Παράταση λειτουργίας στις χειρουργικές κλινικές του Νοσοκομείου με «δανεικούς» γιατρούς από την Αθήνα

• Οι δύο Χειρουργικές Κλινικές (Α’ και Β’) θα παραμείνουν προς το παρόν αυτόνομες και ανοικτές, λειτουργώντας ωστόσο οριακά • Η δημόσια υγεία στην περιοχή μας αντιμετωπίζεται με εμβαλωματικές παρεμβάσεις της τελευταίας στιγμής

Σε κατάσταση διαρκούς «τεχνητής αναπνοής» και με προσωρινές λύσεις ανάγκης, που μεταθέτουν το πρόβλημα για λίγες εβδομάδες αργότερα, συνεχίζει να λειτουργεί το Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου, στην αιχμή μιας τουριστικής περιόδου που δοκιμάζει τις αντοχές ολόκληρου του νησιού.
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών έρχονται να επιβεβαιώσουν το αποκλειστικό δημοσίευμα της «δημοκρατικής» στις 6 Ιουνίου 2026. Τότε, η εφημερίδα μας είχε αποκαλύψει το προδιαγεγραμμένο λειτουργικό αδιέξοδο και το ντόμινο συγχωνεύσεων που απειλούσε να τινάξει στον αέρα τη Β’ Χειρουργική Κλινική, η οποία είχε απομείνει με μόλις δύο ενεργούς χειρουργούς και μηδενικό αριθμό ειδικευόμενων γιατρών.
Η θρυαλλίδα των εξελίξεων ήταν η νόμιμη χρήση γονικής άδειας από στέλεχος της κλινικής, μια πραγματικότητα που άφησε τη δομή επιχειρησιακά ακάλυπτη. Κάτω από το βάρος αυτών των αποκαλύψεων και της κραυγής αγωνίας, το Υπουργείο Υγείας και η αρμόδια Υγειονομική Περιφέρεια εξαναγκάστηκαν σε εσπευσμένες, «πυροσβεστικές» κινήσεις προκειμένου να αποφευχθεί το οριστικό λουκέτο που βρισκόταν προ των πυλών.
Η λύση που προκρίθηκε, ωστόσο, απέχει παρασάγγας από το να χαρακτηριστεί μόνιμη ή βιώσιμη, καθώς βασίζεται στη γνωστή πρακτική των προσωρινών αποσπάσεων από μεγάλα αστικά κέντρα, επιβεβαιώνοντας ότι η δημόσια υγεία στην περιοχή μας αντιμετωπίζεται με εμβαλωματικές παρεμβάσεις της τελευταίας στιγμής.
Σύμφωνα με νεότερες, απολύτως διασταυρωμένες πληροφορίες της «δημοκρατικής», οι δύο Χειρουργικές Κλινικές (Α’ και Β’) θα παραμείνουν προς το παρόν αυτόνομες και ανοικτές, λειτουργώντας ωστόσο οριακά. Το πλάνο της προσωρινής «διάσωσης» προβλέπει τη μετακίνηση δύο χειρουργών πιθανότατα από την Αθήνα με διαδοχικές αποσπάσεις, ώστε να καλυφθεί η μαύρη τρύπα των ελλείψεων.
Συγκεκριμένα, από τις 15 έως τις 31 Ιουλίου, φτάνει στο νησί ο πρώτος χειρουργός για να δώσει μια μικρή ανάσα στο πρόγραμμα των εφημεριών και των τακτικών χειρουργείων. Με τη λήξη της θητείας του, την 1η Αυγούστου, τη σκυτάλη αναμένεται να πάρει ο δεύτερος αποσπασμένος γιατρός, για να καλύψει το επόμενο κρίσιμο δεκαπενθήμερο στην καρδιά του καλοκαιριού. Μέχρι όμως να πατήσει το πόδι του ο πρώτος γιατρός στα μέσα του μήνα, το νοσοκομείο βιώνει μέρες ακραίας ανασφάλειας.

