Μανώλης Κεφαλογιάννης: «Η Νέα Δημοκρατία θα διεκδικήσει την ανανέωση της λαϊκής εντολής στις επερχόμενες εκλογές»

Κύριε Κεφα­λο­γιάννη, με ανοιχτά, δύο πολε­μικά μέτωπα στη Μέση Ανατολή και με το σκηνικό να είναι ρευστό από μέρα σε μέρα, παρα­κο­λου­θούμε την οικο­νο­μική κρίση να απειλεί την παγκό­σμια οικο­νο­μία. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Αυτό που ξεκί­νησε ως μια περι­φε­ρειακή στρα­τιω­τική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή εξε­λίσ­σε­ται πλέον σε μια παγκό­σμια οικο­νο­μική δοκι­μα­σία χωρίς προη­γού­μενο. Από τα δεξα­με­νό­πλοια που ακι­νη­το­ποιού­νται στα Στενά του Ορμούζ μέχρι τα εργο­στά­σια που μειώ­νουν παρα­γωγή στην Ασία και στην Ευρώπη, ο πόλεμος στο Ιράν επα­να­χα­ράσ­σει τις ισορ­ρο­πίες της παγκό­σμιας οικο­νο­μίας.

Η εκτό­ξευση των τιμών ενέρ­γειας και η πίεση στις εφο­δια­στι­κές αλυ­σί­δες δημιουρ­γούν ένα νέο περι­βάλ­λον αβε­βαιό­τη­τας που επη­ρε­ά­ζει κυβερ­νή­σεις, επι­χει­ρή­σεις και κατα­να­λω­τές σε όλο τον κόσμο.

Ο πόλεμος στο Ιράν έχει προ­κα­λέ­σει ένα ισχυρό οικο­νο­μικό σοκ με επι­πτώ­σεις που ξεπερ­νούν κατά πολύ τα όρια της περιο­χής. Η κλι­μά­κωση της έντασης στη Μέση Ανατολή έχει πλέον εξε­λι­χθεί σε μια διεθνή χρη­μα­το­οι­κο­νο­μική ανα­τα­ραχή, με αιχμή την εκτί­ναξη των τιμών του πετρε­λαίου και την αυξα­νό­μενη αβε­βαιό­τητα στις αγορές.

Στο επί­κε­ντρο της κρίσης βρί­σκο­νται τα Στενά του Ορμούζ, ένας από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους ενερ­γεια­κούς δια­δρό­μους παγκο­σμίως, από τον οποίο περ­νούσε περίπου το ένα πέμπτο της παγκό­σμιας προ­σφο­ράς πετρε­λαίου.

Οι περιο­ρι­σμοί στη ναυ­σι­πλοΐα και το μπλόκο στα ιρανικά λιμάνια έχουν περιο­ρί­σει σημα­ντικά τη ροή ενέρ­γειας, δημιουρ­γώ­ντας ασφυ­κτι­κές συν­θή­κες στην αγορά.

Η Ευρώπη, που ήδη αντι­με­τώ­πιζε χαμηλή ανά­πτυξη, βλέπει τώρα τις πιέσεις να εντεί­νο­νται. Η αύξηση του κόστους ενέρ­γειας επι­βα­ρύ­νει τη βιο­μη­χα­νική παρα­γωγή και τρο­φο­δο­τεί τον πλη­θω­ρι­σμό.

