Δήμος Ρόδου: Επιστροφή στο ΣτΕ για την πρόσβαση βαρέων οχημάτων προς ξενοδοχειακή μονάδα στους Πεύκους

Η υπόθεση της κυκλο­φο­ρια­κής ρύθ­μι­σης στον άξονα πρό­σβα­σης προς ξενο­δο­χειακή μονάδα στους Πεύκους Λίνδου επα­νέρ­χε­ται στην ημε­ρή­σια διάταξη του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας στις 28 Απρι­λίου 2026, αυτή τη φορά σε επίπεδο ουσια­στι­κής κρίσης. Με δεδο­μένο ότι η αίτηση ανα­στο­λής δεν ευδο­κί­μησε, το Δικα­στή­ριο καλεί­ται πλέον να εξε­τά­σει την αίτηση ακύ­ρω­σης, δηλαδή το βασικό ένδικο βοήθημα που στρέ­φε­ται κατά της από­φα­σης του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου για την απα­γό­ρευση διέ­λευ­σης οχη­μά­των άνω των 7,5 τόνων σε ανώνυμη οδό η οποία οδηγεί στην παραλία “Lee” και στην επίμαχη του­ρι­στική εγκα­τά­σταση.

Το αντι­κεί­μενο της δικα­στι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης αγγίζει, στην πράξη, τη λεπτή ισορ­ρο­πία μεταξύ των δημο­τι­κών αρμο­διο­τή­των στη ρύθμιση της τοπικής κυκλο­φο­ρίας, της λει­τουρ­γίας επι­χει­ρή­σεων σε ζώνες έντονης του­ρι­στι­κής χρήσης και της τεκ­μη­ρί­ω­σης κιν­δύ­νων που σχε­τί­ζο­νται με την οδική ασφά­λεια.

Η δια­δρομή που οδήγησε ξανά στο Ανώτατο Δικα­στή­ριο

Η διαφορά ξεκί­νησε από την απόφαση 120/24.4.2025 του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, με την οποία απο­φα­σί­στηκε η τοπο­θέ­τηση ρυθ­μι­στι­κής πινα­κί­δας τύπου Ρ23 στην είσοδο της οδού πρό­σβα­σης, επι­βάλ­λο­ντας περιο­ρι­σμό διέ­λευ­σης για οχήματα άνω των 7,5 τόνων. Η απόφαση, όπως απο­τυ­πώ­θηκε στα σχετικά στοι­χεία, ερεί­δε­ται σε τεχνική έκθεση, γνω­μο­δο­τή­σεις και αιτή­ματα επαγ­γελ­μα­τιών οδηγών του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων, οι οποίοι φέρο­νται να είχαν ανα­δεί­ξει προ­βλη­μα­τι­σμούς για τη διέ­λευση βαρέων οχη­μά­των από στενό οδό­στρωμα, σε δια­δρομή με αυξη­μένη κυκλο­φο­ρία κατά τους θερι­νούς μήνες και χωρίς υπο­δο­μές όπως πεζο­δρό­μια.

Από την άλλη πλευρά, η εται­ρεία «Μ. Σ. ΠΑΛΛΑΣ Α.Ε.» προ­σέ­φυγε κατά της δημο­τι­κής από­φα­σης, ζητώ­ντας αρχικά ανα­στολή εκτέ­λε­σης και προ­βάλ­λο­ντας ισχυ­ρι­σμούς για σημα­ντική οικο­νο­μική ζημία, απώλεια συμ­βο­λαίων, κίνδυνο απο­λύ­σεων και επι­πτώ­σεις στη φήμη της στο εξω­τε­ρικό. Στα επι­χει­ρή­ματα που κατα­τέ­θη­καν, περι­λαμ­βά­νο­νταν επίσης ανα­φο­ρές σε πρα­κτι­κές δυσκο­λίες εξυ­πη­ρέ­τη­σης πελατών και λει­τουρ­γι­κών αναγκών, με την εται­ρεία να περι­γρά­φει συν­θή­κες πρό­σβα­σης που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, θα επι­βά­ρυ­ναν επι­σκέ­πτες και προ­σω­πικό.

Παράλ­ληλα, στο χρονικό της υπό­θε­σης κατα­γρά­φηκε και προ­σω­ρινή δικα­στική παρέμ­βαση σε επίπεδο άμεσης προ­στα­σίας, μέσω προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής που φέρει την υπο­γραφή της Προ­έ­δρου του Δ’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, κ. Σπυ­ρι­δού­λας Χρυ­σι­κο­πού­λου, με την οποία είχε δια­τα­χθεί να μην προβεί ο Δήμος σε υλικές ενέρ­γειες εκτέ­λε­σης της από­φα­σης μέχρι να κριθεί το αίτημα ανα­στο­λής από το αρμόδιο όργανο. Η προ­σω­ρινή αυτή παρέμ­βαση εντάσ­σε­ται στη συνήθη δικο­νο­μική πρα­κτική, όπου πριν από την κρίση επί της ανα­στο­λής μπορεί να ληφθεί προ­σω­ρινό μέτρο για να απο­τρα­πεί μη ανα­στρέ­ψιμη κατά­σταση.

Η συνέ­χεια δόθηκε με την απόφαση 112/2025 του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, Δ’ Τμήμα, Επι­τροπή Ανα­στο­λών, η οποία απέρ­ριψε την προ­σφυγή της εται­ρείας ως προς την ανα­στολή της δημο­τι­κής από­φα­σης. Το σκε­πτικό που απο­τυ­πώ­θηκε κινή­θηκε σε τρεις βασι­κούς άξονες, όπως παρου­σιά­στη­καν στα στοι­χεία της υπό­θε­σης.

