ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Έρευνα ΙΝΕ – ΓΣΕΕ για τα προσόντα και τις δεξιότητες των εργαζομένων

news room 9 λεπτά ανάγνωση
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
✦ Σύνοψη ⌄
  • Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ δημο­σί­ευσε τα βασικά συμπε­ρά­σματα από την μεγα­λύ­τερη πανελ­λα­δική έρευνα για τις δεξιό­τη­τες των εργα­ζο­μέ­νων στον ιδιω­τικό τομέα.
  • Η έρευνα ανα­δει­κνύει σημα­ντι­κές ανα­ντι­στοι­χίες μεταξύ σπουδών, προ­σό­ντων και πραγ­μα­τι­κού περιε­χο­μέ­νου εργα­σίας, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την ανάγκη για καλύ­τερη σύνδεση κατάρ­τι­σης και αναγκών της αγοράς.
  • Η πλειο­νό­τητα των εργα­ζο­μέ­νων πιστεύει ότι δια­θέ­τει τις απαι­τού­με­νες δεξιό­τη­τες για την εργασία τους, ωστόσο το 42,6% δηλώνει ότι οι σπουδές τους σχε­τί­ζο­νται ελά­χι­στα ή καθόλου με την τρέ­χουσα εργασία τους.
  • Η ποιό­τητα της εργα­σίας και η οργά­νωση της παρα­γω­γής επη­ρε­ά­ζο­νται από την εκπαί­δευση και την αξιο­ποί­ηση των δεξιο­τή­των, καθι­στώ­ντας τη συνε­χι­ζό­μενη κατάρ­τιση απα­ραί­τητη για την επαγ­γελ­μα­τική ανά­πτυξη.

Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ ανα­κοι­νώ­νει το μέρος Α΄ των βασικών συμπε­ρα­σμά­των της μεγα­λύ­τε­ρης ως τώρα πανελ­λα­δι­κής έρευνας εργα­ζο­μέ­νων με στόχο τη διε­ρεύ­νηση του επι­πέ­δου, του πλε­ο­νά­σμα­τος, του ελλεί­μα­τος και των ανα­ντι­στοι­χιών δεξιο­τή­των των εργα­ζο­μέ­νων ιδιω­τι­κού τομέα.

Επι­πλέον, στην έρευνα απο­τυ­πώ­νο­νται δύο ακόμη σημα­ντι­κές δια­στά­σεις. Η πρώτη είναι ότι η συζή­τηση για τις δεξιό­τη­τες δε μπορεί να απο­συν­δε­θεί από την ποιό­τητα της εργα­σίας, καθώς η ύπαρξη γνώσεων και προ­σό­ντων δε συνε­πά­γε­ται αυτό­ματα την ουσια­στική αξιο­ποί­ησή τους μέσα στην παρα­γω­γική δια­δι­κα­σία. Η δεύτερη είναι ότι η συνε­χι­ζό­μενη κατάρ­τιση δεν έχει ακόμη ενσω­μα­τω­θεί ως σταθερό στοι­χείο της εργα­σια­κής ζωής, παρά τη διαρκή αναφορά στην ανάγκη ανα­βάθ­μι­σης δεξιο­τή­των. Τα στοι­χεία αυτά δεί­χνουν ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο στην εκπαί­δευση ή στην κατάρ­τιση, αλλά συνο­λικά στον τρόπο με τον οποίο η εργασία οργα­νώ­νε­ται, οι επι­χει­ρή­σεις επεν­δύ­ουν στο ανθρώ­πινο δυνα­μικό και η οικο­νο­μία αξιο­ποιεί τις δυνα­τό­τη­τες των εργα­ζο­μέ­νων.

