Αθώος πρώην φαρμακοποιός της Ρόδου για βαριά κακουργήματα με επίκεντρο συναλλαγές ακινήτων

• Το δι­κα­στή­ριο απήλ­λα­ξε τον κα­τη­γο­ρού­με­νο από όλες τις κα­τη­γο­ρί­ες

Υπό­θε­ση που απα­σχό­λη­σε την ποι­νι­κή δι­καιο­σύ­νη τα τε­λευ­ταία χρό­νια και είχε προ­κα­λέ­σει θό­ρυ­βο στη Ρόδο έφθα­σε στην τε­λι­κή της πράξη στις 11 Νο­εμ­βρί­ου 2025. Η δια­δι­κα­σία είχε ανοί­ξει τον Οκτώ­βριο με ένα κα­τη­γο­ρη­τή­ριο που πε­ριέ­γρα­φε σειρά κα­κουρ­γη­μα­τι­κών πρά­ξε­ων γύρω από εκ­ποι­ή­σεις ακι­νή­των, ροές τι­μη­μά­των και δια­χεί­ρι­ση ξένης πε­ριου­σί­ας.

Η δίκη ξε­κί­νη­σε στις 24 Οκτω­βρί­ου 2025, διε­κό­πη για τις 7 Νο­εμ­βρί­ου και ξανά για τις 11 Νο­εμ­βρί­ου, οπότε και εκ­δό­θη­κε η κρί­σι­μη από­φα­ση.

Η ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση κι­νή­θη­κε προς την ενοχή, όμως η σύν­θε­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου πλειο­ψή­φη­σε υπέρ της αθώ­ω­σης για όλα τα βα­ρύ­τε­ρα αδι­κή­μα­τα, ενώ ένα μέλος πρό­τει­νε ει­δι­κά την απο­δο­χή αυ­το­τε­λούς ισχυ­ρι­σμού περί πα­ρα­γρα­φής.

Στο επί­κε­ντρο έμει­νε μόνο το σκέ­λος της υπε­ξαί­ρε­σης ποσού που πε­ρι­γρά­φε­ται ως πε­ρί­που 280.000 ευρώ, με το ίδιο το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο να προσ­διο­ρί­ζει αριθ­μη­τι­κά 268.450 ευρώ.

Το ιστο­ρι­κό μιας  σκλη­ρής αντι­δι­κί­ας

Στον πυ­ρή­να της αντι­πα­ρά­θε­σης βρέ­θη­κε η σχέση εντο­λέα και εντο­λο­δό­χου. Η πα­θού­σα είχε ανα­θέ­σει με πλη­ρε­ξού­σιο στον κα­τη­γο­ρού­με­νο πρώην φαρ­μα­κο­ποιό της Ρόδου τη δια­χεί­ρι­ση της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας της και την επι­μέ­λεια των υπο­θέ­σε­ών της. Η εντο­λή ήταν ευ­ρεία. Πε­ριε­λάμ­βα­νε δι­καί­ω­μα πώ­λη­σης, με­τα­βί­βα­σης, πα­ρα­χώ­ρη­σης και πα­ρά­δο­σης κατά κυ­ριό­τη­τα, νομή και κα­το­χή των πε­ρι­γρα­φό­με­νων ακι­νή­των σε τρί­τους, με οποιο­δή­πο­τε τί­μη­μα και όρους. Το πλαί­σιο αυτό απο­τέ­λε­σε το υπό­βα­θρο για πρά­ξεις εκ­ποί­η­σης που έλα­βαν χώρα το 2013, αλλά και για τη με­τα­γε­νέ­στε­ρη εί­σπρα­ξη συ­ντά­ξε­ων το 2015.

