Γιάννης Παππάς: “Τα Δωδεκάνησα δεν έχουν ανάγκη από σερίφηδες”

Βα­ρυ­σή­μα­ντη πα­ρέμ­βα­ση του Βου­λευ­τλη Δω­δε­κα­νή­σου

Υπάρ­χουν τρό­ποι και τρό­ποι να ασκείς διοί­κη­ση. Ένας από αυ­τούς είναι η επι­βο­λή και η λο­γι­κή πο­νά­ει χέρι, κόψει χέρι και μά­λι­στα εμ­φα­τι­κά. Στη Ρόδο βλέ­που­με κάτι αντί­στοι­χο. Ολι­γω­ρία σε απο­φά­σεις ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας που πρέ­πει να είχαν λη­φθεί… χθες, επι­βο­λή του νόμου με τρόπο άγαρ­μπο, ορι­ζό­ντιο και χωρίς εν­συ­ναί­σθη­ση.

Η Ρόδος είναι ένας τόπος με βαριά ιστο­ρία, σύν­θε­τες κοι­νω­νι­κές ανά­γκες και κα­θο­ρι­στι­κή συμ­βο­λή στην εθνι­κή οι­κο­νο­μία. Είναι νησί πρώ­της γραμ­μής. Είναι τόπος που κρατά όρθιο τον του­ρι­σμό, την απα­σχό­λη­ση, την το­πι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα και την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή στα Δω­δε­κά­νη­σα.

Αυτός ο τόπος χρειά­ζε­ται λει­τουρ­γούς του κρά­τους σο­βα­ρούς, δί­καιους και απο­τε­λε­σμα­τι­κούς. Που αντι­λαμ­βά­νο­νται την απο­στο­λή τους. Χρειά­ζε­ται υπη­ρε­σί­ες που εφαρ­μό­ζουν τον νόμο με μέτρο, κρίση και σε­βα­σμό. Η Ρόδος δεν έχει ανά­γκη από «σε­ρί­φη­δες».

Οι κρα­τι­κοί λει­τουρ­γοί που υπη­ρε­τούν στη Ρόδο δεν βρί­σκο­νται στις θέ­σεις τους για να κά­νουν επί­δει­ξη εξου­σί­ας. Δεν βρί­σκο­νται εκεί για να απο­δει­κνύ­ουν κα­θη­με­ρι­νά πόσο αυ­στη­ροί μπο­ρούν να γί­νουν απέ­να­ντι στον πο­λί­τη, στον επαγ­γελ­μα­τία, στον ερ­γα­ζό­με­νο, στον άν­θρω­πο που πα­λεύ­ει να κρα­τή­σει όρθια την οι­κο­γέ­νεια και την επι­χεί­ρη­σή του.

Η εξου­σία που δίνει το κρά­τος είναι ευ­θύ­νη. Δεν είναι προ­σω­πι­κό προ­νό­μιο. Δεν είναι μη­χα­νι­σμός επι­βο­λής. Δεν είναι ερ­γα­λείο αυ­τα­ρέ­σκειας. Είναι δη­μό­σια απο­στο­λή και απαι­τεί σο­βα­ρό­τη­τα, εν­συ­ναί­σθη­ση και αί­σθη­ση του πραγ­μα­τι­κού κό­σμου.

Η νο­μι­μό­τη­τα πρέ­πει να υπη­ρε­τεί­ται. Κα­νείς δεν ζητά ασυ­δο­σία και ανοχή σε πα­ρα­βά­σεις που βλά­πτουν το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον. Όμως άλλο πράγ­μα είναι η εφαρ­μο­γή του νόμου και άλλο η ανώ­φε­λη αυ­στη­ρό­τη­τα. Άλλο πράγ­μα είναι ο έλεγ­χος και άλλο η διοι­κη­τι­κή υπερ­βο­λή. Άλλο πράγ­μα είναι η προ­στα­σία της κοι­νω­νί­ας και άλλο η τα­λαι­πω­ρία της.

Η Ρόδος έχει ιδιαι­τε­ρό­τη­τες. Έχει έντο­νη επο­χι­κό­τη­τα και οι­κο­νο­μία που στη­ρί­ζε­ται σε χι­λιά­δες μι­κρές και με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις με ερ­γα­ζό­με­νους που ση­κώ­νουν με­γά­λο βάρος κάθε του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο. Έχει επαγ­γελ­μα­τί­ες που λει­τουρ­γούν μέσα σε πίεση, κό­στος, αντα­γω­νι­σμό και διαρ­κείς απαι­τή­σεις. Το κρά­τος τα γνω­ρί­ζει όλα αυτά και οι εκ­πρό­σω­ποί του οφεί­λουν να τα λαμ­βά­νουν υπόψη.

Η διοί­κη­ση δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί με ψυχρή τυ­πο­λα­τρία. Οφεί­λει να βλέ­πει τον άν­θρω­πο πίσω από τον φά­κε­λο. Τον επαγ­γελ­μα­τία πίσω από την άδεια. Την οι­κο­γέ­νεια πίσω από την επι­χεί­ρη­ση και την το­πι­κή οι­κο­νο­μία πίσω από κάθε από­φα­ση.

Η αυ­στη­ρό­τη­τα έχει αξία όταν προ­στα­τεύ­ει. Όταν προ­λαμ­βά­νει κιν­δύ­νους και δια­σφα­λί­ζει ίσους κα­νό­νες για όλους. Όταν υπε­ρα­σπί­ζε­ται το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο. Χάνει το νόημά της όταν με­τα­τρέ­πε­ται σε άσκη­ση ισχύ­ος και τε­λι­κά πλήτ­τει την πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία χωρίς ου­σια­στι­κό όφε­λος για την κοι­νω­νία.

Η Ρόδος θέλει κρά­τος δίπλα στον πο­λί­τη. Κρά­τος που ελέγ­χει με δι­καιο­σύ­νη και πα­ρεμ­βαί­νει με σο­βα­ρό­τη­τα. Κρά­τος που εξη­γεί, κα­θο­δη­γεί, προει­δο­ποιεί και διορ­θώ­νει. Κρά­τος που δεν αιφ­νι­διά­ζει χωρίς λόγο. Κρά­τος που δεν αντι­με­τω­πί­ζει τον πο­λί­τη ως αντί­πα­λο.

Αυτό είναι το κρά­τος που χρειά­ζε­ται η νη­σιω­τι­κή Ελ­λά­δα. Αυτό είναι το κρά­τος που αξί­ζουν τα Δω­δε­κά­νη­σα. Ένα κρά­τος με κύρος, μέτρο και αν­θρω­πιά. Ένα κρά­τος που κα­τα­νο­εί πως η εξου­σία ασκεί­ται για το κοινό καλό, για την κοι­νω­νι­κή ει­ρή­νη, για την οι­κο­νο­μι­κή ζωή και για την εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών στους θε­σμούς.

Η Ρόδος δεν ζητά ει­δι­κή με­τα­χεί­ρι­ση. Ζητά σε­βα­σμό στις συν­θή­κες της. Ζητά δί­καιη εφαρ­μο­γή των κα­νό­νων. Ζητά διοι­κη­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά αντά­ξια ενός σύγ­χρο­νου ευ­ρω­παϊ­κού κρά­τους.

Όσοι υπη­ρε­τούν σε δη­μό­σιες θέ­σεις στο νησί πρέ­πει να θυ­μού­νται κάτι απλό. Η εξου­σία τους πη­γά­ζει από το κρά­τος και ασκεί­ται για τους πο­λί­τες. Κάθε από­φα­ση, κάθε έλεγ­χος, κάθε διοι­κη­τι­κή πράξη πρέ­πει να έχει ως πρώτο μέ­λη­μα το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο, την το­πι­κή οι­κο­νο­μία και την εμπι­στο­σύ­νη στη δη­μό­σια διοί­κη­ση.

Η Ρόδος έχει ανά­γκη από λει­τουρ­γούς με ευ­θύ­νη. Από αν­θρώ­πους που ξέ­ρουν να εφαρ­μό­ζουν τον νόμο χωρίς να συν­θλί­βουν την κοι­νω­νία. Από κρα­τι­κούς εκ­προ­σώ­πους που σέ­βο­νται τον τόπο στον οποίο υπη­ρε­τούν. Γιατί η ισχύς του κρά­τους δεν φαί­νε­ται στην αυ­στη­ρό­τη­τα. Φαί­νε­ται στην ικα­νό­τη­τά του να είναι δί­καιο, αν­θρώ­πι­νο και απο­τε­λε­σμα­τι­κό.