Πρό­κει­ται για ποσο­τική έρευνα, με τηλε­φω­νι­κές συνε­ντεύ­ξεις, στρω­μα­το­ποι­η­μένη τυχαία δειγ­μα­το­λη­ψία, σε δείγμα 6.000 εργα­ζο­μέ­νων του ιδιω­τι­κού τομέα σε ολό­κληρη την Ελλάδα. Η συλλογή των δεδο­μέ­νων πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε από 3 Νοεμ­βρίου έως 9 Δεκεμ­βρίου 2025 από τις εται­ρίες Alco, Metron Analysis και Prorata, με βάση ερω­τη­μα­το­λό­γιο που σχε­διά­στηκε σε συνερ­γα­σία με τα στελέχη του ΙΝΕ ΓΣΕΕ.

Τα ευρή­ματα ανα­δει­κνύ­ουν μια σύνθετη εικόνα για τη σχέση ανάμεσα στις δεξιό­τη­τες, στην εργασία, στο ανθρώ­πινο δυνα­μικό και στη συνεχή επαγ­γελ­μα­τική κατάρ­τιση.

Κατα­γρά­φο­νται σημα­ντι­κές ανα­ντι­στοι­χίες ανάμεσα στις σπουδές, στα προ­σό­ντα, στις δεξιό­τη­τες και στο πραγ­μα­τικό περιε­χό­μενο της εργα­σίας. Ανα­δει­κνύ­ε­ται ότι η συζή­τηση για τις δεξιό­τη­τες δεν αφορά μόνο στην επάρ­κεια των εργα­ζο­μέ­νων, αλλά και στην ποιό­τητα των θέσεων εργα­σίας, στην οργά­νωση της παρα­γω­γής, στην αξιο­ποί­ηση των υφι­στά­με­νων δεξιο­τή­των και στη σύνδεση της κατάρ­τι­σης με τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες των εργα­ζο­μέ­νων, των επι­χει­ρή­σεων και των κλάδων.

Ταυ­τό­χρονα η μεγάλη πλειο­νό­τητα των εργα­ζο­μέ­νων θεωρεί ότι δια­θέ­τει τις δεξιό­τη­τες που απαιτεί η θέση εργα­σίας τους και ότι αντα­πο­κρί­νο­νται στα καθή­κο­ντά τους.

Βασικά ευρή­ματα της έρευνας:

Τέσ­σε­ρις στους δέκα εργα­ζο­μέ­νους, ποσοστό 42,6%, δηλώ­νουν ότι το αντι­κεί­μενο των σπουδών ή των προ­σό­ντων τους σχε­τί­ζε­ται λίγο ή καθόλου με την τρέ­χουσα εργασία τους. Την ίδια στιγμή, λίγο περισ­σό­τε­ροι από τέσ­σε­ρις στους δέκα, ποσοστό 44,2%, δηλώ­νουν ότι η σχέση αυτή είναι μεγάλη ή πολύ μεγάλη. Η εικόνα δείχνει ότι η σύνδεση ανάμεσα στις σπουδές, στα προ­σό­ντα και στην πραγ­μα­τική εργασία παρα­μέ­νει αδύναμη για ένα πολύ σημα­ντικό τμήμα των εργα­ζο­μέ­νων, παρότι εξα­κο­λου­θεί να λει­τουρ­γεί θετικά για ένα σχεδόν ισο­δύ­ναμο ποσοστό.

Η σχέση σπουδών και εργα­σίας συν­δέ­ε­ται σε υψηλό βαθμό με την αντα­πό­κριση των εργα­ζο­μέ­νων στα καθή­κο­ντά τους. Όσο μεγα­λύ­τερη είναι η σύνδεση των σπουδών ή των προ­σό­ντων των εργα­ζο­μέ­νων με την εργασία τους τόσο μεγα­λύ­τερη αντα­πό­κριση έχουν στα καθή­κο­ντά τους. Μεταξύ των εργα­ζο­μέ­νων που δηλώ­νουν ότι αντα­πο­κρί­νο­νται σε πολύ μεγάλο βαθμό στα καθή­κο­ντά τους, περισ­σό­τε­ροι από τους μισούς, 55,4%, ανα­φέ­ρουν ότι οι σπουδές ή τα προ­σό­ντα τους είναι πολύ ή πάρα πολύ σχετικά με την εργασία τους. Αντί­θετα, μεταξύ όσων δηλώ­νουν μικρό βαθμό αντα­πό­κρι­σης, εννέα στους δέκα, 90,1%, δηλώ­νουν ότι οι σπουδές τους σχε­τί­ζο­νται λίγο ή καθόλου με την εργασία τους.

Η ανα­ντι­στοι­χία σπουδών και εργα­σίας είναι εντο­νό­τερη στις πιο επι­σφα­λείς μορφές απα­σχό­λη­σης. Σχεδόν τρεις στους τέσ­σε­ρις εργα­ζο­μέ­νους με εκ περι­τρο­πής απα­σχό­ληση, ποσοστό 72,9%, δηλώ­νουν ότι οι σπουδές ή τα προ­σό­ντα τους σχε­τί­ζο­νται λίγο ή καθόλου με την εργασία τους, όπως και το 66,2 των εργα­ζο­μέ­νων σε μερική απα­σχό­ληση. Η εικόνα δείχνει ότι όσο πιο ασταθής ή περιο­ρι­σμένη είναι η μορφή απα­σχό­λη­σης, τόσο ασθε­νέ­στερη εμφα­νί­ζε­ται η αξιο­ποί­ηση των σπουδών και των προ­σό­ντων στην πραγ­μα­τική εργασία.

Σχεδόν δύο στους τρεις εργα­ζο­μέ­νους, ποσοστό 65%, θεωρούν ότι δια­θέ­τουν το ίδιο επίπεδο δεξιο­τή­των με αυτό που απαιτεί η θέση εργα­σίας τους. Παράλ­ληλα, σχεδόν τρεις στους δέκα, ποσοστό 29%, δηλώ­νουν ότι δια­θέ­τουν υψη­λό­τερο επίπεδο δεξιο­τή­των από αυτό που απαιτεί η θέση τους, ενώ μόλις το 3,6% θεωρεί ότι οι δεξιό­τη­τές του είναι χαμη­λό­τε­ρες από τις απαι­τού­με­νες. Το εύρημα δείχνει ότι η αγορά εργα­σίας δεν αντι­με­τω­πί­ζει μόνο ζήτημα ελλεί­ψεων δεξιο­τή­των, αλλά και ζήτημα περιο­ρι­σμέ­νης αξιο­ποί­η­σης δεξιο­τή­των που ήδη υπάρ­χουν

Για τους εργα­ζο­μέ­νους που δηλώ­νουν ότι δια­θέ­τουν υψη­λό­τερο επίπεδο δεξιο­τή­των από αυτό που απαιτεί η θέση τους, οι αιτίες συν­δέ­ο­νται κυρίως με περιο­ρι­σμούς της αγοράς εργα­σίας. Σχεδόν τέσ­σε­ρις στους δέκα, 39%, ανα­φέ­ρουν ότι ενδια­φέ­ρο­νταν να βρουν άμεσα δουλειά, ακόμη και αν τα προ­σό­ντα τους ήταν περισ­σό­τερα από αυτά που απαι­τούσε η θέση. Περίπου δύο στους δέκα, 20,8%, επέ­λε­ξαν τη θέση για λόγους εργα­σια­κής στα­θε­ρό­τη­τας, ενώ αντί­στοιχο ποσοστό, 20,4%, δηλώνει ότι οι θέσεις στον τομέα εξει­δί­κευ­σής του είναι περιο­ρι­σμέ­νες.

Για την ομάδα εργα­ζο­μέ­νων που δηλώνει ότι οι δεξιό­τη­τές της είναι χαμη­λό­τε­ρες από αυτές που απαιτεί η θέση εργα­σίας, ο βασικός παρά­γο­ντας είναι η περιο­ρι­σμένη εργα­σιακή εμπει­ρία. Σχεδόν ένας στους δύο, ποσοστό 47,9%, απο­δί­δει εκεί την ανα­ντι­στοι­χία. Σχεδόν δύο στους δέκα, 18,3%, ανα­φέ­ρουν την έλλειψη κατάλ­λη­λων προ­γραμ­μά­των εκπαί­δευ­σης και κατάρ­τι­σης, ενώ περίπου ένας στους δέκα, 10,8%, συνδέει το πρό­βλημα με τις τεχνο­λο­γι­κές μετα­βο­λές που κάνουν την εργασία πιο απαι­τη­τική.

