Μανώλης Κεφαλογιάννης: «Η Νέα Δημοκρατία θα διεκδικήσει την ανανέωση της λαϊκής εντολής στις επερχόμενες εκλογές»

«Οι εκλο­γι­κές νίκες της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας το 2019 και το 2023 επι­βε­βαί­ω­σαν την εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών και δια­μόρ­φω­σαν συν­θή­κες απο­τε­λε­σμα­τι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης με τα όποια λάθη και αστο­χί­ες που ασφα­λώς υπήρ­ξαν. Το επερ­χό­με­νο Συ­νέ­δριο απο­κτά ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία, καθώς απο­τε­λεί το τε­λευ­ταίο πριν από την ολο­κλή­ρω­ση της δεύ­τε­ρης συ­νταγ­μα­τι­κής θη­τεί­ας της κυ­βέρ­νη­σής μας».

Αυτό υπο­γραμ­μί­ζει στην συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χώ­ρη­σε προς την ‘δη­μο­κρα­τι­κή’ ο ευ­ρω­βου­λευ­τής της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, κ. Μα­νώ­λης Κε­φα­λο­γιάν­νης.

Κι ενώ διε­ξά­γε­ται το ‘κρί­σι­μο’ 16ο Συ­νέ­δριο της Ν.Δ. όπου θα ξε­κα­θα­ρί­σουν οι ισορ­ρο­πί­ες αλλά θα τεθεί και σε εκλο­γι­κή ετοι­μό­τη­τα ο κομ­μα­τι­κός μη­χα­νι­σμός, ο ίδιος ανα­φέ­ρει ότι:

«Η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία με νη­φα­λιό­τη­τα και ψυ­χραι­μία θα απο­φα­σί­σει στην κάλπη ποιον εμπι­στεύ­ε­ται για να κρα­τή­σει τα ηνία της χώρας – Με στρα­τη­γι­κή προ­σή­λω­ση στο μέλ­λον θα ανα­δεί­ξου­με τις κε­ντρι­κές πο­λι­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες και τα κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα, που θα κα­θο­ρί­σουν την εθνι­κή πο­ρεία τα επό­με­να έτη, συ­γκρο­τώ­ντας το πλαί­σιο με το οποίο η Νέα Δη­μο­κρα­τία θα διεκ­δι­κή­σει την ανα­νέ­ω­ση της λαϊ­κής εντο­λής στις επερ­χό­με­νες εκλο­γές».

• Κύριε Κε­φα­λο­γιάν­νη, με ανοι­χτά, δύο πο­λε­μι­κά μέ­τω­πα στη Μέση Ανα­το­λή και με το σκη­νι­κό να είναι ρευ­στό από μέρα σε μέρα, πα­ρα­κο­λου­θού­με την οι­κο­νο­μι­κή κρίση να απει­λεί την πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία. Θα ήθελα το σχό­λιό σας.

Αυτό που ξε­κί­νη­σε ως μια πε­ρι­φε­ρεια­κή στρα­τιω­τι­κή σύ­γκρου­ση στη Μέση Ανα­το­λή εξε­λίσ­σε­ται πλέον σε μια πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μι­κή δο­κι­μα­σία χωρίς προη­γού­με­νο. Από τα δε­ξα­με­νό­πλοια που ακι­νη­το­ποιού­νται στα Στενά του Ορ­μούζ μέχρι τα ερ­γο­στά­σια που μειώ­νουν πα­ρα­γω­γή στην Ασία και στην Ευ­ρώ­πη, ο πό­λε­μος στο Ιράν επα­να­χα­ράσ­σει τις ισορ­ρο­πί­ες της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μί­ας.

Η εκτό­ξευ­ση των τιμών ενέρ­γειας και η πίεση στις εφο­δια­στι­κές αλυ­σί­δες δη­μιουρ­γούν ένα νέο πε­ρι­βάλ­λον αβε­βαιό­τη­τας που επη­ρε­ά­ζει κυ­βερ­νή­σεις, επι­χει­ρή­σεις και κα­τα­να­λω­τές σε όλο τον κόσμο.

Ο πό­λε­μος στο Ιράν έχει προ­κα­λέ­σει ένα ισχυ­ρό οι­κο­νο­μι­κό σοκ με επι­πτώ­σεις που ξε­περ­νούν κατά πολύ τα όρια της πε­ριο­χής. Η κλι­μά­κω­ση της έντα­σης στη Μέση Ανα­το­λή έχει πλέον εξε­λι­χθεί σε μια διε­θνή χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή ανα­τα­ρα­χή, με αιχμή την εκτί­να­ξη των τιμών του πε­τρε­λαί­ου και την αυ­ξα­νό­με­νη αβε­βαιό­τη­τα στις αγο­ρές.

Στο επί­κε­ντρο της κρί­σης βρί­σκο­νται τα Στενά του Ορ­μούζ, ένας από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους ενερ­γεια­κούς δια­δρό­μους πα­γκο­σμί­ως, από τον οποίο περ­νού­σε πε­ρί­που το ένα πέμ­πτο της πα­γκό­σμιας προ­σφο­ράς πε­τρε­λαί­ου.

