Μία εικόνα που προκαλεί ερωτήματα αλλά κι έντονο προβληματισμό επικρατεί εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα στον εμβληματικό όρμο της Λίνδου, έναν από τους πλέον αναγνωρίσιμους τουριστικούς προορισμούς της χώρας και σημείο διεθνούς προβολής για τη Ρόδο και συνολικά το ελληνικό τουριστικό προϊόν. Πολυτελή σκάφη παραμένουν αγκυροβολημένα στον κόλπο της Λίνδου -επί μεγάλο χρονικό διάστημα- χωρίς ωστόσο να παραβιάζουν άμεσα την νομοθεσία, καθώς δεν υπάρχει επίσημο λιμάνι, αλλά εμμέσως τίθενται ζητήματα, αφού καταλαμβάνουν τη δυτική πλευρά του κόλπου και προφανώς δεν καταβάλλουν οποιοδήποτε τέλος ελλιμενισμού ή χρήσης του θαλάσσιου χώρου.
Βρίσκουν «παράθυρο» λόγω θεσμικού κενού
Αναζητώντας στοιχεία στο Marine traffic πρόκειται κυρίως για θαλαμηγούς και ιστιοφόρα υψηλού κόστους, πολλά εκ των οποίων εμφανίζονται να ανήκουν σε offshore εταιρείες, αξιοποιώντας ένα θολό θεσμικό καθεστώς που αφήνει μεγάλα περιθώρια εκμετάλλευσης. Η παρουσία των σκαφών έχει ουσιαστικά μετατρέψει το δεξί τμήμα του όρμου σε ιδιωτική «μαρίνα» χωρίς υποδομές και χωρίς κανόνες λειτουργίας.
Οι κάβοι που δένουν από τα σκάφη προς τη βραχώδη ακτή δημιουργούν σοβαρά ζητήματα ασφάλειας και αποκλεισμού για τους λουόμενους, οι οποίοι αδυνατούν να κινηθούν ελεύθερα ή να κολυμπήσουν στην περιοχή. Κάτοικοι κι επαγγελματίες της περιοχής κάνουν λόγο για μία πρωτοφανή κατάσταση αυθαίρετης κατάληψης δημόσιου θαλάσσιου χώρου, την ώρα που η Λίνδος δέχεται καθημερινά χιλιάδες επιβάτες από τουριστικά σκάφη. Το σημαντικότερο όμως ζήτημα αφορά στο θεσμικό και οικονομικό κενό που φαίνεται να υπάρχει.
Ο όρμος της Λίνδου δεν είναι επίσημα χαρακτηρισμένος ως λιμένας, γεγονός που -όπως αναφέρεται- επιτρέπει σε πλοιάρχους και εταιρείες να παραμένουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς να υπόκεινται σε σαφές πλαίσιο χρεώσεων ή ελέγχων. Έτσι, ενώ η περιοχή χρησιμοποιείται στην πράξη ως σταθερή βάση φιλοξενίας πολυτελών σκαφών, το δημόσιο δεν φαίνεται να αποκομίζει κανένα ουσιαστικό οικονομικό όφελος.
Το πρόβλημα στρέφει τα βλέμματα και προς το Λιμενικό Ταμείο Νότιας Δωδεκανήσου, καθώς μέχρι σήμερα δεν έχει προχωρήσει στη διαμόρφωση ενός σαφούς κανονιστικού πλαισίου για την αγκυροβόληση στον ιστορικό όρμο. Το αποτέλεσμα είναι ένα διοικητικό κενό που αφήνει ανεξέλεγκτη μία κατάσταση η οποία, χρόνο με τον χρόνο, παγιώνεται.
Παράλληλα, σοβαρά ερωτήματα προκαλεί και η δυνατότητα ουσιαστικών ελέγχων από τις αρμόδιες λιμενικές αρχές. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο λιμενικός σταθμός της Λίνδου δεν διαθέτει ούτε στοιχειώδες πλωτό μέσο για να πραγματοποιεί επιτόπιους ελέγχους στα αγκυροβολημένα σκάφη. Και ενώ η Λίνδος φιγουράρει σε διεθνείς ταξιδιωτικούς οδηγούς ως «κόσμημα» του ελληνικού τουρισμού, οι βασικές υποδομές της περιοχής παραμένουν ελλιπείς, λόγω της εμπλοκής και του υπουργείου Πολιτισμού.
Οι δύο προβλήτες, τόσο στη μικρή όσο και στη μεγάλη παραλία, εξακολουθούν να βρίσκονται σε κακή κατάσταση, καθώς οι παρεμβάσεις συντήρησης και αποκατάστασης σκοντάφτουν επί χρόνια σε γραφειοκρατικούς περιορισμούς κι εγκρίσεις από τις αρχαιολογικές υπηρεσίες.
Χωρίς σαφείς κανόνες αγκυροβόλησης και χωρίς σύγχρονες λιμενικές εγκαταστάσεις, η Λίνδος κινδυνεύει να λειτουργεί περισσότερο ως «ξέφραγο αμπέλι» πολυτελών συμφερόντων παρά ως οργανωμένος τουριστικός προορισμός διεθνών προδιαγραφών.