Όταν οι εργα­ζό­με­νοι καλού­νται να επι­λέ­ξουν ποιες δεξιό­τη­τες θα ήθελαν περισ­σό­τερο να βελ­τιώ­σουν, σχεδόν ένας στους δύο, ποσοστό 48,6%, ανα­δει­κνύει τις ψηφια­κές δεξιό­τη­τες ως πρώτη προ­τε­ραιό­τητα. Ακο­λου­θούν οι κοινωνικο-συναισθηματικές δεξιό­τη­τες, με 27,9%, οι γνω­στι­κές δεξιό­τη­τες, με 24,2%, οι διοι­κη­τι­κές και οργα­νω­τι­κές δεξιό­τη­τες, με 21,4%, και οι τεχνι­κές δεξιό­τη­τες, με 20,6%. Η εικόνα δείχνει ότι οι εργα­ζό­με­νοι αντι­λαμ­βά­νο­νται την ανάγκη ανα­βάθ­μι­σης δεξιο­τή­των όχι μόνο τεχνικά, αλλά και οργα­νω­τικά, γνω­στικά και κοι­νω­νικά.

Παρά την έντονη δημόσια συζή­τηση για την τεχνο­λο­γική αλλαγή, την τεχνητή νοη­μο­σύνη και τις νέες απαι­τή­σεις της εργα­σίας, μόνο περίπου ένας στους τέσ­σε­ρις εργα­ζο­μέ­νους, ποσοστό 24,1%, θεωρεί πολύ ή αρκετά πιθανό να κατα­στούν παρω­χη­μέ­νες ορι­σμέ­νες από τις δεξιό­τη­τες που συν­δέ­ο­νται με το επάγ­γελμά του μέσα στην επόμενη πεντα­ε­τία. Αντί­θετα, σχεδόν ένας στους δύο, 46,6%, θεωρεί μια τέτοια εξέλιξη λίγο ή καθόλου πιθανή. Το εύρημα δείχνει ότι η αίσθηση επεί­γου­σας τεχνο­λο­γι­κής απα­ξί­ω­σης των δεξιο­τή­των δεν είναι ακόμη γενι­κευ­μένη στους εργα­ζο­μέ­νους.

Η τυπική εκπαί­δευση και η προη­γού­μενη εργα­σιακή εμπει­ρία φαί­νε­ται να έχουν ισχυρή παρου­σία στην καθη­με­ρινή εργασία. Περίπου τρεις στους τέσ­σε­ρις εργα­ζο­μέ­νους, 75,3%, δηλώ­νουν ότι αξιο­ποιούν σε μεγάλο ή μέτριο βαθμό τις γνώσεις και δεξιό­τη­τες που απέ­κτη­σαν μέσω τυπικής εκπαί­δευ­σης, ενώ σχεδόν ίδιο ποσοστό, 74,7%, δηλώνει ότι αξιο­ποιεί αντί­στοιχα τις γνώσεις και δεξιό­τη­τες που απέ­κτησε μέσα από προη­γού­μενη εργα­σιακή εμπει­ρία. Αντί­θετα, η μη τυπική εκπαί­δευση εμφα­νί­ζει χαμη­λό­τερο βαθμό αξιο­ποί­η­σης, καθώς λίγο περισ­σό­τε­ροι από τους μισούς εργα­ζο­μέ­νους, 55,1%, δηλώ­νουν ότι αξιο­ποιούν σε μεγάλο ή μέτριο βαθμό γνώσεις από σεμι­νά­ρια ή προ­γράμ­ματα κατάρ­τι­σης, ενώ περίπου τρεις στους δέκα, 30,5%, δηλώ­νουν ότι τις αξιο­ποιούν σε μικρό βαθμό. Σημειώ­νε­ται ότι τα ευρή­ματα παρα­πέ­μπουν επίσης στην ύπαρξη προ­βλη­μά­των ποιό­τη­τας ως προς τον σχε­δια­σμό και την υλο­ποί­ηση των προ­γραμ­μά­των κατάρ­τι­σης.

