Φώτης Σκάλτσας: «Tα ξενοδοχεία έχουν πάψει να είναι χώρος έλξης για τους εργαζόμενους…»

Πριν από λίγο καιρό, καταγ­γεί­λατε την Τοπική Κλαδική Συλ­λο­γική Σύμβαση Εργα­σίας, ενώ ξεκί­νησε ο διά­λο­γος με την Ένωση Ξενο­δό­χων Ρόδου. Πώς πιστεύ­ετε ότι θα εξε­λι­χθεί η υπόθεση; Υπάρχει διάθεση από την άλλη πλευρά για να βρεθεί λύση;

Καταγ­γεί­λαμε την Τοπική Κλαδική Συλ­λο­γική Σύμβαση Εργα­σίας, όχι για να δυνα­μι­τί­σουμε τον διάλογο, αλλά για να τον υπο­χρε­ώ­σουμε να είναι ειλι­κρι­νής και ουσια­στι­κός. Δεν κάνουμε κινή­σεις εντυ­πω­σια­σμού, κάνουμε κινή­σεις ευθύνης. Η καταγ­γε­λία ήταν ανα­γκαία γιατί είχε έρθει η ώρα να μπουν όλα στο τραπέζι – ξεκά­θαρα, χωρίς υπεκ­φυ­γές. Η διάθεση της Ένωσης Ξενο­δό­χων θα φανεί στις πράξεις, όχι στα λόγια. Εμείς δεν θα μπούμε σε ένα διάλογο “για το θεα­θή­ναι”. Η σύμβαση δεν μπορεί να είναι απο­τέ­λε­σμα συμ­βι­βα­σμών σε βάρος των εργα­ζο­μέ­νων. Πρέπει να απο­τυ­πώ­νει τη σημε­ρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα στους χώρους δου­λειάς: εντα­τι­κο­ποί­ηση, υπο­στε­λέ­χωση, αύξηση κόστους ζωής. Αν δεν υπάρξει αντα­πό­κριση σε αυτά, τότε δεν θα μιλάμε για σύμβαση, αλλά για ένα κείμενο χωρίς ουσία – εμείς σε κάτι τέτοιο δεν θα συναι­νέ­σουμε. Οπότε, για να το πω καθαρά: η εξέλιξη της υπό­θε­σης εξαρ­τά­ται απο­κλει­στικά από τη βούληση της εργο­δο­τι­κής πλευράς να σεβα­στεί τον ρόλο του δια­λό­γου και την ανάγκη των εργα­ζο­μέ­νων για μια σύμβαση που θα τους καλύ­πτει πραγ­μα­τικά. Εμείς έχουμε κατα­θέ­σει τις προ­τά­σεις μας – τώρα είναι η σειρά τους να απο­φα­σί­σουν αν θέλουν λύση ή σύγκρουση».

Αν και υπάρ­χουν πολλά κενά, οι εργα­ζό­με­νοι στη Ρόδο (ακόμη και όσοι έρχο­νταν από άλλα μέρη της χώρας) δεν προ­τι­μούν πια τα ξενο­δο­χεία. Για ποιον λόγο έχει χάσει την αίγλη του αυτός ο εργα­σια­κός χώρος;

Tα ξενο­δο­χεία έχουν πάψει να είναι χώρος έλξης για τους εργα­ζό­με­νους, γιατί απλά δεν τους σέβο­νται.

Για χρόνια, οι εργο­δό­τες επέν­δυ­σαν στην υπε­ρεκ­με­τάλ­λευση. Ήθελαν προ­σω­πικό που να δου­λεύει 10 και 12 ώρες, χωρίς ρεπό, χωρίς αμοιβή για τις υπε­ρω­ρίες, χωρίς ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες στέ­γα­σης – και όταν το επι­ση­μαί­ναμε, μας έλεγαν πως “είναι η φύση της δου­λειάς”. Ε, λοιπόν, οι εργα­ζό­με­νοι, τους γύρισαν την πλάτη. Το κύρος ενός επαγ­γέλ­μα­τος δεν το χτίζουν τα λόγια και οι δια­φη­μί­σεις. Το χτίζουν οι πράξεις και η καθη­με­ρινή εμπει­ρία των ανθρώ­πων που το υπη­ρε­τούν. Όσο η “φιλο­ξε­νία” δεν υπάρχει για το ίδιο το προ­σω­πικό, όσο θεω­ρεί­ται φυσιο­λο­γικό να δου­λεύει κανείς στα όρια της εξά­ντλη­σης και να πλη­ρώ­νε­ται λες και ζει στο 2000, τα ξενο­δο­χεία δεν θα έχουν προ­σω­πικό – ούτε από τη Ρόδο, ούτε από πουθενά. Επο­μέ­νως, το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν έρχο­νται οι εργα­ζό­με­νοι. Το ερώτημα είναι: τι έχουν σκοπό να αλλά­ξουν οι εργο­δό­τες για να ξανα­κερ­δί­σουν την εμπι­στο­σύνη αυτών που κρατάνε την “του­ρι­στική βαριά βιο­μη­χα­νία” όρθια; Αν δεν υπάρξει απά­ντηση, η κρίση προ­σω­πι­κού δεν θα είναι απλώς παρο­δική – είναι προει­δο­ποί­ηση για κατάρ­ρευση.

Το αίτημά σας για επι­μή­κυνση του χρόνου κατα­βο­λής του επι­δό­μα­τος ανερ­γίας στους έξι μήνες και αύξηση του ποσού, δεν έχει γίνει δεκτό από την κυβέρ­νηση. Γιατί επι­μέ­νουν να μην ακούνε τη φωνή των εργα­ζο­μέ­νων και των σωμα­τείων;

Γιατί δεν θέλουν να ακού­σουν. Γιατί δεν τους συμ­φέ­ρει να ακού­σουν. Γιατί αν ακού­σουν, θα πρέπει να παρα­δε­χτούν ότι το μοντέλο τους – το μοντέλο του φτηνού, ελα­στι­κού, επο­χι­κού εργα­ζό­με­νου – είναι λάθος από τη ρίζα του.

Εμείς δεν ζητάμε κάτι υπερ­βο­λικό. Ζητάμε το αυτο­νό­ητο: έξι μήνες επίδομα ανερ­γίας για ανθρώ­πους που δου­λεύ­ουν πέντε και έξι μήνες τον χρόνο, κρατούν όρθια την του­ρι­στική οικο­νο­μία και μετά πετιού­νται σαν να είναι βάρος.

Δεν επαι­τούμε. Απαι­τούμε. Και θα συνε­χί­σουμε να το κάνουμε μέχρι να κατα­λά­βουν ότι χωρίς τους επο­χι­κούς, του­ρι­σμός δεν υπάρχει. Αν νομί­ζουν πως μπορούν να χτίζουν success stories πάνω στη φτώχεια και την ανα­σφά­λεια, κάνουν λάθος λογα­ρια­σμό.

Η εικόνα με τους μετα­κλη­τούς εργα­ζό­με­νους στη Ρόδο, ποια είναι; Έχετε στοι­χεία και αριθ­μούς;

Το φαι­νό­μενο των μετα­κλη­τών εργα­ζο­μέ­νων στη Ρόδο είναι σοβαρό και πολύ­πλοκο — δείχνει την κρίση του συστή­μα­τος, όχι τη λύση. Έχουμε ζητήσει επα­νει­λημ­μένα στοι­χεία για τον πραγ­μα­τικό αριθμό των μετα­κλη­τών που απα­σχο­λού­νται στην περιοχή μας με κάθε επι­ση­μό­τητα, όμως η παροχή στοι­χείων είτε γίνεται με το στα­γο­νό­με­τρο ή σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις και καθόλου… Σύμφωνα με δια­πι­στώ­σεις που έχουν γίνει μιλάμε για έναν αριθμό από 4 έως και 5 χιλιά­δες εργα­ζο­μέ­νων στο νησί της Ρόδου, τον μεγα­λύ­τερο πανελ­λη­νίως. Ενδει­κτικά σύμφωνα με την υπουρ­γική απόφαση οι μετα­κλη­τοί εποχικά εργα­ζό­με­νοι σερ­βι­τό­ροι και βοηθοί αυτών που δόθηκε άδεια ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ είναι 550… κάτι δεν πάει καλά αφού μόνο στην περιοχή μας είναι σίγουρα πολ­λα­πλά­σιοι. Αντί­στοιχα περίπου στις 2800 είναι οι μετα­κλή­σεις για εποχικά εργα­ζό­με­νους σε καθαρισμό-καμαριέρες και λοιπά συναφή. Επι­ση­μαίνω σε όλη την Ελλάδα. Το Σωμα­τείο μας σέβεται απόλυτα κάθε εργα­ζό­μενο, ανε­ξαρ­τή­τως εθνι­κό­τη­τας, κατα­γω­γής ή καθε­στώ­τος απα­σχό­λη­σης. Είτε πρό­κει­ται για Έλληνα, είτε για μετα­κλητό εργα­ζό­μενο, απαι­τούμε ισότιμη μετα­χεί­ριση, αξιο­πρε­πείς όρους εργα­σίας και σεβασμό για κάθε ανθρώ­πινη προ­σπά­θεια, όμως η αύξηση των μετα­κλη­τών δημιουρ­γεί νέα προ­βλή­ματα στον κλάδο. Πολλοί εργά­ζο­νται κάτω από επι­σφα­λείς συν­θή­κες, χωρίς δια­σφα­λί­σεις και με αντα­γω­νι­σμό που πλήττει τον ντόπιο εργα­ζό­μενο. Η ανι­σορ­ρο­πία αυτή απο­δυ­να­μώ­νει το τοπικό εργα­τικό δυνα­μικό και δημιουρ­γεί εκρη­κτι­κές κατα­στά­σεις στην αγορά εργα­σίας.

