Στο ΣτΕ το τέλος ταφής απορριμμάτων

Τέσ­σε­ρις υπο­θέ­σεις που αφορούν το επίμαχο τέλος ταφής απορ­ριμ­μά­των, το οποίο θεσπί­στηκε με τον νόμο 4819/2021, συζη­τού­νται την Τετάρτη 15 Οκτω­βρίου 2025, ενώπιον του Ε΄ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, με ειση­γητή τον σύμ­βουλο Χ. Παπα­νι­κο­λάου. Ειδι­κό­τερα, οι υπο­θέ­σεις αφορούν τη νομι­μό­τητα της επι­βο­λής του τέλους σε βάρος των Φορέων Δια­χεί­ρι­σης Στερεών Απο­βλή­των (ΦοΔΣΑ), των δήμων και των νομικών προ­σώ­πων που ασκούν τις αρμο­διό­τη­τες των ΦοΔΣΑ.

Σύμφωνα με το ΣτΕ, το τέλος θεσπί­στηκε, κατ’ εφαρ­μο­γήν της Οδηγίας 2008/98/ΕΚ -όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με την Οδηγία 2018/851/ΕΕ-, ως οικο­νο­μικό κίνητρο για την πρόληψη και την ανα­κύ­κλωση των απο­βλή­των, αλλά και για τη δια­τή­ρηση της υγειο­νο­μι­κής ταφής ως έσχατης επι­λο­γής στη δια­χεί­ρισή τους. Από το 2022, επι­βάλ­λε­ται τέλος ταφής για συγκε­κρι­μέ­νες κατη­γο­ρίες απο­βλή­των που δια­τί­θε­νται σε Χώρους Υγειο­νο­μι­κής Ταφής (ΧΥΤ), το οποίο απο­δί­δε­ται στον Ελλη­νικό Οργα­νι­σμό Ανα­κύ­κλω­σης (ΕΟΑΝ). Τα ποσά αυτά προ­ο­ρί­ζο­νται, μεταξύ άλλων, για τη χρη­μα­το­δό­τηση δράσεων πρό­λη­ψης, χωρι­στής συλ­λο­γής και ανα­κύ­κλω­σης αστικών απο­βλή­των, καθώς και για προ­γράμ­ματα ανα­βάθ­μι­σης του περι­βάλ­λο­ντος.

Οι προ­σφυ­γές, που έχουν κατα­τε­θεί από την Κεντρική Ενωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) και μεγάλο αριθμό δήμων της χώρας, στρέ­φο­νται κατά απο­φά­σεων του ανα­πλη­ρωτή υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών, με τις οποίες προσ­διο­ρί­στη­καν τα ποσά που οφεί­λουν οι δήμοι προς τον ΕΟΑΝ λόγω μη κατα­βο­λής του τέλους. Τα ποσά αυτά παρα­κρα­τή­θη­καν από τον λογα­ρια­σμό επι­χο­ρη­γή­σεων των δήμων του υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών, ενώ εγκρί­θη­καν οι σχε­τι­κές επι­χο­ρη­γή­σεις προς τον ΕΟΑΝ για την εξό­φλησή τους. Στη δίκη παρεμ­βαί­νει ο ίδιος ο Οργα­νι­σμός Ανα­κύ­κλω­σης.

Το Δικα­στή­ριο καλεί­ται, μεταξύ άλλων, να απο­φαν­θεί:

εάν η Οδηγία 2008/98/ΕΚ, όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με την Οδηγία 2018/851/ΕΕ, έχει ενσω­μα­τω­θεί ορθώς στην ελλη­νική έννομη τάξη, ιδίως από την άποψη αν το επίμαχο τέλος απο­τε­λεί πράγ­ματι οικο­νο­μικό κίνητρο για τη μη προ­τί­μηση της υγειο­νο­μι­κής ταφής των απορ­ριμ­μά­των έναντι εναλ­λα­κτι­κών μεθόδων δια­χεί­ρι­σης,

εάν το τέλος ταφής επι­βάλ­λε­ται ως διοι­κη­τική κύρωση και δη υπερ­βο­λικά υψηλή, σε βάρος των δήμων, κατά παρά­βαση των συνταγ­μα­τι­κών αρχών της ισό­τη­τας, του κράτους δικαίου, της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, καθώς και της ΕΣΔΑ και του ενω­σια­κού δικαίου,

εάν παρα­βιά­ζο­νται οι αρχές «ο ρυπαί­νων πλη­ρώ­νει» και της «διευ­ρυ­μέ­νης ευθύνης του παρα­γω­γού», δεδο­μέ­νου ότι το τέλος ταφής δεν επι­βάλ­λε­ται και σε βάρος των παρα­γω­γών των απο­βλή­των,

εάν θίγεται η κατο­χυ­ρω­μένη στο άρθρο 102 του Συντάγ­μα­τος διοι­κη­τική και οικο­νο­μική αυτο­τέ­λεια των ΟΤΑ, μέσω της υπο­χρε­ω­τι­κής παρα­κρά­τη­σης των ποσών που αντι­στοι­χούν στο τέλος ταφής.

Πηγή: moneyreview.gr