Οι εργα­ζό­με­νοι εμφα­νί­ζουν υψηλή αίσθηση επαγ­γελ­μα­τι­κής επάρ­κειας. Τρεις στους τέσ­σε­ρις, ποσοστό 74,6%, δηλώ­νουν ότι αξιο­ποιούν πλήρως ή αρκετά τις δεξιό­τη­τες και τις γνώσεις τους στη θέση εργα­σίας τους, ενώ σχεδόν εννέα στους δέκα, 88,8%, δηλώ­νουν ότι αντα­πο­κρί­νο­νται σε πολύ μεγάλο ή μεγάλο βαθμό στις απαι­τή­σεις της θέσης τους. Επο­μέ­νως, η συζή­τηση για τις δεξιό­τη­τες δεν μπορεί να στη­ρί­ζε­ται στην υπόθεση ότι οι εργα­ζό­με­νοι είναι γενικά ανε­παρ­κείς. Χρειά­ζε­ται να στραφεί περισ­σό­τερο στον σχε­δια­σμό των θέσεων εργα­σίας, στην ποιό­τητα της εργα­σίας και στη δυνα­τό­τητα των επι­χει­ρή­σεων να αξιο­ποιούν ουσια­στικά το ανθρώ­πινο δυνα­μικό τους.

Η συμ­με­τοχή στη συνε­χι­ζό­μενη επαγ­γελ­μα­τική κατάρ­τιση παρα­μέ­νει περιο­ρι­σμένη. Σχεδόν τρεις στους τέσ­σε­ρις εργα­ζο­μέ­νους, 74,5%, δηλώ­νουν ότι δεν παρα­κο­λού­θη­σαν κανένα πρό­γραμμα επαγ­γελ­μα­τι­κής κατάρ­τι­σης ή επι­μόρ­φω­σης το τελευ­ταίο έτος, ενώ μόνο ένας στους τέσ­σε­ρις, 25,5%, συμ­με­τείχε σε κάποιο πρό­γραμμα

Η πρό­σβαση στα προ­γράμ­ματα κατάρ­τι­σης δια­φο­ρο­ποιεί­ται έντονα ανά εκπαι­δευ­τικό επίπεδο. Ενώ συνο­λικά μόνο ένας στους τέσ­σε­ρις εργα­ζο­μέ­νους, 25,5%, έχει παρα­κο­λου­θή­σει πρό­γραμμα κατάρ­τι­σης ή επι­μόρ­φω­σης το τελευ­ταίο έτος, η συμ­με­τοχή φτάνει το 41,4% στους κατό­χους μετα­πτυ­χια­κού τίτλου και το 35,1% στους κατό­χους διδα­κτο­ρι­κού, με την επι­φύ­λαξη των μικρών βάσεων σε ορι­σμέ­νες κατη­γο­ρίες. Αντί­θετα, περιο­ρί­ζε­ται στο 10,5% στους απο­φοί­τους Γυμνα­σίου και στο 12,3% στους απο­φοί­τους Δημο­τι­κού. Η εικόνα δείχνει ότι η κατάρ­τιση δε λει­τουρ­γεί ως μηχα­νι­σμός μείωσης ανι­σο­τή­των, καθώς συμ­με­τέ­χουν περισ­σό­τερο όσοι δια­θέ­τουν ήδη υψη­λό­τερα εκπαι­δευ­τικά προ­σό­ντα.

