Δικαστική απόφαση βάζει τέλος στην κατάληψη δημόσιου χώρου στη Μεσαιωνική Πόλη

• Με απόφαση ασφαλιστικών μέτρων απαγορεύτηκε σε επιχείρηση εστίασης να τοποθετεί πινακίδες, τραπέζια και άλλα αντικείμενα μπροστά από τραπεζικό ΑΤΜ και κλιμακοστάσιο, καθώς κρίθηκε ότι έπλητταν την ορατότητα και την πελατεία των όμορων καταστημάτων. Ορίστηκε χρηματική ποινή 300 ευρώ για κάθε παράβαση

Μια πολυετής αντιπαράθεση μεταξύ γειτονικών επιχειρήσεων στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης της Ρόδου έφτασε στις αίθουσες του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου και κατέληξε σε δικαστική απαγόρευση, με την υπ’ αριθμόν 265/2026 απόφαση της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
Το δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση τεσσάρων επιχειρηματιών του εμπορικού πυρήνα της παλιάς πόλης, οι οποίες ζητούσαν να σταματήσει η τοποθέτηση αντικειμένων σε δημόσιο χώρο από όμορη επιχείρηση εστίασης, καθώς, όπως υποστήριξαν, τους στερούσε την ορατότητα και, κατ’ επέκταση, την τουριστική πελατεία.
Το ιστορικό της διένεξης
Η αίτηση κατατέθηκε στα τέλη Ιουλίου 2025 από 2 συγκυρίες ισόγειου καταστήματος 30 τετραγωνικών μέτρων, μητέρα και κόρη, το οποίο εκμισθώνεται σε ομόρρυθμη εταιρεία συμφερόντων τους καθώς και από επιχειρηματία. Η πελατεία των δύο επιχειρήσεων αποτελείται κατά κύριο λόγο από τουρίστες, ιδίως κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου.
Ανάμεσα στα δύο καταστήματα βρίσκεται ΑΤΜ τραπεζικού ιδρύματος και κλιμακοστάσιο που οδηγεί σε όροφο, όπου λειτουργεί κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος.
Η επίμαχη ιδιοκτησία ανήκει κατά το μεγαλύτερο μέρος της στον πρώτο εκ των καθ’ ων η αίτηση, ενώ την επιχείρηση εστίασης εκμεταλλεύεται ομόρρυθμη εταιρεία συμφερόντων των ιδίων προσώπων. Όπως προκύπτει από την απόφαση, οι σχέσεις των δύο πλευρών είναι τεταμένες τουλάχιστον από το 2019, με τις μεταξύ τους έριδες να έχουν οδηγήσει και στον σχηματισμό ποινικών δικογραφιών.
Τι διαπίστωσε το δικαστήριο
Από το αποδεικτικό υλικό, στο οποίο περιλαμβάνονταν φωτογραφίες η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητήθηκε, το δικαστήριο πιθανολόγησε ότι οι καθ’ ων τοποθετούσαν στον δημόσιο χώρο μπροστά από το κλιμακοστάσιο και το ΑΤΜ περισσότερες από μία πινακίδες με το μενού του καταστήματος, τραπέζι μεγάλων διαστάσεων όπου κατά διαστήματα υπήρχε μεγάλος ναργιλές, σκαμπό για υπεύθυνο προσέλκυσης τουριστών, καθώς και βαριά κυλινδρικά αντικείμενα που στήριζαν τις πινακίδες.
Τοποθετήθηκε επιπλέον πινακίδα με την ένδειξη ΑΤΜ, χωρίς το τραπεζικό ίδρυμα να συνδέεται με οποιονδήποτε τρόπο με τις ενέργειες αυτές, ενώ ιμάντας διαχωρισμού με κολωνάκι έδινε την εντύπωση ενιαίου χώρου μεταξύ του μηχανήματος και του κλιμακοστασίου της επιχείρησης.
Κατά την κρίση του δικαστηρίου, ο συνωστισμός αντικειμένων εξυπηρετούσε μεν τα συμφέροντα της επιχείρησης εστίασης, λειτουργούσε όμως σε βάρος των όμορων καταστημάτων, τα οποία κινδύνευαν από έλλειψη ορατότητας από τις δύο πλευρές του δρόμου. Με δεδομένο ότι η υπόθεση κρίθηκε εν μέσω τουριστικής περιόδου, πιθανολογήθηκε επείγουσα περίπτωση που δικαιολογούσε τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων για την ομαλή ανάπτυξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας των αιτουσών. Ο ισχυρισμός της άλλης πλευράς ότι οι αιτούσες κινούνται καταχρηστικά, επειδή φέρονται να έχουν παρανομήσει και οι ίδιες με άλλους τρόπους, απορρίφθηκε ως μη ευρίσκων έρεισμα στον νόμο.
Η απόφαση και οι κυρώσεις
Το δικαστήριο δέχθηκε την αίτηση και απαγόρευσε στους καθ’ ων να τοποθετούν στον δημόσιο χώρο μπροστά από το ΑΤΜ και το κλιμακοστάσιο οποιοδήποτε αντικείμενο, με μοναδική εξαίρεση μία διαφημιστική ταμπέλα της επιχείρησής τους, όπως ισχύει για όλα τα καταστήματα της περιοχής. Παράλληλα απήγγειλε σε βάρος τους χρηματική ποινή 300 ευρώ υπέρ των αιτουσών για κάθε παράβαση της διάταξης και τους καταδίκασε στην καταβολή των δικαστικών εξόδων, τα οποία ορίστηκαν στο ποσό των 200 ευρώ. Σημειώνεται ότι με την αίτησή τους οι αιτούσες είχαν ζητήσει χρηματική ποινή 3.000 ευρώ και προσωπική κράτηση διάρκειας 1 έτους για κάθε παράβαση,
Τις αιτούσες εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος κ. Φώτιος Ρωμαίος.
Το ευρύτερο πλαίσιο
Η υπόθεση αναδεικνύει ένα ζήτημα που απασχολεί διαχρονικά τον εμπορικό ιστό της Μεσαιωνικής Πόλης, καθώς η χρήση του περιορισμένου δημόσιου χώρου από τις επιχειρήσεις αποτελεί συχνά πεδίο τριβών, ιδίως τους θερινούς μήνες, όταν η προσέλκυση της τουριστικής πελατείας κρίνει σε μεγάλο βαθμό τον ετήσιο τζίρο των καταστημάτων. Η απόφαση καθιστά σαφές ότι η επίκληση επιχειρηματικού συμφέροντος δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την κατάληψη κοινόχρηστων σημείων, όταν αυτή αποβαίνει σε βάρος των όμορων επιχειρήσεων.