Στο τραπέζι ριζικές αλλαγές στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας

Σε κρίσιμη καμπή εισέρ­χε­ται ο κοι­νω­νι­κός διά­λο­γος για το μέλλον των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας, με το υπουρ­γείο Εργα­σίας να εξε­τά­σει τη μείωση των ποσο­στών συμ­με­το­χής των εργο­δο­τών που απαι­τούν τη σύναψη και την υπο­χρε­ω­τι­κό­τητα των κλα­δι­κών συμ­βά­σεων. Σύμφωνα με ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρίες, οι αλλαγές που ανα­μέ­νε­ται να απο­φα­σι­στούν έως το τέλος του 2025 από το υπουρ­γείο Εργα­σίας, επι­κε­ντρώ­νο­νται στο ποσοστό 50%+1, το οποίο θα πρέπει να συμπλη­ρώ­νουν οι εργο­δό­τες ενός κλάδου, προ­κει­μέ­νου να κηρυ­χθεί υπο­χρε­ω­τική μια κλαδική σύμβαση εργα­σίας.

Το ποσοστό απο­τε­λεί εμπόδιο στην επέ­κταση πολλών κλα­δι­κών συμ­βά­σεων, καθώς οι επι­χει­ρή­σεις απο­φεύ­γουν να συμ­με­τέ­χουν στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Το υπουρ­γείο Εργα­σίας προ­σα­να­το­λί­ζε­ται στη δρα­στική μείωση του απαι­τού­με­νου ποσο­στού (50% +1) παρα­δείγ­μα­τος χάριν στο 30% ως 40%, αλλά και στη θέσπιση ενός μόνιμου μηχα­νι­σμού επέ­κτα­σης των συμ­βά­σεων.

Συγκε­κρι­μένα, μετά από συζη­τή­σεις μηνών έχουν δια­τυ­πω­θεί οι απόψεις για τα περισ­σό­τερα θέματα από τους εκπρο­σώ­πους εργο­δο­τών και εργα­ζο­μέ­νων και το υπουρ­γείο Εργα­σίας που συντο­νί­ζει τη δια­δι­κα­σία, ζητά πλέον -εγγράφως- τις προ­τά­σεις όλων των φορέων μέχρι το τέλος του Σεπτεμ­βρίου. Πρό­κει­ται για μια δια­δι­κα­σία, που στόχο έχει να δώσει τη δυνα­τό­τητα να βελ­τιω­θεί η προ­ο­πτική υπο­γρα­φής νέων συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας, προ­κει­μέ­νου να αυξηθεί η κάλυψη των εργα­ζο­μέ­νων από συμ­βά­σεις από το 25% – 30% (που είναι σήμερα) στο 80%, που είναι η ευρω­παϊκή πρό­βλεψη.

Πέραν τούτου εξε­τά­ζε­ται το ενδε­χό­μενο να περι­λαμ­βά­νο­νται στη δια­πραγ­μά­τευση για τη σύναψη μιας σύμ­βα­σης παρά­με­τροι που θα λαμ­βά­νο­νται υπ’ όψιν κατά τη συζή­τησή της. Όπως η οικο­νο­μική κατά­σταση ενός κλάδου (κερ­δο­φο­ρία ή ζημιές), αλλά και η εξέλιξη του μέσου μισθού.

Ωστόσο, στις μέχρι τώρα συνο­μι­λίες μεταξύ των κοι­νω­νι­κών εταίρων, σημα­ντι­κές απο­κλί­σεις κατα­γρά­φο­νται στα θέματα που θέτει η εργα­τική πλευρά και αφορούν στη μετε­νέρ­γεια, την επε­κτα­σι­μό­τητα, τη συρροή και την καθο­λι­κό­τητα των συμ­βά­σεων. Η ΓΣΕΕ, απευ­θυ­νό­μενη προς την κυβέρ­νηση, τονίζει πως η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα του κόσμου της εργα­σίας τάσ­σε­ται υπέρ της επα­να­φο­ράς του θεσμού στην προ μνη­μο­νίου μορφή του. Θέση που υπο­στη­ρί­ζουν και ορι­σμέ­νες εργο­δο­τι­κές οργα­νώ­σεις (έμποροι, μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις), κυρίως σε ο,τι αφορά την επα­να­φορά της Εθνικής Γενικής Συλ­λο­γι­κής Σύμ­βα­σης Εργα­σίας, ως μέσο προσ­διο­ρι­σμού των κατώ­τα­των αμοιβών.

