Φώτης Σκάλτσας: «Tα ξενοδοχεία έχουν πάψει να είναι χώρος έλξης για τους εργαζόμενους…»

Την κα­τά­στα­ση της αγο­ράς ερ­γα­σί­ας στον κλάδο των ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων στο νησί της Ρόδου, πε­ρι­γρά­φει σή­με­ρα σε συ­νέ­ντευ­ξή του προς τη «δ» ο ορ­γα­νω­τι­κός γραμ­μα­τέ­ας του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου Ρόδου, αντι­πρό­ε­δρος του Σω­μα­τεί­ου Ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων Ρόδου και γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Ερ­γα­ζο­μέ­νων στον Επι­σι­τι­σμό – Του­ρι­σμό (ΠΟΕΕΤ), κ. Φώτης Σκάλ­τσας. Όπως λέει, μετά την κα­ταγ­γε­λία της το­πι­κής συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης ερ­γα­σί­ας, ανα­μέ­νο­νται εξε­λί­ξεις στο πλαί­σιο της δια­πραγ­μά­τευ­σης με την ερ­γο­δο­σία, ενώ εξη­γεί για ποιον λόγο τα ξε­νο­δο­χεία έχουν πάψει να είναι χώρος έλξης για τους ερ­γα­ζό­με­νους, όπως ήταν σε άλλες επο­χές.

• Πριν από λίγο καιρό, κα­ταγ­γεί­λα­τε την Το­πι­κή Κλα­δι­κή Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση Ερ­γα­σί­ας, ενώ ξε­κί­νη­σε ο διά­λο­γος με την Ένωση Ξε­νο­δό­χων Ρόδου. Πώς πι­στεύ­ε­τε ότι θα εξε­λι­χθεί η υπό­θε­ση; Υπάρ­χει διά­θε­ση από την άλλη πλευ­ρά για να βρε­θεί λύση;

Κα­ταγ­γεί­λα­με την Το­πι­κή Κλα­δι­κή Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση Ερ­γα­σί­ας, όχι για να δυ­να­μι­τί­σου­με τον διά­λο­γο, αλλά για να τον υπο­χρε­ώ­σου­με να είναι ει­λι­κρι­νής και ου­σια­στι­κός. Δεν κά­νου­με κι­νή­σεις εντυ­πω­σια­σμού, κά­νου­με κι­νή­σεις ευ­θύ­νης. Η κα­ταγ­γε­λία ήταν ανα­γκαία γιατί είχε έρθει η ώρα να μπουν όλα στο τρα­πέ­ζι – ξε­κά­θα­ρα, χωρίς υπεκ­φυ­γές. Η διά­θε­ση της Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων θα φανεί στις πρά­ξεις, όχι στα λόγια. Εμείς δεν θα μπού­με σε ένα διά­λο­γο “για το θε­α­θή­ναι”. Η σύμ­βα­ση δεν μπο­ρεί να είναι απο­τέ­λε­σμα συμ­βι­βα­σμών σε βάρος των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Πρέ­πει να απο­τυ­πώ­νει τη ση­με­ρι­νή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στους χώ­ρους δου­λειάς: εντα­τι­κο­ποί­η­ση, υπο­στε­λέ­χω­ση, αύ­ξη­ση κό­στους ζωής. Αν δεν υπάρ­ξει αντα­πό­κρι­ση σε αυτά, τότε δεν θα μι­λά­με για σύμ­βα­ση, αλλά για ένα κεί­με­νο χωρίς ουσία – εμείς σε κάτι τέ­τοιο δεν θα συ­ναι­νέ­σου­με. Οπότε, για να το πω κα­θα­ρά: η εξέ­λι­ξη της υπό­θε­σης εξαρ­τά­ται απο­κλει­στι­κά από τη βού­λη­ση της ερ­γο­δο­τι­κής πλευ­ράς να σε­βα­στεί τον ρόλο του δια­λό­γου και την ανά­γκη των ερ­γα­ζο­μέ­νων για μια σύμ­βα­ση που θα τους κα­λύ­πτει πραγ­μα­τι­κά. