Η δικαστική αυλαία σε υπόθεση ξεπλύματος χρημάτων με επίκεντρο την Κάρπαθο έπεσε με παραγραφή

• Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των έκρινε ότι τα βασικά αδι­κή­ματα στην αλλο­δαπή δεν διώ­κο­νται και το συναφές ελλη­νικό σκέλος έχει υπο­πέ­σει σε παρα­γραφή

Η πολύ­κροτη υπόθεση ξεπλύ­μα­τος χρη­μά­των με κατη­γο­ρού­με­νους τρεις Έλληνες από την Κάρπαθο ολο­κλη­ρώ­θηκε χθες με την παύση της ποι­νι­κής δίωξης λόγω παρα­γρα­φής.

Η εξέλιξη επι­βε­βαί­ωσε όσα είχε δημο­σιο­ποι­ή­σει η «δημο­κρα­τική» και τέθηκαν χθες ανα­λυ­τικά στο δικα­στή­ριο από τον Εισαγ­γε­λέα Εφετών Δωδε­κα­νή­σου και από την υπε­ρά­σπιση και συγκε­κρι­μένα τους συνή­γο­ρους κ.κ. Πανα­γιώτη Αβρίθη και Δήμο Μουτάφη.

Κρί­σι­μος κόμβος ήταν οι απα­ντή­σεις των ιτα­λι­κών αρχών που πιστο­ποί­η­σαν πως για τα κύρια αδι­κή­ματα της απάτης και της πλα­στο­γρα­φίας στην Ιταλία δεν ασκή­θηκε δίωξη και ότι, σύμφωνα με το εκεί δίκαιο, ακόμη και η νομι­μο­ποί­ηση εσόδων αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως πλημ­μέ­λημα με χρόνο παρα­γρα­φής που έχει εξα­ντλη­θεί.

Το δικα­στή­ριο απο­φάν­θηκε ότι δεν μπορεί να σταθεί περαι­τέρω ποινική μομφή στην Ελλάδα για νομι­μο­ποί­ηση όταν το βασικό έγκλημα στην αλλο­δαπή δεν διώ­κε­ται ή έχει παρα­γρα­φεί.

Το χρονικό που οδήγησε στην κατά­ληξη

Η υπόθεση ήρθε στο φως στα τέλη του 2007 με ανα­φο­ρές για παρά­νο­μες μετα­φο­ρές μεγάλων ποσών από ασφα­λι­στι­κές εται­ρείες και τρά­πε­ζες της Ιταλίας προς λογα­ρια­σμούς στην Κάρπαθο. Τα χρήματα, κατά τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας, διο­χε­τεύ­θη­καν με παρεμ­βο­λές σε συστή­ματα ασφα­λούς μετα­φο­ράς και κατέ­λη­ξαν για την απο­πλη­ρωμή ανύ­παρ­κτων επεν­δύ­σεων.

Οι τρεις κατη­γο­ρού­με­νοι είχαν κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως το 2019 σε κάθειρξη έξι ετών για νομι­μο­ποί­ηση εσόδων από παρά­νομη δρα­στη­ριό­τητα με ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κού, ενώ είχαν κριθεί αθώοι για ηθική αυτουρ­γία σε πλα­στο­γρα­φία με περιου­σιακό όφελος και ζημία άνω των εκατόν είκοσι χιλιά­δων ευρώ.

Στην πορεία της έφεσης το δικα­στή­ριο είχε ήδη ανα­βά­λει τη συζή­τηση ζητώ­ντας, με επι­μέ­λεια της Εισαγ­γε­λίας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, επί­ση­μες απα­ντή­σεις από το Μιλάνο σχετικά με την ύπαρξη ή μη δίωξης στην Ιταλία και την τύχη τυχόν σχε­τι­κών δικο­γρα­φιών.