Οι πε­ριο­ρι­σμοί στη ναυ­σι­πλο­ΐα και το μπλό­κο στα ιρα­νι­κά λι­μά­νια έχουν πε­ριο­ρί­σει ση­μα­ντι­κά τη ροή ενέρ­γειας, δη­μιουρ­γώ­ντας ασφυ­κτι­κές συν­θή­κες στην αγορά.

Η Ευ­ρώ­πη, που ήδη αντι­με­τώ­πι­ζε χα­μη­λή ανά­πτυ­ξη, βλέ­πει τώρα τις πιέ­σεις να εντεί­νο­νται. Η αύ­ξη­ση του κό­στους ενέρ­γειας επι­βα­ρύ­νει τη βιο­μη­χα­νι­κή πα­ρα­γω­γή και τρο­φο­δο­τεί τον πλη­θω­ρι­σμό.

• Πώς βλέ­πε­τε την στάση της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης σε αυτό το σκη­νι­κό; Το Ιράν απο­τε­λεί απει­λή για τις ευ­ρω­παϊ­κές χώρες;

Έχου­με επι­ση­μά­νει πολ­λές φορές ότι η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, όσο δεν κάνει βή­μα­τα προς την ευ­ρω­παϊ­κή ολο­κλή­ρω­ση, θα πα­ρα­μέ­νει ένας οι­κο­νο­μι­κός γί­γα­ντας και πα­ράλ­λη­λα ένας πο­λι­τι­κός νάνος. Όσο δεν θα υπάρ­χει κοινή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή, εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή της μίας φωνής, η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση στο σύ­νο­λό της δεν θα έχει ση­μα­ντι­κό ρόλο στις γε­ω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Από πρω­τα­γω­νι­στής που θα έπρε­πε να είναι, θα πα­ρα­μέ­νει απλός κο­μπάρ­σος. Απο δια­μορ­φω­τής των εξε­λί­ξε­ων, απλός θε­α­τής χωρίς δι­καί­ω­μα έκ­φρα­σης λόγου και άπο­ψης για τα τε­κται­νό­με­να.

Αλλά αυτό πρέ­πει να είναι η πυ­ξί­δα μας, στην Ευ­ρω­παι­κή Ένωση, για το άμεσο μέλ­λον μας. Αν θέ­λου­με να έχου­με κοινό ευ­ρω­παι­κό μέλ­λον.

Να προ­χω­ρή­σου­με τώρα μπρο­στά. Σε μία πο­λι­τι­κή ολο­κλή­ρω­ση. Για μία Ευ­ρώ­πη με κοινή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή, μία Ευ­ρώ­πη της μίας φωνής. Με κοινή δράση στις γε­ω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Για μία Ευ­ρώ­πη με ενιαία αμυ­ντι­κή πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­κή ασφά­λειας. Με δη­μιουρ­γία ευ­ρω­παι­κού στρα­τού που θα προ­φυ­λάσ­σει τα ευ­ρω­παι­κά σύ­νο­ρα.

Οι εξε­λί­ξεις τρέ­χουν. Η Ευ­ρώ­πη πρέ­πει να είναι πα­ρού­σα στην πε­ριο­χή της Μέσης Ανα­το­λής, να συμ­βά­λει σε μία ει­ρη­νευ­τι­κή συμ­φω­νία, στην ασφα­λή και απρό­σκο­πτη διέ­λευ­ση στα στενά του Ορ­μούζ και στη δια­τή­ρη­ση της ελευ­θε­ρί­ας της ναυ­σι­πλο­ΐ­ας. Κάτι που μας αφορά όχι μόνο ως Ευ­ρω­παι­κή Ένωση αλλά και ως Ελ­λά­δα, μία χώρα με ηγε­τι­κή θέση στη ναυ­τι­λία.

• Στα καθ’ ημάς, είναι σε εξέ­λι­ξη το 16ο Συ­νέ­δριο της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας. Τι πε­ρι­μέ­νε­τε από αυτό; Θα δρο­μο­λο­γη­θούν εξε­λί­ξεις στο εσω­τε­ρι­κό του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος;

Οι εκλο­γι­κές νίκες της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας το 2019 και το 2023 επι­βε­βαί­ω­σαν την εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών και δια­μόρ­φω­σαν συν­θή­κες απο­τε­λε­σμα­τι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης με τα όποια λάθη και αστο­χί­ες που ασφα­λώς υπήρ­ξαν.

Το επερ­χό­με­νο Συ­νέ­δριο απο­κτά ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία, καθώς απο­τε­λεί το τε­λευ­ταίο πριν από την ολο­κλή­ρω­ση της δεύ­τε­ρης συ­νταγ­μα­τι­κής θη­τεί­ας της κυ­βέρ­νη­σής μας. Απο­τε­λεί, συ­νε­πώς, τόσο ευ­και­ρία απο­λο­γι­σμού μιας πε­ριό­δου στα­θε­ρό­τη­τας και ανά­πτυ­ξης, όσο και αφε­τη­ρία για τη δια­μόρ­φω­ση του οδι­κού χάρτη της επό­με­νης ημέ­ρας.

