Παραμένουν αγκυροβολημένα στη Λίνδο χωρίς να πληρώνουν ούτε ευρώ!

Μία εικόνα που προ­κα­λεί ερω­τή­ματα αλλά κι έντονο προ­βλη­μα­τι­σμό επι­κρα­τεί εδώ και μεγάλο χρονικό διά­στημα στον εμβλη­μα­τικό όρμο της Λίνδου, έναν από τους πλέον ανα­γνω­ρί­σι­μους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας και σημείο διε­θνούς προ­βο­λής για τη Ρόδο και συνο­λικά το ελλη­νικό του­ρι­στικό προϊόν. Πολυ­τελή σκάφη παρα­μέ­νουν αγκυ­ρο­βο­λη­μένα στον κόλπο της Λίνδου -επί μεγάλο χρονικό διάστημα- χωρίς ωστόσο να παρα­βιά­ζουν άμεσα την νομο­θε­σία, καθώς δεν υπάρχει επίσημο λιμάνι, αλλά εμμέσως τίθε­νται ζητή­ματα, αφού κατα­λαμ­βά­νουν τη δυτική πλευρά του κόλπου και προ­φα­νώς δεν κατα­βάλ­λουν οποιο­δή­ποτε τέλος ελλι­με­νι­σμού ή χρήσης του θαλάσ­σιου χώρου.

Βρί­σκουν «παρά­θυρο» λόγω θεσμι­κού κενού

Ανα­ζη­τώ­ντας στοι­χεία στο Marine traffic πρό­κει­ται κυρίως για θαλα­μη­γούς και ιστιο­φόρα υψηλού κόστους, πολλά εκ των οποίων εμφα­νί­ζο­νται να ανήκουν σε offshore εται­ρείες, αξιο­ποιώ­ντας ένα θολό θεσμικό καθε­στώς που αφήνει μεγάλα περι­θώ­ρια εκμε­τάλ­λευ­σης. Η παρου­σία των σκαφών έχει ουσια­στικά μετα­τρέ­ψει το δεξί τμήμα του όρμου σε ιδιω­τική «μαρίνα» χωρίς υπο­δο­μές και χωρίς κανόνες λει­τουρ­γίας.

Οι κάβοι που δένουν από τα σκάφη προς τη βραχώδη ακτή δημιουρ­γούν σοβαρά ζητή­ματα ασφά­λειας και απο­κλει­σμού για τους λουό­με­νους, οι οποίοι αδυ­να­τούν να κινη­θούν ελεύ­θερα ή να κολυ­μπή­σουν στην περιοχή. Κάτοι­κοι κι επαγ­γελ­μα­τίες της περιο­χής κάνουν λόγο για μία πρω­το­φανή κατά­σταση αυθαί­ρε­της κατά­λη­ψης δημό­σιου θαλάσ­σιου χώρου, την ώρα που η Λίνδος δέχεται καθη­με­ρινά χιλιά­δες επι­βά­τες από του­ρι­στικά σκάφη. Το σημα­ντι­κό­τερο όμως ζήτημα αφορά στο θεσμικό και οικο­νο­μικό κενό που φαί­νε­ται να υπάρχει.

Ο όρμος της Λίνδου δεν είναι επίσημα χαρα­κτη­ρι­σμέ­νος ως λιμένας, γεγονός που -όπως αναφέρεται- επι­τρέ­πει σε πλοιάρ­χους και εται­ρείες να παρα­μέ­νουν για μεγάλα χρονικά δια­στή­ματα χωρίς να υπό­κει­νται σε σαφές πλαίσιο χρε­ώ­σεων ή ελέγχων. Έτσι, ενώ η περιοχή χρη­σι­μο­ποιεί­ται στην πράξη ως σταθερή βάση φιλο­ξε­νίας πολυ­τε­λών σκαφών, το δημόσιο δεν φαί­νε­ται να απο­κο­μί­ζει κανένα ουσια­στικό οικο­νο­μικό όφελος.

Το πρό­βλημα στρέφει τα βλέμ­ματα και προς το Λιμε­νικό Ταμείο Νότιας Δωδε­κα­νή­σου, καθώς μέχρι σήμερα δεν έχει προ­χω­ρή­σει στη δια­μόρ­φωση ενός σαφούς κανο­νι­στι­κού πλαι­σίου για την αγκυ­ρο­βό­ληση στον ιστο­ρικό όρμο. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα διοι­κη­τικό κενό που αφήνει ανε­ξέ­λεγ­κτη μία κατά­σταση η οποία, χρόνο με τον χρόνο, παγιώ­νε­ται.

Παράλ­ληλα, σοβαρά ερω­τή­ματα προ­κα­λεί και η δυνα­τό­τητα ουσια­στι­κών ελέγχων από τις αρμό­διες λιμε­νι­κές αρχές. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, ο λιμε­νι­κός σταθμός της Λίνδου δεν δια­θέ­τει ούτε στοι­χειώ­δες πλωτό μέσο για να πραγ­μα­το­ποιεί επι­τό­πιους ελέγ­χους στα αγκυ­ρο­βο­λη­μένα σκάφη. Και ενώ η Λίνδος φιγου­ρά­ρει σε διε­θνείς ταξι­διω­τι­κούς οδηγούς ως «κόσμημα» του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού, οι βασικές υπο­δο­μές της περιο­χής παρα­μέ­νουν ελλι­πείς, λόγω της εμπλο­κής και του υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού.

Οι δύο προ­βλή­τες, τόσο στη μικρή όσο και στη μεγάλη παραλία, εξα­κο­λου­θούν να βρί­σκο­νται σε κακή κατά­σταση, καθώς οι παρεμ­βά­σεις συντή­ρη­σης και απο­κα­τά­στα­σης σκο­ντά­φτουν επί χρόνια σε γρα­φειο­κρα­τι­κούς περιο­ρι­σμούς κι εγκρί­σεις από τις αρχαιο­λο­γι­κές υπη­ρε­σίες.

Χωρίς σαφείς κανόνες αγκυ­ρο­βό­λη­σης και χωρίς σύγ­χρο­νες λιμε­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις, η Λίνδος κιν­δυ­νεύει να λει­τουρ­γεί περισ­σό­τερο ως «ξέφραγο αμπέλι» πολυ­τε­λών συμ­φε­ρό­ντων παρά ως οργα­νω­μέ­νος του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός διεθνών προ­δια­γρα­φών.