Χάρις Αλεξίου: Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης

Η απονομή του βρα­βείου -όπως και των υπό­λοι­πων βρα­βείων που απο­νέ­μει κάθε χρόνο η Ελλη­νική Εται­ρεία Μετα­φρα­στών Λογοτεχνίας- γίνεται σήμερα, Τρίτη 2 Δεκεμ­βρίου, στη Στέγη Γραμ­μά­των και Τεχνών, στις 7 το βράδυ.

Το βραβείο με το οποίο τιμάται η Χάρις Αλεξίου αφορά στη μετά­φραση του βιβλίου του Fabien Marsaud «Πάντα ήρωες» (εκδό­σεις Μεταίχ­μιο) το οποίο η Χάρις Αλεξίου μετέ­φρασε από τα γαλλικά.

Το Ψηλό Σώμα Άρρωστο

Η ιστορία έχει ως εξής: Ο Φαμπιάν Μαρσό (1977), γνωστός με το ψευ­δώ­νυμο Grand Corps Malade (Ψηλό Σώμα Άρρωστο), είναι ένας από τους δημο­φι­λέ­στε­ρους γάλλους καλ­λι­τέ­χνες (τρα­γου­δο­ποιός, αυτο­σχε­δια­στι­κός ποιητής – ραπάρει, αλλά δεν είναι ακριβώς, ράπερ).

Το καλο­καίρι του 1997, όταν ο Φαμπιάν ήταν είκοσι χρονών, ένα ατύχημα (μια βουτιά στην πισίνα της αθλη­τι­κής κατα­σκή­νω­σης όπου εργα­ζό­ταν) στάθηκε μοιραίο για την εξέλιξή του: Τραυ­μά­τισε πολύ σοβαρά τη σπον­δυ­λική του στήλη και η διά­γνωση των γιατρών έλεγε ότι δεν θα μπο­ρούσε να περ­πα­τή­σει ξανά.

Ωστόσο, ύστερα από έναν χρόνο εντα­τι­κής θερα­πείας και επί­μο­νης προ­σπά­θειας, διέ­ψευσε τις προ­βλέ­ψεις και κατά­φερε να περ­πα­τή­σει (από τη δοκι­μα­σία του αυτή προ­έρ­χε­ται και το καλ­λι­τε­χνικό του ψευ­δώ­νυμο που σημαί­νει, μεγάλο άρρωστο σώμα — ο Φαμπιάν έχει ύψος 1,95 εξού και το επίθετο «μεγάλος»).

Η Χάρις Αλεξίου για τον Φαμπιάν

«Το τρα­γούδι μου «Μεγά­λωσα» μόλις είχε κυκλο­φο­ρή­σει και σκε­φτό­μουν πως θα μπο­ρούσε να το είχε γράψει αυτός. Τον συνά­ντησα αργό­τερα σε ένα τηλε­ο­πτικό στού­ντιο, όταν συμ­με­τεί­χαμε και οι δύο στην εκπομπή του Michel Drucker που έκανε ένα μεγάλο αφιέ­ρωμα στον Ντέμη Ρούσσο.

Δύο χρόνια αργό­τερα, ο φίλος Νίκος Αλιάγας μου χάρισε το βιβλίο του Fabien. «Διάβασέ το, είναι γραμ­μένο σε απλή γλώσσα» μου είπε. Όσο το διάβαζα, σε πολλά σημεία ξανα­ζούσα την περι­πέ­τεια του αδελφού μου στην εντα­τική και αργό­τερα στο κέντρο απο­κα­τά­στα­σης.

Το συγκι­νη­τικό, επίσης, ήταν πως γνώριζα την απί­στευτη ταλαι­πω­ρία των τετρα­πλη­γι­κών, των ανα­πή­ρων που στε­ρού­νται την ικα­νό­τητα, όπως λέει και ο Fabien, να ξύσουν το φρύδι τους ή να κρα­τή­σουν το κουτάλι τους, ακόμα και να πατή­σουν ένα κουμπί για βοήθεια.

Με συγκί­νησε, επίσης, ο τρόπος που εξι­στο­ρούσε τις εμπει­ρίες του με χιούμορ χωρίς καμία μιζέρια για την κατά­στασή του. Ήταν μια σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα που την αντι­με­τώ­πιζε με δύναμη και αισιο­δο­ξία.

Ένα νέο παιδί που στα είκοσί του ξεκι­νούσε καριέρα στον αθλη­τι­σμό, βρέθηκε καθη­λω­μέ­νος ανά­σκελα μετρώ­ντας τα τετρα­γω­νά­κια της σχάρας του φωτι­στι­κού στο ταβάνι…»