Πρώτον, ως προς τη ζημία, κρίθηκε ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται ανε­πα­νόρ­θωτη βλάβη με την έννοια που απαι­τεί­ται για να χορη­γη­θεί ανα­στολή. Στο πλαίσιο αυτό επι­ση­μάν­θηκε ότι υπήρχε ήδη άδεια εισόδου και εξόδου για οχήματα έως 7,5 τόνων, η οποία δεν καταρ­γεί­ται από τη δημο­τική ρύθμιση. Οι πρό­σθε­τοι ισχυ­ρι­σμοί περί οικο­νο­μι­κού κλο­νι­σμού και απώ­λειας πελατών δεν θεω­ρή­θη­καν επαρκώς τεκ­μη­ριω­μέ­νοι με βάση τα προ­σκο­μι­σθέ­ντα στοι­χεία, όπως τιμο­λό­για, πίνακες πλη­ρό­τη­τας και επι­στο­λές συνερ­γα­τών.

Δεύ­τε­ρον, το Δικα­στή­ριο έδωσε ιδιαί­τερο βάρος στην παρά­με­τρο της δημό­σιας ασφά­λειας. Σύμφωνα με την τεκ­μη­ρί­ωση που επι­κα­λέ­στηκε η δημο­τική πλευρά, η στε­νό­τητα του οδο­στρώ­μα­τος, η απουσία πεζο­δρο­μίων και η αυξη­μένη εποχική κίνηση στην περιοχή, σε συν­δυα­σμό με την παρου­σία του­ρι­στι­κών κατα­στη­μά­των και δια­μο­νών κατά μήκος της δια­δρο­μής, συγκρο­τούν λόγους που καθι­στούν ανα­γκαία τη ρύθμιση της κυκλο­φο­ρίας για την απο­τροπή κιν­δύ­νων.

Τρίτον, ως προς την πρό­σβαση, επι­ση­μάν­θηκε ότι η ρύθμιση δεν απο­κλείει πλήρως τη δυνα­τό­τητα προ­σέγ­γι­σης της μονάδας, καθώς το όριο των 7,5 τόνων αφήνει περι­θώ­ριο λει­τουρ­γίας με μικρό­τερα οχήματα, χωρίς να προ­κύ­πτει ότι η επι­χεί­ρηση καθί­στα­ται μη προ­σβά­σιμη.

Το πεδίο της αντι­πα­ρά­θε­σης για την αρμο­διό­τητα και τη δια­δι­κα­σία της ρύθ­μι­σης

Στο υπό­βα­θρο της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται και το ζήτημα του κανο­νι­στι­κού χαρα­κτήρα της κυκλο­φο­ρια­κής ρύθ­μι­σης και των προ­ϋ­πο­θέ­σεων που απαι­τού­νται για τη νόμιμη επιβολή της. Από τα στοι­χεία προ­κύ­πτει ότι το ΣτΕ υπεν­θύ­μισε πως οι κυκλο­φο­ρια­κές ρυθ­μί­σεις αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως κανο­νι­στι­κές πράξεις, οι οποίες κατά κανόνα δεν ανα­στέλ­λο­νται, εκτός αν απο­δει­χθεί άμεση και μη ανα­στρέ­ψιμη ζημία.

Παράλ­ληλα, ανα­δεί­χθηκε η διά­σταση που αφορά στο θεσμικό πλαίσιο για τη σήμανση και την ανάγκη τεχνι­κής μελέτης, καθώς και ο ρόλος ελέγχου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης όταν πρό­κει­ται για χαρα­κτη­ρι­σμένο δημο­τικό δίκτυο. Στην προ­κει­μένη περί­πτωση, όπως ανα­φέ­ρε­ται, τέθηκε ζήτημα ότι πρό­κει­ται για οδό μη χαρα­κτη­ρι­σμένη, με απο­τέ­λε­σμα η Διοί­κηση να δηλώσει αναρ­μό­δια, γεγονός που αξιο­ποιεί­ται από την πλευρά της εται­ρείας ως κεντρικό σημείο αμφι­σβή­τη­σης της δια­δι­κα­σίας και της αρμο­διό­τη­τας του Δήμου να επι­βά­λει τον συγκε­κρι­μένο περιο­ρι­σμό.

Από την πλευρά των επαγ­γελ­μα­τιών οδηγών του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων, στο δημόσιο πεδίο έχει κατα­γρα­φεί ότι το σωμα­τείο οδηγών του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων Ρόδου «Ο Κολοσ­σός» είχε ζητήσει την παρέμ­βαση, προ­βάλ­λο­ντας προ­βλη­μα­τι­σμούς για τις συν­θή­κες διέ­λευ­σης. Η αναφορά αυτή συν­δέ­ε­ται άμεσα με τον πυρήνα της δια­μά­χης, καθώς το ζήτημα δεν αφορά μόνο στο αν ένα λεω­φο­ρείο μπορεί να περάσει, αλλά και στο αν η διέ­λευση βαρέων οχη­μά­των σε στενό δρόμο εν μέσω αυξη­μέ­νης κίνησης δημιουρ­γεί κιν­δύ­νους που πρέπει να προ­λη­φθούν με ρυθ­μι­στικά μέτρα.