Στις 26 Σεπτεμβρίου εκδικάζεται η έφεση του Ελληνικού Δημοσίου για το ακίνητο της Αλεξάνδρου Διάκου

Η υπόθεση που απα­σχο­λεί εδώ και χρόνια τη Ρόδο και αφορά στη στέγαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου, εισέρ­χε­ται σε νέο στάδιο. Στις 26 Σεπτεμ­βρίου 2025 έχει οριστεί η εκδί­καση της έφεσης που κατέ­θεσε το Ελλη­νικό Δημόσιο, αμφι­σβη­τώ­ντας την πρω­τό­δικη απόφαση που διέταξε την έξωση του δικα­στη­ρίου από το νεο­κλα­σικό κτήριο της οδού Αλε­ξάν­δρου Διάκου 19-21.

Η πρω­τό­δικη απόφαση και οι συνέ­πειές της

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την απόφαση 361/2024 είχε κάνει δεκτή την αγωγή της εται­ρείας «Μανου­σά­κης Τρια­ντά­φυλ­λος Α.Ε.», κρί­νο­ντας ότι η μίσθωση που υπε­γράφη το 2006 για δωδε­κα­ετή διάρ­κεια, έληξε τον Δεκέμ­βριο του 2018.

Έκτοτε, το Δημόσιο συνέ­χισε να παρα­μέ­νει στο ακίνητο χωρίς έγκυρη συμ­βα­τική βάση, παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες εξώ­δι­κες δια­μαρ­τυ­ρίες της ιδιο­κτή­τριας εται­ρείας από το 2019.

Το δικα­στή­ριο όχι μόνο διέταξε την αποβολή του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου από το κτήριο, αλλά και επέβαλε στο Δημόσιο την κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης χρήσης ύψους 3.402,88 ευρώ μηνιαίως, με τόκους που υπο­λο­γί­ζο­νται ανα­δρο­μικά από τον Σεπτέμ­βριο του 2019.

Το Δημόσιο, εκπρο­σω­πού­μενο από τους νομι­κούς του συμ­βού­λους, κατέ­θεσε έφεση στο Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, προ­βάλ­λο­ντας τέσ­σε­ρις βασικές ενστά­σεις. Υπο­στη­ρί­ζει ότι:

• ο ιδιο­κτή­της είχε απο­δε­χθεί σιωπηρά την παρά­ταση της μίσθω­σης, γεγονός που καθιστά κατα­χρη­στική την αγωγή,

• η ανάγκη στέ­γα­σης του Πρω­το­δι­κείου είναι ζωτικής σημα­σίας και δεν έχει βρεθεί εναλ­λα­κτική λύση,

• η αιτιο­λό­γηση του ύψους της απο­ζη­μί­ω­σης είναι ελλιπής,

• η έναρξη υπο­λο­γι­σμού του τόκου υπε­ρη­με­ρίας θα έπρεπε να γίνει από την επίδοση της αγωγής και όχι από την πρώτη εξώδικη δια­μαρ­τυ­ρία.

Η θέση της ιδιο­κτή­τριας εται­ρείας

Η πλευρά της ιδιο­κτή­τριας εται­ρείας, μέσω της νομικής της εκπρο­σώ­που, αντι­τεί­νει ότι η παρα­μονή του Δημο­σίου στο ακίνητο χωρίς νέα σύμβαση συνιστά παρα­βί­αση της ιδιο­κτη­σίας και εμπο­δί­ζει την εκμε­τάλ­λευση του νεο­κλα­σι­κού κτηρίου. Επι­μέ­νει ότι το Δημόσιο όφειλε να έχει μερι­μνή­σει εγκαί­ρως για νέα στέγη του δικα­στη­ρίου και όχι να παρα­μέ­νει αυθαί­ρετα στο μίσθιο.

Το ζήτημα πλέον ξεπερνά τα στενά όρια μιας δια­φο­ράς ιδιο­κτήτη και μισθωτή, καθώς αγγίζει την ομαλή λει­τουρ­γία της Δικαιο­σύ­νης στη Ρόδο. Μέχρι σήμερα, οι δια­γω­νι­σμοί για ανεύ­ρεση νέου κατάλ­λη­λου κτηρίου απέ­βη­σαν άκαρποι, με απο­τέ­λε­σμα να παρα­μέ­νει μετέωρο το μέλλον της στέ­γα­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου. Η έλλειψη κατάλ­λη­λων υπο­δο­μών έχει προ­κα­λέ­σει έντονη ανη­συ­χία στον νομικό κόσμο του νησιού, ενώ η έκβαση της έφεσης ανα­μέ­νε­ται με ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον, καθώς μπορεί να κρίνει την άμεση λει­τουρ­γι­κό­τητα της Δικαιο­σύ­νης στη Δωδε­κά­νησο.