Οριστικό «όχι» στην αναστολή απαγόρευσης βαρέων οχημάτων προς ξενοδοχειακή μονάδα στη Ρόδο

• Η Επι­τροπή Ανα­στο­λών απέρ­ριψε την αίτηση της εται­ρείας «Μ. Σ. ΠΑΛΛΑΣ Α.Ε.» κρί­νο­ντας υπέρ του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος και της οδικής ασφά­λειας • Τι προ­βλέ­πει η απόφαση

Η απόφαση 112/2025 του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας (Δ’ Τμήμα, Επι­τροπή Ανα­στο­λών) φέρνει στο προ­σκή­νιο ένα οξύ ζήτημα τοπικής κυκλο­φο­ρια­κής πολι­τι­κής και την ισορ­ρο­πία μεταξύ δημο­τι­κών ρυθ­μί­σεων, επι­χει­ρη­μα­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων και δηacμόσιας ασφά­λειας.

Η προ­σφυγή της του­ρι­στι­κής εται­ρείας «Μ. Σ. ΠΑΛΛΑΣ Α.Ε.» για ανα­στολή της από­φα­σης του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, η οποία απα­γο­ρεύει τη διέ­λευση οχη­μά­των άνω των 7,5 τόνων στην ανώνυμη οδό που οδηγεί στην παραλία “Lee” και στο ξενο­δο­χείο της, απορ­ρί­φθηκε με σκε­πτικό που εδρά­ζε­ται στη νομο­θε­σία, την τεχνική τεκ­μη­ρί­ωση και το δημόσιο συμ­φέ­ρον.

Η υπόθεση με λίγα λόγια

Η αιτούσα εται­ρεία δια­χει­ρί­ζε­ται ξενο­δο­χειακή μονάδα στους Πεύκους Λίνδου, με πρό­σβαση μέσω ανώ­νυ­μης στενής οδού.

Η Δημο­τική Αρχή, ύστερα από τεχνική έκθεση, γνω­μο­δο­τή­σεις και αιτή­ματα επαγ­γελ­μα­τιών οδηγών του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων, απο­φά­σισε την τοπο­θέ­τηση ρυθ­μι­στι­κής πινα­κί­δας τύπου Ρ23 στην είσοδο της οδού, με την οποία απα­γο­ρεύ­ε­ται η διέ­λευση οχη­μά­των άνω των 7,5 τόνων.

Η εται­ρεία ζήτησε την ανα­στολή εκτέ­λε­σης της από­φα­σης (120/24.4.2025), επι­κα­λού­μενη σημα­ντική οικο­νο­μική ζημία, απώλεια συμ­βο­λαίων, κίνδυνο απο­λύ­σεων και προ­σβολή της φήμης της στο εξω­τε­ρικό.

Η θέση του ΣτΕ: Ασφά­λεια πάνω από όλα

Η Επι­τροπή Ανα­στο­λών απέρ­ριψε το αίτημα, κρί­νο­ντας ότι:

Δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται ανε­πα­νόρ­θωτη ζημία. Η εται­ρεία έχει ήδη άδεια εισόδου/εξόδου για οχήματα έως 7,5 τόνων, η οποία δεν αναι­ρεί­ται από την απόφαση του Δήμου. Οι υπό­λοι­ποι ισχυ­ρι­σμοί για οικο­νο­μικό κλο­νι­σμό και απώλεια πελατών δεν κρί­θη­καν επαρκώς τεκ­μη­ριω­μέ­νοι.

Η δημόσια ασφά­λεια προέχει. Η απόφαση της Δημο­τι­κής Αρχής στη­ρί­χθηκε σε επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες ανα­φο­ρές κιν­δύ­νου, λόγω στενού οδο­στρώ­μα­τος, απου­σίας πεζο­δρο­μίων και αυξη­μέ­νης καλο­και­ρι­νής κυκλο­φο­ρίας.

Η ύπαρξη του­ρι­στι­κών κατα­στη­μά­των και δια­μο­νών κατά μήκος της δια­δρο­μής ενί­σχυσε την ανάγκη ρύθ­μι­σης.

Δεν απο­κλεί­ε­ται η πρό­σβαση στο ξενο­δο­χείο. Το όριο των 7,5 τόνων δεν εμπο­δί­ζει την καθη­με­ρινή λει­τουρ­γία της μονάδας με μικρό­τερα οχήματα, ούτε καθιστά την επι­χεί­ρηση μη προ­σβά­σιμη.

Νομο­θε­τικό και κανο­νι­στικό πλαίσιο

Η απόφαση «πατά» σε σταθερή νομο­λο­γιακή και θεσμική βάση:

Η σχετική σήμανση επι­τρέ­πε­ται μόνο με τεχνική μελέτη που εγκρί­νε­ται από δημο­τικό συμ­βού­λιο και ελέγ­χε­ται από την Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση, εφόσον αφορά χαρα­κτη­ρι­σμένο δημο­τικό δίκτυο. Εδώ, όμως, πρό­κει­ται για οδό μη χαρα­κτη­ρι­σμένη, με απο­τέ­λε­σμα η Διοί­κηση να δηλώσει αναρ­μό­δια.

Το ΣτΕ υπεν­θύ­μισε ότι κυκλο­φο­ρια­κές ρυθ­μί­σεις συνι­στούν κανο­νι­στι­κές πράξεις που κατ’ αρχήν δεν ανα­στέλ­λο­νται, εκτός αν απο­δει­κνύ­ε­ται άμεση και μη ανα­στρέ­ψιμη ζημία. Σε αυτή την περί­πτωση, αυτό δεν κρίθηκε ότι συνέβη.

Η απουσία τεκ­μη­ριω­μέ­νης βλάβης

Παρά τις ανα­φο­ρές της εται­ρείας σε ρήτρες ύψους άνω των 600.000 ευρώ, κιν­δύ­νους από­συρ­σης συνερ­γα­σιών, απο­λύ­σεις και δυσφή­μιση, η Επι­τροπή έκρινε ότι:

Δεν υπάρ­χουν απο­δεί­ξεις πως η επι­χεί­ρηση δεν μπορεί να αντα­πο­κρι­θεί οικο­νο­μικά.

Τα έγγραφα που προ­σκο­μί­στη­καν (τιμο­λό­για, πίνακες πλη­ρό­τη­τας, επι­στο­λές συνερ­γα­τών) δεν τεκ­μη­ριώ­νουν άμεση απώλεια εσόδων ή κίνδυνο πτώ­χευ­σης.

Ούτε ο χρόνος σύντα­ξης των επι­στο­λών (μετά την ακρόαση) ενι­σχύει την αξιο­πι­στία των ισχυ­ρι­σμών.

Ανε­πάρ­κεια υπο­δο­μών vs επι­χει­ρη­μα­τι­κές ανάγκες

Στον πυρήνα της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται η κλασική αντί­θεση μεταξύ επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και τοπικής ασφά­λειας. Η συγκε­κρι­μένη περιοχή των Πεύκων χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από έντονη του­ρι­στική χρήση, χωρίς όμως οργα­νω­μένο και θεσμο­θε­τη­μένο οδικό δίκτυο. Η ενα­πό­θεση της ευθύνης στις δημο­τι­κές αρχές για την πρόληψη ατυ­χη­μά­των κρί­νε­ται από το Δικα­στή­ριο ως μη επι­δε­χό­μενη ανα­βο­λής.