Ανα­λυ­τι­κή πε­ρι­γρα­φή του κα­τη­γο­ρη­τη­ρί­ου για την υπε­ξαί­ρε­ση

Το κε­ντρι­κό κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, πα­ρέ­πεμ­ψε ον κα­τη­γο­ρού­με­νο ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Αθη­νών ως υπαί­τιο υπε­ξαί­ρε­σης σε κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση μορφή, με ισχυ­ρι­σμό ότι ιδιο­ποι­ή­θη­κε πα­ρά­νο­μα ξένο κι­νη­τό πράγ­μα ιδιαί­τε­ρα με­γά­λης αξίας που είχε πε­ριέλ­θει στην κα­το­χή του λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου και δια­χει­ρι­στή ξένης πε­ριου­σί­ας. Ο τόπος τέ­λε­σης το­πο­θε­τεί­ται στην Αθήνα και ο χρό­νος από τον Απρί­λιο του 2013 έως και τις 5 Ια­νουα­ρί­ου 2016. Η κα­τη­γο­ρία υπο­στη­ρί­ζει ότι οι με­ρι­κό­τε­ρες πρά­ξεις αθροί­ζουν αξία που υπερ­βαί­νει το όριο των 120.000 ευρώ, στοι­χείο που ενερ­γο­ποιεί τον βα­ρύ­τε­ρο ποι­νι­κό χα­ρα­κτη­ρι­σμό.

Η πρώτη ομάδα πρά­ξε­ων αφορά εκ­ποι­ή­σεις ακι­νή­των την άνοι­ξη του 2013. Στις 29 Απρι­λί­ου 2013 φέ­ρε­ται να κα­τα­βλή­θη­κε τί­μη­μα 160.000 ευρώ για τη με­τα­βί­βα­ση κατά πλήρη κυ­ριό­τη­τα πο­σο­στού εξ αδιαι­ρέ­του δια­με­ρί­σμα­τος τρί­του ορό­φου σε πο­λυ­κα­τοι­κία επί της οδού Σπευ­σίπ­που 17 στην Αθήνα, μετά της αντί­στοι­χης απο­θή­κης. Το ποσό αυτό, σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, πε­ρι­ήλ­θε στην κα­το­χή του εντο­λο­δό­χου ως δια­χει­ρι­στή της πε­ριου­σί­ας της πα­θού­σας.

Η δεύ­τε­ρη πράξη το­πο­θε­τεί­ται στις 30 Απρι­λί­ου 2013 και αφορά στην πώ­λη­ση ορι­ζό­ντιας ιδιο­κτη­σί­ας δευ­τέ­ρου ορό­φου σε πο­λυ­κα­τοι­κία στον Πει­ραιά, σε οι­κο­δο­μι­κό τε­τρά­γω­νο με πρό­σο­ψη στις οδούς Αγρί­νιου, Νι­σύ­ρου και Δ. Βούρ­βου­λη. Πρό­κει­ται για δια­μέ­ρι­σμα επι­φά­νειας 62,28 τ.μ. με πο­σο­στό συ­νι­διο­κτη­σί­ας 81‰, στο οποίο αντι­στοι­χού­σε απο­κλει­στι­κή χρήση θέσης στάθ­μευ­σης στην πυ­λω­τή. Για τη συ­ναλ­λα­γή αυτή το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο ανα­γρά­φει τί­μη­μα 70.000 ευρώ που κα­τα­βλή­θη­κε και ει­σπρά­χθη­κε από τον εντο­λο­δό­χο.

Η τρίτη πράξη, επί­σης στις 30 Απρι­λί­ου 2013, πε­ρι­γρά­φει με­τα­βί­βα­ση ορι­ζό­ντιας ιδιο­κτη­σί­ας πρώ­του ορό­φου στην ίδια πο­λυ­κα­τοι­κία του Πει­ραιά. Το δια­μέ­ρι­σμα είχε επι­φά­νεια 31,78 τ.μ., με αντί­στοι­χο πο­σο­στό συ­νι­διο­κτη­σί­ας 41‰, μαζί με απο­κλει­στι­κή χρήση θέσης στάθ­μευ­σης στην πυ­λω­τή και απο­θή­κης υπο­γεί­ου. Το τί­μη­μα που ανα­γρά­φε­ται είναι 30.000 ευρώ, το οποίο επί­σης, σύμ­φω­να με την κα­τη­γο­ρία, ει­σπρά­χθη­κε από τον εντο­λο­δό­χο λόγω της πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τας.

Η τέ­ταρ­τη ομάδα πρά­ξε­ων αφορά την εί­σπρα­ξη συ­ντά­ξε­ων. Με ει­δι­κό πλη­ρε­ξού­σιο του Απρι­λί­ου 2014 ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ορί­στη­κε ει­δι­κός πλη­ρε­ξού­σιος, αντι­πρό­σω­πος και αντί­κλη­τος της πα­θού­σας για να ει­σπράτ­τει τη σύ­ντα­ξή της από τον τότε ασφα­λι­στι­κό φορέα. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο ανα­φέ­ρει ότι από 1 Ια­νουα­ρί­ου 2015 έως 5 Ια­νουα­ρί­ου 2016 πε­ρι­ήλ­θε στην κα­το­χή του, μέσω του μι­σθο­δο­τι­κού λο­γα­ρια­σμού τα­μιευ­τη­ρί­ου, συ­νο­λι­κό ποσό 8.450 ευρώ, υπο­λο­γι­ζό­με­νο με ανα­γω­γή 650 ευρώ επί 13 μήνες.