Με στρα­τη­γι­κή προ­σή­λω­ση στο μέλ­λον θα ανα­δεί­ξου­με τις κε­ντρι­κές πο­λι­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες και τα κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα, που θα κα­θο­ρί­σουν την εθνι­κή πο­ρεία στα επό­με­να έτη, συ­γκρο­τώ­ντας το πλαί­σιο με το οποίο η Νέα Δη­μο­κρα­τία θα διεκ­δι­κή­σει την ανα­νέ­ω­ση της λαϊ­κής εντο­λής στις επερ­χό­με­νες εκλο­γές.

• Δη­μο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες, κά­νουν λόγο για το εν­δε­χό­με­νο να έχου­με εκλο­γές μετά την ΔΕΘ, τον Σε­πτέμ­βριο. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση η εκλο­γι­κή μάχη, όποτε κι αν έρθει, τι ση­μα­το­δο­τεί για το κυ­βερ­νών κόμμα;

Η κυ­βερ­νη­τι­κή θη­τεία του κόμ­μα­τός μας βα­δί­ζει προς τη λήξη της δεύ­τε­ρης τε­τρα­ε­τί­ας. Αυτό δεν ση­μαί­νει ότι «κα­τε­βά­ζου­με τα μο­λύ­βια» αλλά συ­νε­χί­ζου­με στα­θε­ρά να πα­ρά­γου­με έργο προς όφε­λος της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας σε αυτή τη δύ­σκο­λη συ­γκυ­ρία που περ­νά­ει η οι­κο­νο­μία σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο λόγω των δύο πο­λε­μι­κών συ­γκρού­σε­ων στη γει­το­νιά μας.

Όπως έχει το­νί­σει πολ­λές φορές ο πρω­θυ­πουρ­γός οι εκλο­γές θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν στην ώρα τους το Μάρ­τιο του ‘27. Και εκεί θα κρι­θεί το συ­νο­λι­κό μας έργο. Αλλά και το όραμά μας για το αύριο της Πα­τρί­δας μας. Η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία με νη­φα­λιό­τη­τα και ψυ­χραι­μία θα απο­φα­σί­σει στην κάλπη ποιον εμπι­στεύ­ε­ται για να κρα­τή­σει τα ηνία της χώρας.

Δυ­στυ­χώς η αντι­πο­λί­τευ­ση όχι μόνο δεν πα­ρά­γει τα τε­λευ­ταία επτά χρό­νια πα­ρα­γω­γι­κό έργο αλλά δεν προ­βάλ­λει και κά­ποιο προ­γραμ­μα­τι­κό λόγο.

Αρέ­σκε­ται μόνο στο λαϊ­κι­σμό και στην το­ξι­κό­τη­τα. Αλλά η χώρα, η Δη­μο­κρα­τία, για να προ­χω­ρή­σει μπρο­στά δεν χρειά­ζε­ται μόνο μία καλή και σο­βα­ρή κυ­βέρ­νη­ση αλλά και μία σο­βα­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση. Που ασφα­λώς θα κρι­τι­κά­ρει το έργο της κυ­βέρ­νη­σης. Αλλά ο ρόλος της δεν είναι μόνο να λέει «όχι» αλλά και να έχει εναλ­λα­κτι­κές λύ­σεις. Εφι­κτές και εφαρ­μό­σι­μες. Ζή­σα­με το 2014 και το 2015 τα προ­γράμ­μα­τα της Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Που μοί­ρα­σαν τα πάντα στους πά­ντες στα λόγια και κα­τα­λή­ξα­με με την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, μετά τη «σκλη­ρή» δια­πραγ­μά­τευ­ση στο τρίτο αχρεί­α­στο και πιο σκλη­ρό μνη­μό­νιο που εκ­χω­ρή­σα­με όλη τη δη­μό­σια πε­ριου­σία στους δα­νει­στές. Ένα μνη­μό­νιο που κό­στι­σε στον ελ­λη­νι­κό λαό, που τε­λι­κά πλή­ρω­σε το λο­γα­ρια­σμό, πάνω από 100 δις ευρώ.

Και ο τότε πρω­θυ­πουρ­γός μέσα από το βι­βλίο του και τις δη­μό­σιες εμ­φα­νί­σεις του αντί να ζη­τή­σει μία συγ­γνώ­μη από τον ελ­λη­νι­κό λαό, το μόνο που έχει να πει είναι ότι το μόνο λάθος του ήταν ότι δεν έκλει­σε τις τρά­πε­ζες από την πρώτη μέρα της δια­κυ­βέρ­νη­σής του. Αυτός ο πο­λι­τι­κός πι­θα­νό­τα­τα θα ζη­τή­σει και πάλι την ψήφο του ελ­λη­νι­κού λαού…