Ο πρό­ε­δρος της ΠΟΕΕΤ κ. Χότζο­γλου είπε ότι υπάρ­χουν καταγ­γε­λίες για την ψηφιακή κάρτα εργα­σίας. Μήπως η εφαρ­μογή αυτού του μέτρου, έγινε λίγο… πρό­χειρα;

Ξεκά­θαρα είμαστε υπέρ του μέτρου της ψηφια­κής κάρτας, αρκεί αυτή να λει­τουρ­γεί σωστά και όχι ως δια­κο­σμη­τική…

Αν λει­τουρ­γή­σει όπως πρέπει θα απο­τε­λέ­σει ένα εργα­λείο θωρά­κι­σης του εργα­ζο­μέ­νου. Εμείς ζητούμε:

– Απόλυτη δια­σταύ­ρωση της κάρτας με ΕΡΓΑΝΗ και πραγ­μα­τικό ωράριο.

– Συνε­χείς ελέγ­χους από ΣΕΠΕ, με πρό­στιμα σε όσους παρα­ποιούν ή «παίζουν» με την κάρτα.

-Υποχρεωτική ενη­μέ­ρωση εργα­ζο­μέ­νων: Τι σημαί­νει ψηφιακή κάρτα, τι δικαιού­νται, πού να καταγ­γεί­λουν την αυθαι­ρε­σία.

– Συμ­με­τοχή των σωμα­τείων στον έλεγχο εφαρ­μο­γής, όχι να περι­μέ­νουμε «καταγ­γε­λίες εκ των υστέρων», αλλά να υπάρξει πρόληψη, όχι μόνο κατα­στολή.

Στην πράξη όμως καταγ­γε­λίες φτάνουν καθη­με­ρινά

-Οι εργα­ζό­με­νοι υπο­χρε­ώ­νο­νται να “χτυπούν” την κάρτα με την έναρξη βάρδιας, αλλά δου­λεύ­ουν 2‑3 ώρες πριν την έναρξη.

-Υπάρχουν εργο­δό­τες που χτυπούν οι ίδιοι τις κάρτες εργα­ζο­μέ­νων τους.

– Κτυπούν έξοδο οι εργα­ζό­με­νοι και μετά επι­στρέ­φουν για επι­πλέον ώρες στην εργασία τους.

Όχι, δεν έγινε πρό­χειρα. Έγινε μεθο­δικά πρό­χειρα. Για να φαί­νε­ται ότι «κάτι γίνεται» — χωρίς να γίνεται τίποτα ουσια­στικό για τον εργα­ζό­μενο.

Κλεί­νο­ντας, να δηλώσω ότι ο μαρα­σμός του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού δεν είναι απειλή• είναι ήδη σε εξέλιξη. Το μοντέλο εκφυ­λί­ζε­ται καθη­με­ρινά και ο ορι­στι­κός του θάνατος πλη­σιά­ζει, όσο αγνο­ού­νται οι κραυγές των εργα­ζο­μέ­νων που το στη­ρί­ζουν με ιδρώτα και αξιο­πρέ­πεια. Χωρίς ανθρώ­πους, ασφα­λείς και αξιο­πρε­πείς, δεν υπάρχει του­ρι­στικό προϊόν. Χωρίς πραγ­μα­τικό χαμό­γελο πίσω από κάθε υπη­ρε­σία, δεν υπάρχει ελλη­νική φιλο­ξε­νία. Αν δεν επα­να­σχε­διά­σουμε άμεσα το μοντέλο με τον εργα­ζό­μενο στο επί­κε­ντρο, τότε δεν θα απο­μεί­νει τίποτα να που­λή­σουμε — και κανείς να το προ­σφέ­ρει.

Είτε θα ξανα­φέ­ρουμε πίσω το χαμό­γελο, τη ζεστα­σιά, την ψυχή του εργα­ζό­με­νου…

Ή θα κλεί­σουμε τα φώτα σε μία χώρα που θα πουλάει ήλιο, χωρίς να έχει φως.