Παρατείνεται η δικαστική διαμάχη μεταξύ Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και Ελληνικού Δημοσίου για την κυριότητα δύο ακινήτων στη Ρόδο

• Η εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης ανα­βλή­θη­κε για τις 10 Δε­κεμ­βρί­ου 2026 • Στο επί­κε­ντρο βρί­σκο­νται δύο ακί­νη­τα που χρη­σι­μο­ποιού­νται από δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες, με την Πε­ρι­φέ­ρεια να διεκ­δι­κεί την κυ­ριό­τη­τά τους απέ­να­ντι στο Δη­μό­σιο

Η πο­λυ­ε­τής δι­κα­στι­κή δια­μά­χη ανά­με­σα στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο για την κυ­ριό­τη­τα δύο ση­μα­ντι­κών ακι­νή­των στη Ρόδο πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτή, καθώς η εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης που είχε ορι­στεί για χθες ανα­βλή­θη­κε για τις 10 Δε­κεμ­βρί­ου 2026.

Η εξέ­λι­ξη αυτή κα­θυ­στε­ρεί εκ νέου τη δι­κα­στι­κή κρίση για ένα ζή­τη­μα που επη­ρε­ά­ζει τη δια­χεί­ρι­ση δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας και τον κα­θο­ρι­σμό της ιδιο­κτη­σί­ας κτι­ρί­ων που στε­γά­ζουν βα­σι­κές δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες του νη­σιού.

Η υπό­θε­ση και το ιστο­ρι­κό της

Η υπό­θε­ση αφορά δύο ακί­νη­τα στη Ρόδο, τα οποία η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου διεκ­δι­κεί ως νό­μι­μη κα­θο­λι­κή διά­δο­χος της πρώην Νο­μαρ­χια­κής Αυ­το­διοί­κη­σης Δω­δε­κα­νή­σου. Η πρώτη προ­σφυ­γή αφορά ακί­νη­το συ­νο­λι­κής έκτα­σης 9.960 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων στην πε­ριο­χή του Αγίου Νι­κο­λά­ου, όπου στε­γά­ζε­ται η ΔΟΥ Ρόδου και πα­λαιό­τε­ρα υπη­ρε­σί­ες της Νο­μαρ­χί­ας, καθώς και στρα­τιω­τι­κές δομές.

Η δεύ­τε­ρη προ­σφυ­γή αφορά ακί­νη­το 1.775 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων, πλη­σί­ον του Δη­μαρ­χεί­ου Ρόδου, όπου σή­με­ρα λει­τουρ­γεί το Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο. Και τα δύο ακί­νη­τα απο­τέ­λε­σαν αντι­κεί­με­νο αι­τη­μά­των κυ­ριό­τη­τας ήδη από το 1995, τα οποία απορ­ρί­φθη­καν από τον τότε Κτη­μα­το­λο­γι­κό Δι­κα­στή, με το σκε­πτι­κό ότι δεν απο­δει­κνυό­ταν η απο­κλει­στι­κή χρήση τους από τη Νο­μαρ­χία.

Οι προ­σφυ­γές της Πε­ρι­φέ­ρειας

Η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, μέσω του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου κ. Γε­ωρ­γί­ου Μαυ­ρομ­μά­τη, έχει υπο­βά­λει δύο προ­σφυ­γές ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, ζη­τώ­ντας την ακύ­ρω­ση των απορ­ρι­πτι­κών δια­τά­ξε­ων και την ανα­γνώ­ρι­ση της κυ­ριό­τη­τάς της στα ακί­νη­τα. Στο σκε­πτι­κό των προ­σφυ­γών της, η Πε­ρι­φέ­ρεια επι­κα­λεί­ται:

• Το άρθρο 39 του Νόμου 2218/1994, που ορί­ζει τη με­τα­φο­ρά των πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων των Νο­μαρ­χιών στις Πε­ρι­φέ­ρειες.

• Το άρθρο 3 του Νόμου 3852/2010 (Πρό­γραμ­μα «Καλ­λι­κρά­της»), που θε­σπί­ζει τη διοι­κη­τι­κή συ­νέ­χεια των πε­ρι­φε­ρεια­κών αρχών.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια υπο­στη­ρί­ζει ότι, ως κα­θο­λι­κή διά­δο­χος, έχει πλήρη δι­καιώ­μα­τα κυ­ριό­τη­τας στα ακί­νη­τα που χρη­σι­μο­ποιού­νταν από υπη­ρε­σί­ες της πρώην Νο­μαρ­χί­ας, ανε­ξάρ­τη­τα από το εάν αυτές οι υπη­ρε­σί­ες έχουν πλέον κα­ταρ­γη­θεί ή ανα­διαρ­θρω­θεί.

