Πρόταση απόρριψης της έφεσης δύο ημεδαπών για παραπομπή σε κακουργηματική υπεξαίρεση 187.921,22 ευρώ στην Κάρπαθο

Ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση που τέ­θη­κε προς κρίση στο Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου αφορά στην εξέ­τα­ση έφε­σης δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων ημε­δα­πών κατά πα­ρα­πεμ­πτι­κού βου­λεύ­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Με το συ­γκε­κρι­μέ­νο βού­λευ­μα, οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι πα­ρα­πέμ­φθη­καν στο ακρο­α­τή­ριο του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου, προ­κει­μέ­νου να δι­κα­στούν για το κα­κούρ­γη­μα της υπε­ξαί­ρε­σης από κοι­νού και κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, με συ­νο­λι­κό αντι­κεί­με­νο άνω των 120.000 ευρώ και με ανα­φε­ρό­με­νο συ­νο­λι­κό ποσό 187.921,22 ευρώ.

Η υπό­θε­ση συν­δέ­ε­ται με εμ­βά­σμα­τα του­ρι­στι­κών πρα­κτο­ρεί­ων τα οποία κα­τα­τέ­θη­καν σε προ­σω­πι­κούς τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς των δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα από το έτος 2012 έως και το έτος 2015, ενώ τα ποσά αυτά φέ­ρο­νται να αφο­ρού­σαν εται­ρι­κές συ­ναλ­λα­γές και όφει­λαν να πι­στω­θούν σε λο­γα­ρια­σμό εται­ρί­ας που εμ­φα­νί­ζε­ται ως δι­καιού­χος.

Πώς έφτα­σε η υπό­θε­ση στο Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου

Η αφε­τη­ρία της δι­κο­γρα­φί­ας το­πο­θε­τεί­ται στην έγκλη­ση της 22ας Νο­εμ­βρί­ου 2018 που υπο­βλή­θη­κε για λο­γα­ρια­σμό εται­ρεί­ας στην Κάρ­πα­θο, η οποία εμ­φα­νί­ζε­ται ως πα­θού­σα. Με την ολο­κλή­ρω­ση της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, ασκή­θη­κε ποι­νι­κή δίωξη σε βάρος των δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων για υπε­ξαί­ρε­ση από κοι­νού και κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση συ­νο­λι­κού ύψους άνω των 120.000 ευρώ και πα­ραγ­γέλ­θη­κε κύρια ανά­κρι­ση από ανα­κρι­τή Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου βού­λευ­μα με το οποίο, υιο­θε­τώ­ντας πλή­ρως την ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση πα­ρέ­πεμ­ψε τους κα­τη­γο­ρου­μέ­νους στο Τρι­με­λές Εφε­τείο Κα­κουρ­γη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου.

Στο πα­ρα­πεμ­πτι­κό σκέ­λος, τους απο­δί­δε­ται ότι στην Κάρ­πα­θο, στο χρο­νι­κό διά­στη­μα από το έτος 2012 έως το έτος 2015, οι 2 κα­τη­γο­ρού­με­νοι, ενερ­γώ­ντας από κοι­νού και κα­τό­πιν συ­να­πό­φα­σης, ιδιο­ποι­ή­θη­καν πα­ρά­νο­μα χρη­μα­τι­κά ποσά που πε­ρι­ήλ­θαν στην κα­το­χή τους, ενώ τα ποσά αυτά φέ­ρο­νται να ανή­καν στην εται­ρεία. Στην ίδια πε­ρι­γρα­φή ανα­φέ­ρε­ται ότι οι 2 κα­τη­γο­ρού­με­νοι είχαν εται­ρι­κή ιδιό­τη­τα εντός της εται­ρεί­ας και ότι τα ποσά που πε­ρι­γρά­φο­νται ως αντι­κεί­με­νο υπε­ξαί­ρε­σης πι­στώ­θη­καν σε προ­σω­πι­κούς τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς τους.