Πώς βλέπετε την στάση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης σε αυτό το σκηνικό; Το Ιράν απο­τε­λεί απειλή για τις ευρω­παϊ­κές χώρες;

Έχουμε επι­ση­μά­νει πολλές φορές ότι η Ευρω­παϊκή Ένωση, όσο δεν κάνει βήματα προς την ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση, θα παρα­μέ­νει ένας οικο­νο­μι­κός γίγα­ντας και παράλ­ληλα ένας πολι­τι­κός νάνος. Όσο δεν θα υπάρχει κοινή εξω­τε­ρική πολι­τική, εξω­τε­ρική πολι­τική της μίας φωνής, η Ευρω­παϊκή Ένωση στο σύνολό της δεν θα έχει σημα­ντικό ρόλο στις γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Από πρω­τα­γω­νι­στής που θα έπρεπε να είναι, θα παρα­μέ­νει απλός κομπάρ­σος. Απο δια­μορ­φω­τής των εξε­λί­ξεων, απλός θεατής χωρίς δικαί­ωμα έκφρα­σης λόγου και άποψης για τα τεκται­νό­μενα.

Αλλά αυτό πρέπει να είναι η πυξίδα μας, στην Ευρω­παική Ένωση, για το άμεσο μέλλον μας. Αν θέλουμε να έχουμε κοινό ευρω­παικό μέλλον.

Να προ­χω­ρή­σουμε τώρα μπροστά. Σε μία πολι­τική ολο­κλή­ρωση. Για μία Ευρώπη με κοινή εξω­τε­ρική πολι­τική, μία Ευρώπη της μίας φωνής. Με κοινή δράση στις γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Για μία Ευρώπη με ενιαία αμυ­ντική πολι­τική και πολι­τική ασφά­λειας. Με δημιουρ­γία ευρω­παι­κού στρατού που θα προ­φυ­λάσ­σει τα ευρω­παικά σύνορα.

Οι εξε­λί­ξεις τρέχουν. Η Ευρώπη πρέπει να είναι παρούσα στην περιοχή της Μέσης Ανα­το­λής, να συμ­βά­λει σε μία ειρη­νευ­τική συμ­φω­νία, στην ασφαλή και απρό­σκο­πτη διέ­λευση στα στενά του Ορμούζ και στη δια­τή­ρηση της ελευ­θε­ρίας της ναυ­σι­πλο­ΐας. Κάτι που μας αφορά όχι μόνο ως Ευρω­παική Ένωση αλλά και ως Ελλάδα, μία χώρα με ηγετική θέση στη ναυ­τι­λία.

Στα καθ’ ημάς, είναι σε εξέλιξη το 16ο Συνέ­δριο της Νέας Δημο­κρα­τίας. Τι περι­μέ­νετε από αυτό; Θα δρο­μο­λο­γη­θούν εξε­λί­ξεις στο εσω­τε­ρικό του κυβερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος;

Οι εκλο­γι­κές νίκες της Νέας Δημο­κρα­τίας το 2019 και το 2023 επι­βε­βαί­ω­σαν την εμπι­στο­σύνη των πολιτών και δια­μόρ­φω­σαν συν­θή­κες απο­τε­λε­σμα­τι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης με τα όποια λάθη και αστο­χίες που ασφαλώς υπήρξαν.

Το επερ­χό­μενο Συνέ­δριο αποκτά ιδιαί­τερη σημασία, καθώς απο­τε­λεί το τελευ­ταίο πριν από την ολο­κλή­ρωση της δεύ­τε­ρης συνταγ­μα­τι­κής θητείας της κυβέρ­νη­σής μας. Απο­τε­λεί, συνεπώς, τόσο ευκαι­ρία απο­λο­γι­σμού μιας περιό­δου στα­θε­ρό­τη­τας και ανά­πτυ­ξης, όσο και αφε­τη­ρία για τη δια­μόρ­φωση του οδικού χάρτη της επό­με­νης ημέρας.

Με στρα­τη­γική προ­σή­λωση στο μέλλον θα ανα­δεί­ξουμε τις κεντρι­κές πολι­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες και τα κρίσιμα ζητή­ματα, που θα καθο­ρί­σουν την εθνική πορεία στα επόμενα έτη, συγκρο­τώ­ντας το πλαίσιο με το οποίο η Νέα Δημο­κρα­τία θα διεκ­δι­κή­σει την ανα­νέ­ωση της λαϊκής εντολής στις επερ­χό­με­νες εκλογές.

