Δικαστική απόφαση βάζει τέλος στην κατάληψη δημόσιου χώρου στη Μεσαιωνική Πόλη

• Με από­φα­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων απα­γο­ρεύ­τη­κε σε επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης να το­πο­θε­τεί πι­να­κί­δες, τρα­πέ­ζια και άλλα αντι­κεί­με­να μπρο­στά από τρα­πε­ζι­κό ΑΤΜ και κλι­μα­κο­στά­σιο, καθώς κρί­θη­κε ότι έπλητ­ταν την ορα­τό­τη­τα και την πε­λα­τεία των όμο­ρων κα­τα­στη­μά­των. Ορί­στη­κε χρη­μα­τι­κή ποινή 300 ευρώ για κάθε πα­ρά­βα­ση

Μια πο­λυ­ε­τής αντι­πα­ρά­θε­ση με­τα­ξύ γει­το­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων στην καρ­διά της Με­σαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου έφτα­σε στις αί­θου­σες του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και κα­τέ­λη­ξε σε δι­κα­στι­κή απα­γό­ρευ­ση, με την υπ’ αριθ­μόν 265/2026 από­φα­ση της δια­δι­κα­σί­ας ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων.

Το δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτή την αί­τη­ση τεσ­σά­ρων επι­χει­ρη­μα­τιών του εμπο­ρι­κού πυ­ρή­να της πα­λιάς πόλης, οι οποί­ες ζη­τού­σαν να στα­μα­τή­σει η το­πο­θέ­τη­ση αντι­κει­μέ­νων σε δη­μό­σιο χώρο από όμορη επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης, καθώς, όπως υπο­στή­ρι­ξαν, τους στε­ρού­σε την ορα­τό­τη­τα και, κατ’ επέ­κτα­ση, την του­ρι­στι­κή πε­λα­τεία.

Το ιστο­ρι­κό της διέ­νε­ξης

Η αί­τη­ση κα­τα­τέ­θη­κε στα τέλη Ιου­λί­ου 2025 από 2 συ­γκυ­ρί­ες ισό­γειου κα­τα­στή­μα­τος 30 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων, μη­τέ­ρα και κόρη, το οποίο εκ­μι­σθώ­νε­ται σε ομόρ­ρυθ­μη εται­ρεία συμ­φε­ρό­ντων τους καθώς και από επι­χει­ρη­μα­τία. Η πε­λα­τεία των δύο επι­χει­ρή­σε­ων απο­τε­λεί­ται κατά κύριο λόγο από του­ρί­στες, ιδίως κατά τη διάρ­κεια της θε­ρι­νής πε­ριό­δου.

Ανά­με­σα στα δύο κα­τα­στή­μα­τα βρί­σκε­ται ΑΤΜ τρα­πε­ζι­κού ιδρύ­μα­τος και κλι­μα­κο­στά­σιο που οδη­γεί σε όροφο, όπου λει­τουρ­γεί κα­τά­στη­μα υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος.

Η επί­μα­χη ιδιο­κτη­σία ανή­κει κατά το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της στον πρώτο εκ των καθ’ ων η αί­τη­ση, ενώ την επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται ομόρ­ρυθ­μη εται­ρεία συμ­φε­ρό­ντων των ιδίων προ­σώ­πων. Όπως προ­κύ­πτει από την από­φα­ση, οι σχέ­σεις των δύο πλευ­ρών είναι τε­τα­μέ­νες του­λά­χι­στον από το 2019, με τις με­τα­ξύ τους έρι­δες να έχουν οδη­γή­σει και στον σχη­μα­τι­σμό ποι­νι­κών δι­κο­γρα­φιών.

Τι δια­πί­στω­σε το δι­κα­στή­ριο

Από το απο­δει­κτι­κό υλικό, στο οποίο πε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν φω­το­γρα­φί­ες η γνη­σιό­τη­τα των οποί­ων δεν αμ­φι­σβη­τή­θη­κε, το δι­κα­στή­ριο πι­θα­νο­λό­γη­σε ότι οι καθ’ ων το­πο­θε­τού­σαν στον δη­μό­σιο χώρο μπρο­στά από το κλι­μα­κο­στά­σιο και το ΑΤΜ πε­ρισ­σό­τε­ρες από μία πι­να­κί­δες με το μενού του κα­τα­στή­μα­τος, τρα­πέ­ζι με­γά­λων δια­στά­σε­ων όπου κατά δια­στή­μα­τα υπήρ­χε με­γά­λος ναρ­γι­λές, σκα­μπό για υπεύ­θυ­νο προ­σέλ­κυ­σης του­ρι­στών, καθώς και βαριά κυ­λιν­δρι­κά αντι­κεί­με­να που στή­ρι­ζαν τις πι­να­κί­δες.

