Ένα νησί που έμαθε να ζει με τη μούχλα του

Πέρα από πρόσωπα και πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες, η συνέ­ντευξη του Κώστα Χρυ­σο­χο­ΐδη απο­τύ­πωσε κάτι πολύ πιο ανη­συ­χη­τικό: την εικόνα μιας Ρόδου που έχει συνη­θί­σει την ίδια της την υπο­βάθ­μιση. Ένας βιο­λο­γι­κός καθα­ρι­σμός που στραγ­γα­λί­ζε­ται από λύματα που δεν χωράει, επειδή επί χρόνια δεν χτί­στη­καν οι περι­φε­ρεια­κές μονάδες σε Αρχάγ­γελο, Αφάντου, Μαλώνα και Παρα­δείσι, με απο­τέ­λε­σμα να δυσφη­μεί­ται το ίδιο το του­ρι­στικό προϊόν από το οποίο ζει το νησί. Χιλιά­δες χιλιό­με­τρα δικτύου ύδρευ­σης όπου εν έτει 2026 τρέχει ακόμη νερό μέσα από σωλήνες με αμίαντο, στην πόλη και σε χωριά. Λακ­κού­βες που έγιναν τοπίο, πεζο­δρό­μια που δεν περ­πα­τιού­νται, συνοι­κίες και κοι­νό­τη­τες με εικόνες εγκα­τά­λει­ψης που δεν περιο­ρί­ζο­νται πια στο κέντρο. Και από πάνω, εξαγ­γε­λίες επεν­δύ­σεων 45 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ χωρίς σαφή απά­ντηση στο πώς θα χρη­μα­το­δο­τη­θούν και τι ακριβώς θα λύσουν.

Η παρο­μοί­ωση με το δωμάτιο με τη μούχλα είναι ίσως η πιο σκληρή διά­γνωση που έχει δια­τυ­πω­θεί δημόσια για το νησί: δεν είναι μόνο ότι οι υπο­δο­μές καταρ­ρέ­ουν, είναι ότι η κοι­νω­νία έπαψε να το θεωρεί σκάν­δαλο. Ο μεγα­λύ­τε­ρος του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός των Δωδε­κα­νή­σων, που γεμίζει τα ταμεία του κράτους κάθε καλο­καίρι, ποτί­ζε­ται από αμίαντο και δια­χει­ρί­ζε­ται τα λύματά του με λογική δεκα­ε­τίας του 1980, ενώ η διοί­κηση τρέχει πίσω από τα προ­βλή­ματα μόνο όταν αυτά ξεχει­λί­σουν.

Το ερώτημα δεν είναι πια αν η Ρόδος υπο­βαθ­μί­ζε­ται, αλλά πότε θα στα­μα­τή­σει να το θεωρεί φυσιο­λο­γικό.