Οι απορ­ρι­πτι­κές απο­φά­σεις και η νο­μι­κή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία

Σύμ­φω­να με το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης, οι πρώ­τες αι­τή­σεις που είχαν υπο­βλη­θεί το 1995 απορ­ρί­φθη­καν δύο χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, το 1997, με το σκε­πτι­κό ότι τα ακί­νη­τα δεν ανή­καν απο­κλει­στι­κά στις υπη­ρε­σί­ες της Νο­μαρ­χί­ας. Επα­νει­λημ­μέ­νες προ­σπά­θειες που έγι­ναν τα επό­με­να χρό­νια, με­τα­ξύ των οποί­ων και η αί­τη­ση του 2015 για ενη­μέ­ρω­ση του φα­κέ­λου του ακι­νή­του της ΔΟΥ Ρόδου στο Κτη­μα­το­λό­γιο, απορ­ρί­φθη­καν εκ νέου το 2024.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια θε­ω­ρεί ότι οι απο­φά­σεις αυτές στε­ρού­νται επαρ­κούς αι­τιο­λό­γη­σης και πα­ρα­βλέ­πουν το νο­μι­κό πλαί­σιο που προ­βλέ­πει τη με­τα­βί­βα­ση της κυ­ριό­τη­τας των ακι­νή­των στην το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση. Πα­ράλ­λη­λα, επι­ση­μαί­νει ότι τα ακί­νη­τα εξα­κο­λου­θούν να χρη­σι­μο­ποιού­νται από δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες που λει­τουρ­γούν υπό τη διοι­κη­τι­κή επο­πτεία της Πε­ρι­φέ­ρειας.

Η ση­μα­σία της υπό­θε­σης για τη δη­μό­σια πε­ριου­σία

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση δεν έχει μόνο το­πι­κό, αλλά και θε­σμι­κό εν­δια­φέ­ρον, καθώς η τε­λι­κή κρίση του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου θα απο­τε­λέ­σει νο­μο­λο­για­κό προη­γού­με­νο για ανά­λο­γες υπο­θέ­σεις σε όλη τη χώρα. Το απο­τέ­λε­σμα θα κα­θο­ρί­σει το κατά πόσο οι Πε­ρι­φέ­ρειες μπο­ρούν να διεκ­δι­κή­σουν την κυ­ριό­τη­τα ακι­νή­των που χρη­σι­μο­ποιού­νταν από τις πρώην Νο­μαρ­χί­ες και σή­με­ρα στε­γά­ζουν κρα­τι­κές υπη­ρε­σί­ες.

Η υπό­θε­ση αφορά, επο­μέ­νως, όχι μόνο τη νο­μι­κή ερ­μη­νεία της κυ­ριό­τη­τας, αλλά και τη συ­νο­λι­κή πο­λι­τι­κή δια­χεί­ρι­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, ει­δι­κά σε πε­ριο­χές όπου οι διοι­κη­τι­κές αρ­μο­διό­τη­τες είναι κα­τα­νε­μη­μέ­νες με­τα­ξύ το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και κε­ντρι­κού κρά­τους.

Οι επό­με­νες κι­νή­σεις

Με την ανα­βο­λή της εκ­δί­κα­σης για τον Δε­κέμ­βριο του 2026, η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου δη­λώ­νει απο­φα­σι­σμέ­νη να εξα­ντλή­σει όλα τα νο­μι­κά μέσα για την υπε­ρά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των της. Η διοί­κη­ση θε­ω­ρεί ότι η κυ­ριό­τη­τα των ακι­νή­των αυτών απο­τε­λεί ζή­τη­μα θε­σμι­κής συ­νέ­χειας και λει­τουρ­γι­κής αυ­το­νο­μί­ας της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης.

Το απο­τέ­λε­σμα της δίκης, όταν αυτή τε­λι­κά διε­ξα­χθεί, ανα­μέ­νε­ται να έχει κα­θο­ρι­στι­κή ση­μα­σία για τη νο­μο­λο­γία που αφορά τη δια­χεί­ρι­ση και κυ­ριό­τη­τα των δη­μό­σιων ακι­νή­των, ανοί­γο­ντας εν­δε­χο­μέ­νως τον δρόμο για νέες αξιώ­σεις από Πε­ρι­φέ­ρειες σε όλη τη χώρα.