Πιέσεις, εκβιασμοί και ψυχολογικός πόλεμος αντί απόλυσης και αποζημίωσης, όπως καταγγέλλει το ΕΚΡ

• Οι κα­ταγ­γε­λί­ες προ­έρ­χο­νται από ερ­γα­ζό­με­νους σε καφέ, τα­χυ­φα­γεία, ιδιω­τι­κές εται­ρεί­ες και κα­τα­στή­μα­τα που δρα­στη­ριο­ποιού­νται όλο τον χρόνο

Ση­μα­ντι­κή αύ­ξη­ση κα­ταγ­γε­λιών για πιέ­σεις, εκ­βια­σμούς, ψυ­χο­λο­γι­κό πό­λε­μο και αιφ­νι­δια­στι­κές αλ­λα­γές ερ­γα­σια­κών όρων κα­τα­γρά­φει το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο Ρόδου, με το πρό­βλη­μα να αφορά ευρύ φάσμα ιδιω­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων.

Σύμ­φω­να με τον πρό­ε­δρο του ΕΚΡ, Πα­να­γιώ­τη Εγ­γλέ­ζο, με την ολο­κλή­ρω­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου οι ανα­φο­ρές προ­έρ­χο­νται από καφέ, τα­χυ­φα­γεία, ιδιω­τι­κές εται­ρεί­ες και κα­τα­στή­μα­τα που δρα­στη­ριο­ποιού­νται ωστό­σο όλο τον χρόνο, με κοινό ση­μείο τις πρα­κτι­κές πί­ε­σης προς ερ­γα­ζό­με­νους που έχουν πο­λυ­ε­τή πα­ρου­σία στα ίδια πόστα.

Οι κα­ταγ­γε­λί­ες αφο­ρούν κυ­ρί­ως υπο­χρε­ω­τι­κές αλ­λα­γές ωρα­ρί­ου, οδη­γί­ες για άμεση προ­σαρ­μο­γή σε νέα βάρ­δια και προ­φο­ρι­κές εντο­λές που δεν συ­νο­δεύ­ο­νται από καμία επί­ση­μη ενη­μέ­ρω­ση.

Ερ­γα­ζό­με­νοι ανα­φέ­ρουν ότι όταν ζη­τούν εξη­γή­σεις, ακού­νε πως «η δου­λειά έχει μειω­θεί» ή ότι «αυτές είναι πλέον οι ανά­γκες της επι­χεί­ρη­σης». Όσοι εκ­φρά­ζουν αντίρ­ρη­ση, πε­ρι­γρά­φουν ότι τους τί­θε­ται ου­σια­στι­κά θέμα πα­ραί­τη­σης.

Το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο ση­μειώ­νει ότι πρό­κει­ται για ερ­γα­ζό­με­νους με στα­θε­ρή πα­ρου­σία δύο και τριών ετών, οι οποί­οι δεν είχαν αντι­με­τω­πί­σει αντί­στοι­χες πιέ­σεις σε προη­γού­με­νες πε­ριό­δους. Όπως με­τα­φέ­ρουν οι ίδιοι, οι εντά­σεις άρ­χι­σαν να εμ­φα­νί­ζο­νται χωρίς να έχει προη­γη­θεί κά­ποια έν­δει­ξη ότι επί­κει­ται αλ­λα­γή ερ­γα­σια­κού κα­θε­στώ­τος. Η ει­κό­να αυτή ενι­σχύ­ε­ται από το πλή­θος των κα­ταγ­γε­λιών που συ­γκε­ντρώ­νο­νται μέσα σε μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα.

Ένα από τα πε­ρι­στα­τι­κά που πε­ρι­γρά­φει το ΕΚΡ αφορά ερ­γα­ζό­με­νο σε μικρή επι­χεί­ρη­ση πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών, ο οποί­ος ενη­με­ρώ­θη­κε ότι το ωρά­ριό του αλ­λά­ζει μέσα στην ίδια μέρα. Μετά την πα­ρέμ­βα­ση του Κέ­ντρου, ο ερ­γο­δό­της επι­κα­λέ­στη­κε διά­φο­ρες δι­καιο­λο­γί­ες για την ανά­γκη «ανα­διορ­γά­νω­σης», χωρίς όμως να πα­ρου­σιά­σει τεκ­μη­ρί­ω­ση ή να δώσει σαφή απά­ντη­ση για τους λό­γους της αλ­λα­γής. Το μο­τί­βο αυτό, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία που κα­τα­γρά­φο­νται, εμ­φα­νί­ζε­ται σε πολ­λές από τις πρό­σφα­τες υπο­θέ­σεις.

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι ανα­φέ­ρουν ότι οι αλ­λα­γές πα­ρου­σιά­ζο­νται ως δε­δο­μέ­νες, χωρίς οποια­δή­πο­τε δια­δι­κα­σία συ­ναί­νε­σης. Κά­ποιοι ενη­με­ρώ­νο­νται τε­λευ­ταία στιγ­μή ότι η βάρ­διά τους με­τα­φέ­ρε­ται σε δια­φο­ρε­τι­κή ώρα αλ­λά­ζο­ντας όλο τον προ­γραμ­μα­τι­σμό της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς τους. Άλλοι κα­λού­νται να ερ­γα­στούν με μειω­μέ­νες ώρες ή σε δια­φο­ρε­τι­κό πόστο. Η έλ­λει­ψη επί­ση­μων εγ­γρά­φων και η απου­σία δια­λό­γου δη­μιουρ­γούν συν­θή­κες ανα­σφά­λειας και δυ­σπι­στί­ας.