Το συ­νο­λι­κό ποσό που εμ­φα­νί­ζε­ται να απο­δί­δε­ται ως αντι­κεί­με­νο υπε­ξαί­ρε­σης είναι 187.921,22 ευρώ. Στις 7 Μαΐου 2012 φέ­ρε­ται να εμ­βά­στη­κε ποσό 5.906,50 ευρώ σε προ­σω­πι­κό λο­γα­ρια­σμό του ενός κα­τη­γο­ρου­μέ­νου για λο­γα­ρια­σμό της εται­ρεί­ας, από του­ρι­στι­κό πρα­κτο­ρείο. Στις 15 Οκτω­βρί­ου 2012 ανα­φέ­ρε­ται έμ­βα­σμα 24.396,03 ευρώ σε προ­σω­πι­κό λο­γα­ρια­σμό του πρώ­του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, επί­σης για λο­γα­ρια­σμό της εται­ρεί­ας και από του­ρι­στι­κό πρα­κτο­ρείο. Στις 13 Φε­βρουα­ρί­ου 2013 ανα­φέ­ρε­ται κα­τά­θε­ση 5.070,70 ευρώ στον ίδιο προ­σω­πι­κό λο­γα­ρια­σμό, και στις 25 Ιου­νί­ου 2013 ανα­φέ­ρε­ται κα­τά­θε­ση 9.084 ευρώ, με τον ίδιο τρόπο πε­ρι­γρα­φής.

Στη συ­νέ­χεια, οι κα­τα­θέ­σεις που συν­δέ­ο­νται με προ­σω­πι­κό λο­γα­ρια­σμό της δεύ­τε­ρης κα­τη­γο­ρου­μέ­νης ανα­φέ­ρο­νται ως εξής. Στις 3 Νο­εμ­βρί­ου 2014 ποσό 24.947,85 ευρώ από του­ρι­στι­κό πρα­κτο­ρείο για λο­γα­ρια­σμό της εται­ρεί­ας. Στις 23 Δε­κεμ­βρί­ου 2014 ποσό 41.487,55 ευρώ. Στις 7 Ια­νουα­ρί­ου 2015 ποσό 76.597,75 ευρώ. Στις 27 Ιου­λί­ου 2015 ποσό 5.135 ευρώ. Στις 9 Σε­πτεμ­βρί­ου 2015 ποσό 38.450,84 ευρώ.

Η δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρού­με­νη επέ­στρε­ψε μέσω δύο εμ­βα­σμά­των στις 9 Σε­πτεμ­βρί­ου 2015 και στις 22 Ιου­λί­ου 2015 συ­νο­λι­κό ποσό 43.155 ευρώ. Παρά ταύτα, κατά τη δια­τύ­πω­ση του κα­τη­γο­ρη­τη­ρί­ου που εν­σω­μα­τώ­νε­ται στο βού­λευ­μα, το συ­νο­λι­κό ποσό των 187.921,22 ευρώ που πε­ρι­ήλ­θε στην κα­το­χή τους ανα­φέ­ρε­ται ότι εν­σω­μα­τώ­θη­κε στην πε­ριου­σία τους, ενώ όφει­λαν να το επι­στρέ­ψουν σε τρα­πε­ζι­κό λο­γα­ρια­σμό της δι­καιού­χου εται­ρεί­ας.

Η ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση κα­τα­γρά­φει ότι η έφεση πε­ρι­λαμ­βά­νει 3 λό­γους και προ­χω­ρά σε αξιο­λό­γη­σή τους υπό το ισχύ­ον δι­κο­νο­μι­κό πλαί­σιο, το οποίο πε­ριο­ρί­ζει τους επι­τρε­πτούς λό­γους έφε­σης κατά πα­ρα­πεμ­πτι­κού βου­λεύ­μα­τος.

Μετά την απο­τί­μη­ση του πα­ρα­δε­κτού και της νο­μι­κής βάσης των λόγων έφε­σης, η ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση κα­τα­λή­γει ότι η έφεση πρέ­πει να απορ­ρι­φθεί στο σύ­νο­λό της. Πα­ράλ­λη­λα, ει­ση­γεί­ται να δια­τα­χθεί η εκτέ­λε­ση του προ­σβαλ­λό­με­νου βου­λεύ­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ως προς όλες τις δια­τά­ξεις του.