Το ιταλικό σκέλος και η καθο­ρι­στική τεκ­μη­ρί­ωση

Οι ιτα­λι­κές αρχές απά­ντη­σαν ότι δεν υφί­στα­ται δίωξη για τα ίδια πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά και ότι παλαιό­τε­ρες κατα­χω­ρί­σεις είχαν τεθεί στο αρχείο ήδη από το 2012. Για έναν από τους κατη­γο­ρού­με­νους, ηλικίας εβδο­μή­ντα επτά ετών, τα πιστο­ποι­η­τικά ποι­νι­κού μητρώου δεν εμφά­νι­σαν επι­βα­ρυ­ντικά στοι­χεία. Επι­πλέον διευ­κρι­νί­στηκε μέσω των βάσεων δεδο­μέ­νων φορο­λο­γι­κών και σωφρο­νι­στι­κών αρχών ότι δεν υπάρ­χουν κατα­γρα­φές σύλ­λη­ψης ή κρά­τη­σης στην Ιταλία για τα συγκε­κρι­μένα πρόσωπα. Για δύο εκ των τριών δόθηκαν ρητές απα­ντή­σεις, ενώ για την τρίτη εμπλε­κό­μενη δεν υπήρξε αρχικά αντα­πό­κριση, γεγονός που είχε οδη­γή­σει σε μία ακόμη αναβολή ώστε να ζητη­θούν συμπλη­ρω­μα­τικά στοι­χεία. Η τελική εικόνα που σχη­μα­τί­στηκε ήταν ενιαία και καθαρή. Η Ιταλία δεν κινεί ποινική δια­δι­κα­σία για τα επίμαχα περι­στα­τικά και το χρονικό πλαίσιο παρα­γρα­φής έχει παρέλ­θει.

Η θέση της εισαγ­γε­λι­κής αρχής και της υπε­ρά­σπι­σης

Από την έδρα τονί­στηκε ότι όταν το βασικό έγκλημα τελέ­στηκε στην αλλο­δαπή και εκεί αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως πλημ­μέ­λημα με απειλή ποινής που δεν υπερ­βαί­νει τα τρία έτη, τότε η παρα­γραφή επέρ­χε­ται ταχύ­τερα. Στη βάση αυτή η υπε­ρά­σπιση υπο­στή­ριξε με ένσταση ότι η ελλη­νική έννομη τάξη δεν μπορεί να κατα­δι­κά­σει για νομι­μο­ποί­ηση εσόδων από πράξη που στο κράτος τέλεσης δεν διώ­κε­ται πλέον ή έχει παρα­γρα­φεί. Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία δεν ανα­πτύ­χθηκε εν κενώ. Το ίδιο δικα­στή­ριο είχε σε προ­γε­νέ­στερη «καρμπόν» υπόθεση οδη­γη­θεί σε αντί­στοιχη κρίση, θεω­ρώ­ντας ότι δεν είναι επι­τρε­πτή στην Ελλάδα ποινική κατα­δίκη που υπερ­βαί­νει το ανώτατο ποινικό όριο της χώρας τέλεσης για τη βασική πράξη. Η χθεσινή απόφαση κινή­θηκε στη γραμμή αυτής της νομο­λο­για­κής λογικής.

Τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που ερευ­νή­θη­καν

Στο επί­κε­ντρο βρέ­θη­καν εμβά­σματα εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ προς λογα­ρια­σμούς στην Αγρο­τική Τράπεζα της Καρ­πά­θου με αιτιο­λο­γίες που απο­δεί­χθη­καν αβά­σι­μες. Για έναν λογα­ρια­σμό κατα­γρά­φηκε μετα­φορά άνω του ενός εκα­τομ­μυ­ρίου πεντα­κο­σίων χιλιά­δων ευρώ με εντολή που φερόταν να φέρει σφρα­γίδα και υπο­γραφή στε­λέ­χους ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας. Τα χρήματα ανα­λή­φθη­καν σχεδόν αυθη­με­ρόν, ενώ μέρος τους διο­χε­τεύ­θηκε μέσω άλλων λογα­ρια­σμών σε τρίτα πρόσωπα. Σε άλλο σκέλος η δικο­γρα­φία περιείχε εμβά­σματα άνω των τριών εκα­τομ­μυ­ρίων τρια­κο­σίων χιλιά­δων ευρώ με αιτιο­λο­γίες υπο­τι­θέ­με­νων αγο­ρα­πω­λη­σιών ακι­νή­των που δεν τεκ­μη­ριώ­θη­καν. Οι κατη­γο­ρού­με­νοι υπο­στή­ρι­ξαν ότι εξα­πα­τή­θη­καν από κύκλωμα αλλο­δα­πών που παρου­σιά­στη­καν ως επεν­δυ­τές και ότι δεν είχαν πρόθεση συμ­με­το­χής σε παρά­νομη δρα­στη­ριό­τητα. Το δικα­στή­ριο στην πρω­το­βάθ­μια κρίση είχε απο­δε­χθεί μέρος των ισχυ­ρι­σμών τους ως προς τα ελα­φρυ­ντικά, αλλά είχε επι­βά­λει ποινές για τη νομι­μο­ποί­ηση. Μετά τα νεότερα στοι­χεία από την αλλο­δαπή τα δεδο­μένα ανα­τρά­πη­καν.