Με βάση τα πα­ρα­πά­νω, η κα­τη­γο­ρία συ­νί­στα­το στο ότι ο εντο­λο­δό­χος έλαβε τμη­μα­τι­κά 268.450 ευρώ και ότι, παρά τις προ­φο­ρι­κές οχλή­σεις και την έγκλη­ση της 5ης Ια­νουα­ρί­ου 2016, δεν απέ­δω­σε τα χρή­μα­τα στην εντο­λέα του, αλλά τα ιδιο­ποι­ή­θη­κε πα­ρά­νο­μα εν­σω­μα­τώ­νο­ντάς τα στην ατο­μι­κή του πε­ριου­σία. Αυτή είναι η αριθ­μη­τι­κή ρα­χο­κο­κα­λιά του κα­τη­γο­ρη­τη­ρί­ου που θε­με­λί­ω­σε τον ισχυ­ρι­σμό για υπε­ξαί­ρε­ση ιδιαί­τε­ρα με­γά­λης αξίας σε κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση μορφή.

Τι απά­ντη­σε η υπε­ρά­σπι­ση και πώς «μί­λη­σαν» τα συμ­βό­λαια

Η υπε­ρα­σπι­στι­κή γραμ­μή, με συ­νή­γο­ρο τον κ. Φώτη Ρω­μαίο, στρά­φη­κε εξαρ­χής στην απο­δό­μη­ση της ου­σί­ας της υπε­ξαί­ρε­σης. Κα­τέ­δει­ξε ότι ήδη από τα ίδια τα συμ­βό­λαια και τα συ­νο­δευ­τι­κά έγ­γρα­φα προ­κύ­πτουν προ­κα­τα­βο­λές τι­μή­μα­τος προς την ίδια την πα­θού­σα πριν από τις υπο­γρα­φές, ενώ τα χρή­μα­τα που ει­σπρά­χθη­καν κατά τις υπο­γρα­φές αντι­στοι­χού­σαν σε υπό­λοι­πα. Η ανά­γνω­ση των συμ­βο­λαί­ων του 2013 ανέ­δει­ξε σα­φείς εν­δεί­ξεις ότι μέρος του τι­μή­μα­τος είχε προ­κα­τα­βλη­θεί εκτός συμ­βο­λαιο­γρα­φεί­ου. Κατά συ­νέ­πεια ο αριθ­μη­τι­κός πυ­ρή­νας του κα­τη­γο­ρη­τη­ρί­ου δεν αντα­πο­κρί­νε­ται σε πραγ­μα­τι­κή ιδιο­ποί­η­ση ξένου χρή­μα­τος χωρίς νό­μι­μο λόγο.

Πα­ράλ­λη­λα τέ­θη­κε θέμα ορθού νο­μι­κού χα­ρα­κτη­ρι­σμού. Ακόμη και αν υιο­θε­τη­θεί πλή­ρως η αριθ­μη­τι­κή αφε­τη­ρία της κα­τη­γο­ρί­ας, η υπε­ρά­σπι­ση υπο­στή­ρι­ξε ότι ο υπο­λο­γι­σμός των ποσών που πράγ­μα­τι πε­ρι­ήλ­θαν στον εντο­λο­δό­χο με υπο­χρέ­ω­ση από­δο­σης είναι κα­τώ­τε­ρος του πλαι­σί­ου που θε­με­λιώ­νει κα­κουρ­γη­μα­τι­κή υπε­ξαί­ρε­ση. Στο ίδιο μήκος κύ­μα­τος προ­βλή­θη­καν αυ­το­τε­λείς ισχυ­ρι­σμοί περί πα­ρα­γρα­φής για πρά­ξεις πα­λαιό­τε­ρων ετών, με ανα­φο­ρά στις αλ­λε­πάλ­λη­λες τρο­πο­ποι­ή­σεις των σχε­τι­κών δια­τά­ξε­ων και στη ση­μα­σία της αφε­τη­ρί­ας και της δια­κο­πής της προ­θε­σμί­ας.