Ρόδος όπως … Αμφίπολη!

Γράφει ο Ζαχα­ρίας Λου­δά­ρος

Εντάξει η αλήθεια είναι πως έχουν έρθει τα πάνω – κάτω. Η άλλη βάζει με μαγκιά το φιλ­τράκι στο στόμα της μέχρι να στρίψει το τσιγάρο και ρίχνει κλεφτές ματιές στο κρε­μα­σμένο με μαντα­λά­κια “Goal”, την ώρα που o ντα­λι­κέ­ρης στο πάρ­κινγκ της εθνικής δια­βά­ζει “MadameFigaro”. Άντε συ μετά να κάνεις επι­κοι­νω­νιακό targeting σε «κοινά – στόχους».

Υπάρ­χουν ωστόσο πέντε – δέκα πράγ­ματα τα οποία, τόσο μέσα από την τρέ­χουσα κοι­νω­νική εμπει­ρία όσο και από έρευνες, ανα­δει­κνύ­ο­νται ως ζητή­ματα με μια ορι­ζό­ντια απήχηση. Έτσι, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα πως αυτή την ώρα, ο μισός πλα­νή­της συζη­τάει τι θα βγάλει η έρευνα DNA του σκε­λε­τού της Αμφί­πο­λης. Όπως δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα παγκό­σμιο debate για την επι­στροφή των γλυπτών του Παρ­θε­νώνα.

Απο­δει­κνύ­ε­ται για άλλη μια φορά πως ο πολι­τι­σμός είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα μαζί με τη φυσική ομορφιά της, τα μόνα αληθινά αντα­γω­νι­στικά πλε­ο­νε­κτή­ματα της Ελλάδας. Και μάλιστα με δια­χρο­νική σταθερή αξία. Σε ένα κόσμο που τα trends αλλά­ζουν με ταχύ­τη­τες 4G, εμείς μπο­ρούμε να «πουλάμε» ( με την καλή έννοια) δια­χρο­νικά Πλάτωνα και… πλάτανο! Διότι «αυτή είναι η Ελλάδα», του­λά­χι­στον στα δικά μου μάτια που δεν είναι του Σημίτη.

Το πόσο καλά αξιο­ποιούμε αυτά τα πλε­ο­νε­κτή­ματά μας είναι ασφαλώς μια άλλη ιστορία, πόνου και κλαυ­σί­γε­λου. Μετά την αεί­μνη­στη Μελίνα, η οποία είχε βρε αδερφέ μια αισθη­τική για τη ζωή και τα πράγ­ματα, όσοι πολι­τι­κοί τη δια­δέ­χθη­καν στην καρέκλα του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού είναι σαν τα ψεύτικα προφίλ του facebook. Τα βλέπεις στην οθόνη και νομί­ζεις πως μιλάς με «αγγέ­λους» της Victoria’s Secret κι αν έρθεις ποτέ σε φυσική επαφή βλέπεις τον «δαίμονα της Τασμα­νίας».

Αντί λοιπόν να είμαστε έτοιμοι να σκο­τω­θούμε για τα κωλο­πε­τρέ­λαια, θα έπρεπε να είμαστε τώρα παγκό­σμιο προ­στα­τευό­μενο θεμα­τικό πάρκο φυσικής, αισθη­τι­κής και δια­νοη­τι­κής ομορ­φιάς και να μην χρειά­ζε­ται να κάνουμε τίποτε άλλο για να παρά­γουμε ένα ΑΕΠ, του­λά­χι­στον διπλά­σιο από το σημε­ρινό. Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο αφενός πρέπει να υπάρχει το όραμα κι αφε­τέ­ρου να είναι ενερ­γο­ποι­η­μέ­νοι κάποιοι «αδένες», οι οποίοι φαί­νε­ται πως δεν υπάρ­χουν στην «ευνου­χι­σμένη» ελλη­νική πολι­τική τάξη.

Παρ’ όλα αυτά υπάρ­χουν κάποιες προ­σπά­θειες, που κάνουν την διαφορά και την εξαί­ρεση στον κανόνα. Μπορεί να περνούν «στα ψιλά» των mainstream media ή και καθόλου, αλλά ευτυχώς υπάρχει πλέον το δια­δί­κτυο και τα social media. Χάρη στη φίλη μου Ρένα Διακίδη, δημο­σιο­γράφο στη Ρόδο, έμαθα για την πρώτη επι­τυ­χία του νέου Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου Γιώργου Χατζη­μάρ­κου. Προχθές εγκαι­νί­ασε έκθεση με αρχαιό­τη­τες της Ρόδου στο Μου­σείου του Λούβρου και το πιο σημα­ντικό, ο Περι­φε­ρειάρ­χης πέτυχε η έκθεση να μετα­φερ­θεί στη Ρόδο αμέσως μετά και να παρα­μεί­νει για όλη τη διάρ­κεια της νέας του­ρι­στι­κής σεζόν.

Αυτό που κάνει ο Χατζη­μάρ­κος για τον τόπο του, είναι πολι­τική για μια Ελλάδα ανοιχτή και αισιό­δοξη, που ξέρει να κερ­δί­ζει likes και να γίνεται share σε ολό­κληρο τον κόσμο έχοντας αυθε­ντικό προφίλ!

ΥΓ1: Οι και­νούρ­γιοι δρόμοι, θέλουν και­νούρ­γιες ιδέες. Και οι και­νούρ­γιες ιδέες δεν θα προ­κύ­ψουν μέσα από τα απο­μει­νά­ρια των «μεγάλων αφη­γή­σεων» των προη­γού­με­νων αιώνων. Ο 21ος είναι ο αιώνας του πραγ­μα­τι­σμού. Για παρά­δειγμα – τελείως συμ­πτω­μα­τικά και τυχαία – η στρα­τη­γική μιας «κυβέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς» θα πρέπει να μοιάζει λίγο με την εμπο­ρική επι­κοι­νω­νία του αλκοόλ: «Απο­λαύ­στε υπεύ­θυνα». Όλοι γου­στά­ρουν να πιουν αλλά σίγουρα δεν υπάρχει κανένας λόγος αυτός που θα πιει, να το κάνει όπως το έκαναν θαμώνες συνοι­κια­κών σου­βλα­τζί­δι­κων της δεκα­ε­τίας του 70, με 40 μπου­κά­λια μπύρας στη σειρά πάνω στο τραπέζι για να τα βλέπουν «ντίρλα» και το «τζουκ μποξ» να παίζει με τάληρο (δραχμές εννο­εί­ται) το «πικρό σαν δηλη­τή­ριο είναι το δια­βα­τή­ριο που πήρα για τα ξένα».

ΥΓ2: Διάβασα μια ωραία ατάκα στον Κύκλο Αλλη­λεγ­γύης (). «Η πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τητα είναι πλούτος στο φαγητό, στην τέχνη, στη δια­νό­ηση, στον πολι­τι­σμό, στον έρωτα, στη δια­σκέ­δαση, παντού. Κανείς δεν στέ­κε­ται μόνος του.». Την αλήθεια αυτή ανα­δει­κνύει και το video παρα­γω­γής της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου για τον «πολυ-πολιτισμό» της Ρόδου. Δεν είναι υπερ­πα­ρα­γωγή αλλά έχει αξιο­πρέ­πεια.