Τι ζητά η Κερα­μέως από εργο­δό­τες και εργα­ζό­με­νους

Με την ολο­κλή­ρωση του πρώτου γύρου των συνο­μι­λιών η υπουρ­γός Εργα­σίας, Νίκη Κερα­μέως, απηύ­θυνε επι­στολή προς όλους τους εθνι­κούς κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους με την οποία τους καλεί να υπο­βά­λουν εγγρά­φως τις προ­τά­σεις τους, έως τις 30 Σεπτεμ­βρίου 2025.

Όπως επι­ση­μαί­νε­ται στην επι­στολή, πρόθεση του υπουρ­γείου είναι η εκπό­νηση ενός Σχεδίου Δράσης που θα στη­ρί­ζει την απο­τε­λε­σμα­τική εφαρ­μογή και ενί­σχυση των συλ­λο­γι­κών μηχα­νι­σμών ρύθ­μι­σης των εργα­σια­κών σχέσεων. Οι προ­τά­σεις, απόψεις και ειση­γή­σεις θα αφορούν:

1.   Τα μέτρα για την ενί­σχυση των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας.

2.   Τα κίνητρα ή τα υπο­στη­ρι­κτικά εργα­λεία που θα παρέ­χο­νται στους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους.

3.   Προ­τά­σεις για θεσμι­κές παρεμ­βά­σεις ή βελ­τιώ­σεις στο υφι­στά­μενο πλαίσιο.

4.   Ενέρ­γειες ευαι­σθη­το­ποί­η­σης, κατάρ­τι­σης και ενδυ­νά­μω­σης της κουλ­τού­ρας δια­πραγ­μά­τευ­σης εργα­ζο­μέ­νων και εργο­δο­τών.

Τι εξε­τά­ζε­ται

Στο τραπέζι των συζη­τή­σεων βρί­σκε­ται η θέσπιση νέων ειδών συμ­βά­σεων Εργα­σίας όπως είναι:

1.   Οι ενδο­ο­μι­λι­κές, που θα αφορούν μεγά­λους ομίλους επι­χει­ρή­σεις με περισ­σό­τε­ρους από 150 εργα­ζό­με­νους, οι οποίοι θα μπορούν μέσω των οικείων σωμα­τείων να υπο­γρά­φουν συλ­λο­γική σύμβαση που θα είναι επε­κτά­σιμη και σε άλλους ίδιους αντα­γω­νι­στι­κούς ομίλους.

2.   Η επα­να­φορά της μετε­νέρ­γειας, δηλαδή της διάρ­κειας ισχύος των όρων μιας σύμ­βα­σης μετά τη λήξη της, στους 6 αντί 3 μήνες, όπως ίσχυε πριν από τα μνη­μό­νια, με τα οποία καταρ­γή­θηκε η μετε­νέρ­γεια και εισήλ­θαμε σε νέα εποχή όπου έπαψε να ισχύει το συλ­λο­γικό δίκαιο και το καθε­στώς δια­μόρ­φω­σης των μισθών στον ιδιω­τικό τομέα. Π.χ. Κλάδοι παρα­γω­γής, όπου έληξαν οι συμ­βά­σεις και δεν ανα­νε­ώ­θη­καν με νέες κλα­δι­κές συμ­βά­σεις εργα­σίας. Στις περι­πτώ­σεις αυτές, όπου δηλαδή έληξε η μετε­νέρ­γεια των συμ­βά­σεων, χωρίς να υπο­γρα­φεί νέα σύμβαση, το σύνολο των αμοιβών πιέ­στηκε προς τα κάτω.

3.   Η επα­νε­κτί­μηση του θέματος της «συρροής συμ­βά­σεων» ώστε να επα­νέλ­θει σε ισχύ η διάταξη που προ­βλέ­πει όταν ισχύουν για τον ίδιο εργα­ζό­μενο περισ­σό­τε­ρες από μία συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις εργα­σίας, να εφαρ­μό­ζε­ται η ΣΣΕ που είναι πιο ευνοϊκή.

Πηγή: powergame.gr