Η συμ­με­τοχή στην κατάρ­τιση δια­φο­ρο­ποιεί­ται και ανάλογα με τις καθαρές μηνιαίες απο­δο­χές. Στα χαμηλά εισο­δη­μα­τικά κλι­μά­κια, η συμ­με­τοχή είναι χαμηλή: περίπου ένας στους πέντε εργα­ζο­μέ­νους με απο­δο­χές 251–500 ευρώ, ποσοστό 19,8%, και αντί­στοιχο ποσοστό 20,4% για απο­δο­χές 501–750 ευρώ, έχει παρα­κο­λου­θή­σει πρό­γραμμα κατάρ­τι­σης ή επι­μόρ­φω­σης. Αντί­θετα, η συμ­με­τοχή αυξά­νε­ται στα υψη­λό­τερα εισο­δη­μα­τικά κλι­μά­κια, φτά­νο­ντας το 35,2% στους εργα­ζο­μέ­νους με απο­δο­χές 1.501–2.000 ευρώ. Τα στοι­χεία δεί­χνουν άνιση πρό­σβαση στη συνεχή κατάρ­τιση, με προ­σε­κτική ανά­γνωση των πολύ μικρών εισο­δη­μα­τι­κών βάσεων.

Από όσους παρα­κο­λού­θη­σαν κάποιο πρό­γραμμα κατάρ­τι­σης ή επι­μόρ­φω­σης, περίπου τέσ­σε­ρις στους δέκα, 41,5%, δηλώ­νουν ότι η δαπάνη καλύ­φθηκε από τον εργο­δότη. Ένας στους τέσ­σε­ρις, 25,2%, ανα­φέ­ρει ότι κάλυψε ο ίδιος το κόστος, ενώ περίπου τρεις στους δέκα, 32%, δηλώ­νουν ότι το πρό­γραμμα ήταν χωρίς κόστος ή ότι το κόστος καλύ­φθηκε από τρίτο φορέα.

Η στάση των επι­χει­ρή­σεων απέ­να­ντι στη συνε­χι­ζό­μενη κατάρ­τιση εμφα­νί­ζε­ται μεικτή, καθώς περισ­σό­τε­ροι από ένας στους τρεις εργα­ζο­μέ­νους, ποσοστό 36%, δηλώ­νουν ότι η επι­χεί­ρηση στην οποία εργά­ζο­νται δεν υπο­στη­ρί­ζει ή μάλλον δεν υπο­στη­ρί­ζει τη συνε­χι­ζό­μενη επαγ­γελ­μα­τική κατάρ­τισή τους. Την ίδια στιγμή, περισ­σό­τε­ροι από τους μισούς εργα­ζο­μέ­νους, 57,1%, θεωρούν ότι η επι­χεί­ρησή τους την υπο­στη­ρί­ζει ή μάλλον την υπο­στη­ρί­ζει. Το εύρημα δείχνει ότι, αν και η υπο­στή­ριξη της κατάρ­τι­σης υπάρχει σε σημα­ντικό μέρος των επι­χει­ρή­σεων, δεν έχει ακόμη μετα­τρα­πεί σε σταθερή, καθο­λική και συστη­μα­τική επι­χει­ρη­μα­τική πρα­κτική. [σελ. 30]

Η υπο­στή­ριξη της κατάρ­τι­σης από τις επι­χει­ρή­σεις αυξά­νε­ται όσο μεγα­λώ­νει το μέγεθος της επι­χεί­ρη­σης. Στις πολύ μικρές επι­χει­ρή­σεις, με 1–9 εργα­ζο­μέ­νους, το 46,2% δηλώνει ότι η επι­χεί­ρηση υπο­στη­ρί­ζει ή μάλλον υπο­στη­ρί­ζει τη συνεχή επαγ­γελ­μα­τική κατάρ­τιση. Το ποσοστό αυξά­νε­ται στο 59,1% στις μικρές επι­χει­ρή­σεις, στο 63,8% στις μεσαίες και φτάνει στο 69,8% στις μεγάλες επι­χει­ρή­σεις, με 250 εργα­ζο­μέ­νους και άνω. Η εικόνα δείχνει ότι η κατάρ­τιση παρα­μέ­νει περισ­σό­τερο ανε­πτυγ­μένη εκεί όπου υπάρ­χουν μεγα­λύ­τε­ρες οργα­νω­τι­κές και οικο­νο­μι­κές δυνα­τό­τη­τες.