Δημο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρίες, κάνουν λόγο για το ενδε­χό­μενο να έχουμε εκλογές μετά την ΔΕΘ, τον Σεπτέμ­βριο. Σε κάθε περί­πτωση η εκλο­γική μάχη, όποτε κι αν έρθει, τι σημα­το­δο­τεί για το κυβερ­νών κόμμα;

Η κυβερ­νη­τική θητεία του κόμ­μα­τός μας βαδίζει προς τη λήξη της δεύ­τε­ρης τετρα­ε­τίας. Αυτό δεν σημαί­νει ότι «κατε­βά­ζουμε τα μολύβια» αλλά συνε­χί­ζουμε σταθερά να παρά­γουμε έργο προς όφελος της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας σε αυτή τη δύσκολη συγκυ­ρία που περνάει η οικο­νο­μία σε παγκό­σμιο επίπεδο λόγω των δύο πολε­μι­κών συγκρού­σεων στη γει­το­νιά μας.

Όπως έχει τονίσει πολλές φορές ο πρω­θυ­πουρ­γός οι εκλογές θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν στην ώρα τους το Μάρτιο του ‘27. Και εκεί θα κριθεί το συνο­λικό μας έργο. Αλλά και το όραμά μας για το αύριο της Πατρί­δας μας. Η ελλη­νική κοι­νω­νία με νηφα­λιό­τητα και ψυχραι­μία θα απο­φα­σί­σει στην κάλπη ποιον εμπι­στεύ­ε­ται για να κρα­τή­σει τα ηνία της χώρας.

Δυστυ­χώς η αντι­πο­λί­τευση όχι μόνο δεν παράγει τα τελευ­ταία επτά χρόνια παρα­γω­γικό έργο αλλά δεν προ­βάλ­λει και κάποιο προ­γραμ­μα­τικό λόγο.

Αρέ­σκε­ται μόνο στο λαϊ­κι­σμό και στην τοξι­κό­τητα. Αλλά η χώρα, η Δημο­κρα­τία, για να προ­χω­ρή­σει μπροστά δεν χρειά­ζε­ται μόνο μία καλή και σοβαρή κυβέρ­νηση αλλά και μία σοβαρή αντι­πο­λί­τευση. Που ασφαλώς θα κρι­τι­κά­ρει το έργο της κυβέρ­νη­σης. Αλλά ο ρόλος της δεν είναι μόνο να λέει «όχι» αλλά και να έχει εναλ­λα­κτι­κές λύσεις. Εφικτές και εφαρ­μό­σι­μες. Ζήσαμε το 2014 και το 2015 τα προ­γράμ­ματα της Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Που μοί­ρα­σαν τα πάντα στους πάντες στα λόγια και κατα­λή­ξαμε με την κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη «σκληρή» δια­πραγ­μά­τευση στο τρίτο αχρεί­α­στο και πιο σκληρό μνη­μό­νιο που εκχω­ρή­σαμε όλη τη δημόσια περιου­σία στους δανει­στές. Ένα μνη­μό­νιο που κόστισε στον ελλη­νικό λαό, που τελικά πλήρωσε το λογα­ρια­σμό, πάνω από 100 δις ευρώ.

Και ο τότε πρω­θυ­πουρ­γός μέσα από το βιβλίο του και τις δημό­σιες εμφα­νί­σεις του αντί να ζητήσει μία συγ­γνώμη από τον ελλη­νικό λαό, το μόνο που έχει να πει είναι ότι το μόνο λάθος του ήταν ότι δεν έκλεισε τις τρά­πε­ζες από την πρώτη μέρα της δια­κυ­βέρ­νη­σής του. Αυτός ο πολι­τι­κός πιθα­νό­τατα θα ζητήσει και πάλι την ψήφο του ελλη­νι­κού λαού…