Αν και η εξέλιξη αυτή αποτρέπει την απόφαση για άμεση συγχώνευση που είχε αποκαλύψει η εφημερίδα μας, η ουσία παραμένει αμείλικτη. Το Νοσοκομείο της Ρόδου, η μοναδική δομή που καλείται να καλύψει τις ανάγκες εκατοντάδων χιλιάδων μόνιμων κατοίκων και επισκεπτών, όχι μόνο της Ρόδου αλλά και των γύρω νησιών, λειτουργεί υπό τεράστια πίεση λόγω υποστελέχωσης που πλέον έχει γίνει κανονικότητα.
Όπως άλλωστε προκύπτει από τα πλέον πρόσφατα στοιχεία από τις 153 προβλεπόμενες οργανικές θέσεις του ιδρύματος, κενές παραμένουν οι 57, καθώς αυτή τη στιγμή υπηρετούν ουσιαστικά 96 γιατροί. Ένα ποσοστό ελλείψεων που αγγίζει το 37% και αποτυπώνει ξεκάθαρα το μέγεθος του προβλήματος.
Αυτή η αριθμητική γίνεται ακόμα πιο αισθητή αν αναλογιστεί κανείς ότι αντίθετα με την ηπειρωτική Ελλάδα, όπου πόλεις με ανάλογο πληθυσμό το καλοκαίρι, ο οποίος μαζί με τους επισκέπτες ξεπερνά τις 500.000 τους μήνες αιχμής, όπως η Πάτρα, τα Ιωάννινα και η Λάρισα, υποστηρίζονται από δύο ή και τρία μεγάλα νοσοκομεία, η περιοχή μας εξαρτάται αποκλειστικά από μία και μοναδική μονάδα. Αυτή η ιδιαιτερότητα της νησιωτικότητας κάνει την ανάγκη για μόνιμη στελέχωση ακόμα πιο επιτακτική, καθώς το ερώτημα για το τι μέλλει γενέσθαι μετά τη λήξη της περιόδου των αποσπάσεων, εξακολουθεί να πλανάται.
Οι δύο αυτές αποσπάσεις αποτελούν μια προσωρινή ασπίδα. Όλο το οικοδόμημα του νοσοκομείου βρίσκεται στο «κόκκινο». Οι εφημερίες, τα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, οι Παθολογικές Κλινικές και το Ακτινολογικό Τμήμα, για το οποίο η «δημοκρατική» είχε επίσης αναδείξει ότι αγγίζει τα όρια του οριστικού λουκέτου, συνεχίζουν να εκπέμπουν σήμα κινδύνου.
Αν το νοσηλευτικό μας ίδρυμα παραμένει σήμερα όρθιο, αυτό δεν οφείλεται στον κεντρικό σχεδιασμό της πολιτείας, αλλά αποκλειστικά και μόνο στην υπεράνθρωπη προσπάθεια, το φιλότιμο και την αυτοθυσία των γιατρών και των νοσηλευτών του. Άνθρωποι εξουθενωμένοι, που έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της σωματικής και ψυχικής αντοχής, συνεχίζουν να εφημερεύουν ασταμάτητα, να διαχειρίζονται τον τεράστιο όγκο των καθημερινών περιστατικών και τις συνεχείς διακομιδές από τα γύρω νησιά, βάζοντας πλάτη για να μη μείνει η κοινωνία της Δωδεκανήσου υγειονομικά ακάλυπτη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, γίνεται σαφές ότι η τακτική των προσωρινών μετακινήσεων μπορεί να αποτρέπει την τελευταία στιγμή τις συγχωνεύσεις, αλλά δεν προσφέρει καμία απολύτως προοπτική σταθερότητας. Το προσωπικό του νοσοκομείου καλείται να διαχειριστεί τις αυξημένες ανάγκες του καλοκαιριού υπό καθεστώς συνεχούς πίεσης, γνωρίζοντας ότι η παρούσα λύση έχει συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης και ότι οι βασικές ελλείψεις παραμένουν ενεργές κάτω από την επιφάνεια.