Τα ευρή­ματα της έρευνας δεί­χνουν ότι η ανα­βάθ­μιση των δεξιο­τή­των δε μπορεί να μετα­τί­θε­ται απο­κλει­στικά στον εργα­ζό­μενο ως ατομική υπο­χρέ­ωση προ­σαρ­μο­γής. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο οργα­νώ­νε­ται η εργασία, την ποιό­τητα των θέσεων απα­σχό­λη­σης, τη δυνα­τό­τητα των επι­χει­ρή­σεων να αξιο­ποιούν το ανθρώ­πινο δυνα­μικό τους και, τελικά, τον ίδιο τον παρα­γω­γικό προ­σα­να­το­λι­σμό της οικο­νο­μίας. Υπό αυτή την έννοια, η πολι­τική δεξιο­τή­των δεν μπορεί να περιο­ρί­ζε­ται σε απο­σπα­σμα­τικά προ­γράμ­ματα κατάρ­τι­σης. Απαι­τεί­ται ένα πιο συνε­κτικό πλαίσιο, που θα συνδέει τη συνεχή επαγ­γελ­μα­τική κατάρ­τιση με τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες της εργα­σίας, των επι­χει­ρή­σεων και των κλάδων, θα ενι­σχύει την ενεργή συμ­με­τοχή των εργο­δο­τών και θα στη­ρί­ζε­ται σε στα­θε­ρούς μηχα­νι­σμούς κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου.

Η έρευνα του ΙΝΕ ΓΣΕΕ ανα­δει­κνύει ότι οι εργα­ζό­με­νοι δια­θέ­τουν σημα­ντικό απόθεμα γνώσεων, εμπει­ρίας και δεξιο­τή­των. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν αυτό το απόθεμα μπορεί ανα­γνω­ρί­ζε­ται, αξιο­ποιεί­ται και να ανα­πτύσ­σε­ται μέσα σε θέσεις εργα­σίας που προ­σφέ­ρουν προ­ο­πτική, επαγ­γελ­μα­τική εξέλιξη και καλύ­τε­ρους όρους απα­σχό­λη­σης. Η ανα­βάθ­μιση των δεξιο­τή­των αποκτά ουσια­στικό περιε­χό­μενο μόνο όταν συν­δέ­ε­ται με την ποιο­τική ανα­βάθ­μιση της εργα­σίας, την παρα­γω­γική ανα­συ­γκρό­τηση και τη μετά­βαση της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας σε ένα πιο ανθε­κτικό, δίκαιο και παρα­γω­γικό ανα­πτυ­ξιακό υπό­δειγμα.

 

*Επι­στη­μο­νική Ευθύνη Έρευνας : Χρήστος Γούλας, Γιώργος Αργεί­της.

*Επι­στη­μο­νική ομάδα : Κώστας Μπου­κου­βά­λας, Δημή­τρης Παϊ­τα­ρί­δης.

*H έρευνα εντάσ­σε­ται στο πλαίσιο του Υπο­έρ­γου 1 «Πανελ­λα­δι­κές έρευνες δεξιο­τή­των ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού» της Πράξης «Παρεμ­βά­σεις για την παρα­κο­λού­θηση των μετα­βο­λών του παρα­γω­γι­κού περι­βάλ­λο­ντος και την ενί­σχυση της εργα­σίας και των επαγ­γελ­μά­των στο πλαίσιο των επερ­χό­με­νων αλλαγών» με κωδικό ΟΠΣ 6004824, η οποία υλο­ποιεί­ται μέσω της Ειδικής Υπη­ρε­σίας Δια­χεί­ρι­σης Προ­γράμ­μα­τος «Αντα­γω­νι­στι­κό­τητα».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.