Ροδίτης στο εδώλιο για 62 πλαστά έγγραφα και απάτη σχεδόν μισού εκατομμυρίου στον ΕΟΠΥΥ

• Με ένα ορ­γα­νω­μέ­νο σύ­στη­μα ει­κο­νι­κών ασφα­λι­στι­κών και φο­ρο­λο­γι­κών ενη­με­ρο­τή­των, φέ­ρε­ται να απο­σπού­σε επί χρό­νια χρή­μα­τα από τον ασφα­λι­στι­κό ορ­γα­νι­σμό για λο­γα­ρια­σμό φαρ­μα­κεί­ου που δεν είχε δι­καί­ω­μα να ει­σπράτ­τει

Στο Τρι­με­λές Εφε­τείο Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου οδη­γεί­ται ημε­δα­πός, αντι­μέ­τω­πος με βα­ριές κα­τη­γο­ρί­ες πλα­στο­γρα­φί­ας, απά­της σε βάρος του Δη­μο­σί­ου και υπε­ξαί­ρε­σης. Το ποσό που φέ­ρε­ται να απο­σπά­στη­κε πα­ρά­νο­μα από τον ΕΟΠΥΥ ανέρ­χε­ται σε 496.387,47 ευρώ αριθ­μός που απο­τυ­πώ­νει το εύρος μιας υπό­θε­σης η οποία εκτυ­λί­χθη­κε σε βάθος πε­ντα­ε­τί­ας, από το 2013 έως το 2018.

Η αρχή: μία πλα­στή ενη­με­ρό­τη­τα που  άνοι­ξε κερ­κό­πορ­τα

Το νήμα της υπό­θε­σης άρ­χι­σε να ξε­τυ­λί­γε­ται το 2018, όταν ο ΕΦΚΑ Δω­δε­κα­νή­σου εντό­πι­σε μία ύπο­πτη ασφα­λι­στι­κή ενη­με­ρό­τη­τα, η οποία είχε υπο­βλη­θεί στον ΕΟΠΥΥ προ­κει­μέ­νου να εγκρι­θεί η απο­ζη­μί­ω­ση φαρ­μα­κευ­τι­κών δα­πα­νών. Η αντι­πα­ρα­βο­λή των στοι­χεί­ων με τα αρ­χεία των αρ­μό­διων υπη­ρε­σιών έδει­ξε ότι το έγ­γρα­φο ήταν πλα­στό κα­νέ­νας αριθ­μός πρω­το­κόλ­λου δεν αντι­στοι­χού­σε σε πραγ­μα­τι­κή έκ­δο­ση από τον ΕΦΚΑ ή τη ΔΟΥ.

Αυτό το εύ­ρη­μα δεν έμει­νε με­μο­νω­μέ­νο.

Οι ελεγ­κτι­κές υπη­ρε­σί­ες προ­χώ­ρη­σαν σε πο­λύ­πλευ­ρη έρευ­να και ανα­κά­λυ­ψαν ένα εκτε­τα­μέ­νο σύ­στη­μα πα­ρα­ποί­η­σης δη­μό­σιων εγ­γρά­φων. Συ­νο­λι­κά 62 πλα­στά έγ­γρα­φα, 22 ασφα­λι­στι­κές και 40 φο­ρο­λο­γι­κές ενη­με­ρό­τη­τες, φέ­ρε­ται να υπο­βλή­θη­καν κατά τη διάρ­κεια αυτής της πε­ριό­δου μέσω του Φαρ­μα­κευ­τι­κού Συλ­λό­γου Δω­δε­κα­νή­σου.

Φαρ­μα­κείο στο όνομα άλλου, δια­χεί­ρι­ση από έναν

Το φαρ­μα­κείο τυ­πι­κά λει­τουρ­γού­σε στο όνομα της συ­ζύ­γου του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου. Ωστό­σο, σύμ­φω­να με μαρ­τυ­ρί­ες και έγ­γρα­φα που συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στη δι­κο­γρα­φία, ο ίδιος ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είχε ανα­λά­βει στην πράξη την πλήρη οι­κο­νο­μι­κή δια­χεί­ρι­ση της επι­χεί­ρη­σης, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της επι­κοι­νω­νί­ας με δη­μό­σιους φο­ρείς και τρα­πε­ζι­κά ιδρύ­μα­τα. Μά­λι­στα, ο ίδιος φέ­ρε­ται να έχει δη­λώ­σει ότι “προ­σκό­μι­ζε τις συ­ντα­γές στον ΕΟΠΥΥ” και ότι “ανέ­λα­βε τη δια­χεί­ρι­ση των τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών”.