Το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο Ρόδου υπεν­θυ­μί­ζει ότι η αλ­λα­γή ωρα­ρί­ου δεν μπο­ρεί να γίνει μο­νο­με­ρώς, εκτός από συ­γκε­κρι­μέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις που προ­βλέ­πει ο νόμος. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση απαι­τεί­ται ενη­μέ­ρω­ση του ερ­γα­ζο­μέ­νου και σαφής αι­τιο­λό­γη­ση. Αντί­στοι­χα, η πα­ραί­τη­ση πρέ­πει να είναι απο­λύ­τως εθε­λο­ντι­κή. Οποια­δή­πο­τε πίεση προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση κα­τα­γρά­φε­ται ως κα­τα­χρη­στι­κή πρα­κτι­κή και μπο­ρεί να οδη­γή­σει σε κυ­ρώ­σεις.

Η ει­κό­να που σχη­μα­τί­ζει το ΕΚΡ είναι ότι οι ερ­γο­δό­τες επι­κα­λού­νται συχνά μεί­ω­ση της δου­λειάς, χωρίς όμως να το τεκ­μη­ριώ­νουν. Σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις, οι ερ­γα­ζό­με­νοι δη­λώ­νουν ότι η επι­χεί­ρη­ση λει­τουρ­γού­σε κα­νο­νι­κά το προη­γού­με­νο διά­στη­μα και ότι δεν υπήρ­ξε κά­ποια επί­ση­μη ενη­μέ­ρω­ση για αλ­λα­γή των ανα­γκών. Η ξαφ­νι­κή με­τα­βο­λή των όρων θε­ω­ρεί­ται από τους ίδιους ως προ­σπά­θεια να απο­φευ­χθούν οι υπο­χρε­ώ­σεις που ανα­λαμ­βά­νει μια επι­χεί­ρη­ση όταν προ­χω­ρά σε από­λυ­ση.

Το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο ανα­λαμ­βά­νει ρόλο με­σο­λα­βη­τή, κα­λώ­ντας ερ­γο­δό­τες και ερ­γα­ζό­με­νους σε διά­λο­γο. Στό­χος είναι να εξη­γη­θούν οι υπο­χρε­ώ­σεις κάθε πλευ­ράς και να μειω­θούν οι εντά­σεις πριν η υπό­θε­ση οδη­γη­θεί στην Επι­θε­ώ­ρη­ση Ερ­γα­σί­ας. Παρά τις πα­ρεμ­βά­σεις, υπάρ­χουν πε­ρι­πτώ­σεις όπου η κα­τά­στα­ση δεν ομα­λο­ποιεί­ται, καθώς ο ερ­γο­δό­της επι­μέ­νει στις αλ­λα­γές χωρίς να δίνει απα­ντή­σεις.

Στε­λέ­χη του Κέ­ντρου επι­ση­μαί­νουν ότι η συσ­σώ­ρευ­ση τόσων κα­ταγ­γε­λιών μέσα σε μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα δεί­χνει τάση που δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται σε με­μο­νω­μέ­νες επι­χει­ρή­σεις και δεν απο­κλεί­ε­ται να λάβει ακόμα με­γα­λύ­τε­ρες δια­στά­σεις. Το πρό­βλη­μα εμ­φα­νί­ζε­ται σε διά­φο­ρους κλά­δους και με­γέ­θη εται­ρειών, με κοινή πα­ρά­με­τρο την πίεση προς ερ­γα­ζό­με­νους να απο­δε­χθούν αλ­λα­γές χωρίς ενη­μέ­ρω­ση. Η πρα­κτι­κή αυτή κα­τα­γρά­φε­ται ως ανη­συ­χη­τι­κό φαι­νό­με­νο που δη­μιουρ­γεί πλήγ­μα στις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις.

Η νο­μο­θε­σία προ­βλέ­πει ότι οι τρο­πο­ποι­ή­σεις όρων ερ­γα­σί­ας απαι­τούν συ­ναί­νε­ση και ότι κάθε επι­χεί­ρη­ση οφεί­λει να τηρεί σαφή και στα­θε­ρή δια­δι­κα­σία. Η απλή επί­κλη­ση της «μειω­μέ­νης δου­λειάς» δεν θε­ω­ρεί­ται τεκ­μη­ρί­ω­ση. Ο ερ­γα­ζό­με­νος δεν υπο­χρε­ού­ται να δε­χθεί αλ­λα­γές που δεν προ­κύ­πτουν από τη σύμ­βα­σή του και δεν μπο­ρεί να πιε­στεί να πα­ραι­τη­θεί, ακόμη και με έμ­με­σους τρό­πους.

Το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο συ­νε­χί­ζει να συλ­λέ­γει στοι­χεία, με στόχο να απο­τυ­πώ­σει με ακρί­βεια το μέ­γε­θος του προ­βλή­μα­τος και να ανα­δεί­ξει τις συν­θή­κες που επι­κρα­τούν σε επι­χει­ρή­σεις όπου οι ερ­γα­σια­κές ρυθ­μί­σεις συχνά βα­σί­ζο­νται σε προ­φο­ρι­κές συμ­φω­νί­ες. Η ει­κό­να που δια­μορ­φώ­νε­ται είναι ότι οι πρα­κτι­κές αυτές δεν αφο­ρούν με­μο­νω­μέ­να πε­ρι­στα­τι­κά αλλά ένα ευ­ρύ­τε­ρο ζή­τη­μα που απαι­τεί προ­σο­χή.