Το­πο­θε­τή­θη­κε επι­πλέ­ον πι­να­κί­δα με την έν­δει­ξη ΑΤΜ, χωρίς το τρα­πε­ζι­κό ίδρυ­μα να συν­δέ­ε­ται με οποιον­δή­πο­τε τρόπο με τις ενέρ­γειες αυτές, ενώ ιμά­ντας δια­χω­ρι­σμού με κο­λω­νά­κι έδινε την εντύ­πω­ση ενιαί­ου χώρου με­τα­ξύ του μη­χα­νή­μα­τος και του κλι­μα­κο­στα­σί­ου της επι­χεί­ρη­σης.

Κατά την κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου, ο συ­νω­στι­σμός αντι­κει­μέ­νων εξυ­πη­ρε­τού­σε μεν τα συμ­φέ­ρο­ντα της επι­χεί­ρη­σης εστί­α­σης, λει­τουρ­γού­σε όμως σε βάρος των όμο­ρων κα­τα­στη­μά­των, τα οποία κιν­δύ­νευαν από έλ­λει­ψη ορα­τό­τη­τας από τις δύο πλευ­ρές του δρό­μου. Με δε­δο­μέ­νο ότι η υπό­θε­ση κρί­θη­κε εν μέσω του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, πι­θα­νο­λο­γή­θη­κε επεί­γου­σα πε­ρί­πτω­ση που δι­καιο­λο­γού­σε τη λήψη ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων για την ομαλή ανά­πτυ­ξη της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας των αι­του­σών. Ο ισχυ­ρι­σμός της άλλης πλευ­ράς ότι οι αι­τού­σες κι­νού­νται κα­τα­χρη­στι­κά, επει­δή φέ­ρο­νται να έχουν πα­ρα­νο­μή­σει και οι ίδιες με άλ­λους τρό­πους, απορ­ρί­φθη­κε ως μη ευ­ρί­σκων έρει­σμα στον νόμο.

Η από­φα­ση και οι κυ­ρώ­σεις

Το δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε την αί­τη­ση και απα­γό­ρευ­σε στους καθ’ ων να το­πο­θε­τούν στον δη­μό­σιο χώρο μπρο­στά από το ΑΤΜ και το κλι­μα­κο­στά­σιο οποιο­δή­πο­τε αντι­κεί­με­νο, με μο­να­δι­κή εξαί­ρε­ση μία δια­φη­μι­στι­κή τα­μπέ­λα της επι­χεί­ρη­σής τους, όπως ισχύ­ει για όλα τα κα­τα­στή­μα­τα της πε­ριο­χής. Πα­ράλ­λη­λα απήγ­γει­λε σε βάρος τους χρη­μα­τι­κή ποινή 300 ευρώ υπέρ των αι­του­σών για κάθε πα­ρά­βα­ση της διά­τα­ξης και τους κα­τα­δί­κα­σε στην κα­τα­βο­λή των δι­κα­στι­κών εξό­δων, τα οποία ορί­στη­καν στο ποσό των 200 ευρώ. Ση­μειώ­νε­ται ότι με την αί­τη­σή τους οι αι­τού­σες είχαν ζη­τή­σει χρη­μα­τι­κή ποινή 3.000 ευρώ και προ­σω­πι­κή κρά­τη­ση διάρ­κειας 1 έτους για κάθε πα­ρά­βα­ση,

Τις αι­τού­σες εκ­προ­σώ­πη­σε ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος κ. Φώ­τιος Ρω­μαί­ος.

Το ευ­ρύ­τε­ρο πλαί­σιο

Η υπό­θε­ση ανα­δει­κνύ­ει ένα ζή­τη­μα που απα­σχο­λεί δια­χρο­νι­κά τον εμπο­ρι­κό ιστό της Με­σαιω­νι­κής Πόλης, καθώς η χρήση του πε­ριο­ρι­σμέ­νου δη­μό­σιου χώρου από τις επι­χει­ρή­σεις απο­τε­λεί συχνά πεδίο τρι­βών, ιδίως τους θε­ρι­νούς μήνες, όταν η προ­σέλ­κυ­ση της του­ρι­στι­κής πε­λα­τεί­ας κρί­νει σε με­γά­λο βαθμό τον ετή­σιο τζίρο των κα­τα­στη­μά­των. Η από­φα­ση κα­θι­στά σαφές ότι η επί­κλη­ση επι­χει­ρη­μα­τι­κού συμ­φέ­ρο­ντος δεν αρκεί για να δι­καιο­λο­γή­σει την κα­τά­λη­ψη κοι­νό­χρη­στων ση­μεί­ων, όταν αυτή απο­βαί­νει σε βάρος των όμο­ρων επι­χει­ρή­σε­ων.