Εκεί ακρι­βώς εντο­πί­ζε­ται και το κρί­σι­μο ση­μείο της υπό­θε­σης. Για ει­σπρά­ξεις άνω των 3.000 ευρώ, ο ΕΟΠΥΥ απαι­τεί ασφα­λι­στι­κή και φο­ρο­λο­γι­κή ενη­με­ρό­τη­τα. Η επι­χεί­ρη­ση, ωστό­σο, δια­τη­ρού­σε καθ’ όλη τη διάρ­κεια της επί­μα­χης πε­ριό­δου λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές που δεν είχαν ρυθ­μι­στεί, γε­γο­νός που κα­τέ­στη εμπό­διο στην έκ­δο­ση νό­μι­μων πι­στο­ποι­η­τι­κών. Κατά πλη­ρο­φο­ρί­ες, αντί να αντι­με­τω­πί­σει το πρό­βλη­μα νό­μι­μα, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να επέ­λε­γε κάθε φορά τη λύση της πλα­στο­γρά­φη­σης.

Πώς λει­τούρ­γη­σε το σχήμα

Η μέ­θο­δος είναι σχε­τι­κά απλή στη σύλ­λη­ψή της, αν και ορ­γα­νω­μέ­νη στην εκτέ­λε­σή της. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να κα­τάρ­τι­ζε έγ­γρα­φα που πι­στο­ποιού­σαν ει­κο­νι­κή φο­ρο­λο­γι­κή και ασφα­λι­στι­κή ενη­με­ρό­τη­τα, με απο­τέ­λε­σμα ο ασφα­λι­στι­κός ορ­γα­νι­σμός να εγκρί­νει κα­νο­νι­κά τις πλη­ρω­μές για τις φαρ­μα­κευ­τι­κές συ­ντα­γές που εκτε­λού­νταν στο φαρ­μα­κείο.

Η έρευ­να επι­βε­βαί­ω­σε ότι τα στοι­χεία των εγ­γρά­φων δεν αντι­στοι­χού­σαν σε κα­νέ­να υπαρ­κτό αριθ­μό πρω­το­κόλ­λου των αρ­μό­διων υπη­ρε­σιών.

Αθροι­στι­κά, σε διά­στη­μα πέντε χρό­νων, ει­σπρά­χθη­καν έτσι συ­νο­λι­κά 496.387,47 ευρώ, τα οποία ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να ιδιο­ποι­ή­θη­κε πα­ρα­νό­μως.

Οι ισχυ­ρι­σμοί της υπε­ρά­σπι­σης και  η αξιο­λό­γη­σή τους

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αρ­νεί­ται κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά κάθε εμπλο­κή. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η οι­κο­νο­μι­κή δια­χεί­ρι­ση ανήκε εξ ολο­κλή­ρου στην ιδιο­κτή­τρια του φαρ­μα­κεί­ου ή στον λο­γι­στή της, ενώ επι­κα­λεί­ται και ζή­τη­μα εκ­χώ­ρη­σης απαι­τή­σε­ων ένα­ντι τρί­των για να εξη­γή­σει τις χρη­μα­τι­κές ροές.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών απορ­ρί­πτει αυτές τις θέ­σεις ως αβά­σι­μες. Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία περί εκ­χώ­ρη­σης δεν τεκ­μη­ριώ­θη­κε, αφού απου­σιά­ζουν τα κρί­σι­μα έγ­γρα­φα που θα τη στή­ρι­ζαν, όπως ιδιω­τι­κά συμ­φω­νη­τι­κά ή αναγ­γε­λί­ες εκ­χώ­ρη­σης. Αντι­θέ­τως, μαρ­τυ­ρι­κές κα­τα­θέ­σεις, λο­γι­στι­κά στοι­χεία και δη­λώ­σεις του ιδίου του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου κρί­νο­νται ως στοι­χεία επαρ­κώς ενο­χο­ποι­η­τι­κά, ώστε να δι­καιο­λο­γούν την πα­ρα­πο­μπή στο ακρο­α­τή­ριο.

Σύμ­φω­να με το πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα, τα αδι­κή­μα­τα για τα οποία κρί­θη­κε ότι υπάρ­χουν επαρ­κείς εν­δεί­ξεις ενο­χής είναι πλα­στο­γρα­φία κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, υπε­ξαί­ρε­ση και απάτη σε βάρος του Δη­μο­σί­ου — και για τα 3 με συ­νο­λι­κό ύψος αντι­κει­μέ­νου άνω των 120.000 ευρώ, κα­τη­γο­ρία που τα κα­τα­τάσ­σει στα κα­κουρ­γή­μα­τα.

Από το 2025 βρί­σκε­ται σε ισχύ πε­ριο­ρι­στι­κός όρος απα­γό­ρευ­σης εξό­δου από τη χώρα, που επι­βλή­θη­κε με τη σύμ­φω­νη γνώμη του ανα­κρι­τή. Το μέτρο σκο­πεί τόσο στην απο­τρο­πή πε­ραι­τέ­ρω εγκλη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας όσο και στη δια­σφά­λι­ση της πα­ρου­σί­ας του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου ενώ­πιον της Δι­καιο­σύ­νης κατά τη δια­δι­κα­σία που ακο­λου­θεί.