Δεκαεννέα χρόνια αδράνειας τελειώνουν με μια σφραγίδα

Η κεντρική λιμε­νάρ­χης Ρόδου σφρά­γισε το τρα­μπο­λίνο του Έλλη επειδή κάποιος έπρεπε τελικά να ανα­λά­βει την ευθύνη που όλοι οι αρμό­διοι φορείς απέ­φευ­γαν επί σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες. Η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη του 2020 είχε ήδη πει τα αυτο­νό­ητα, ότι χωρίς ζώνη οπλι­σμέ­νου σκυ­ρο­δέ­μα­τος στην περί­με­τρο του θεμε­λίου και χωρίς ετήσιο έλεγχο η ασφά­λεια της κατα­σκευής δεν εγγυά­ται. Από το 2007 δεν έγινε κανένας στα­τι­κός έλεγχος, παρότι ο βατήρας στέ­κε­ται μέσα στη θάλασσα και κάθε καλο­καίρι τον γεμί­ζουν λουό­με­νοι κάθε ηλικίας.

Το γεγονός ότι χρειά­στηκε εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία για να κινηθεί η δια­δι­κα­σία λέει πολλά για το πώς αντι­με­τω­πί­ζε­ται η δημόσια ασφά­λεια όταν δεν υπάρχει σαφής ιδιο­κτή­της του προ­βλή­μα­τος. Πρό­κει­ται για δια­τη­ρη­τέο μνημείο της Ιτα­λο­κρα­τίας, που σημαί­νει ότι η απο­κα­τά­σταση δεν είναι απλώς ζήτημα μπετόν αλλά και ευθύνης απέ­να­ντι σε ένα κομμάτι της ταυ­τό­τη­τας της πόλης. Η σφρά­γιση δεν λύνει τίποτα, απλώς μετα­θέ­τει το ερώτημα ποιος θα πλη­ρώ­σει και πότε για κάτι που έπρεπε να είχε γίνει πριν χρόνια.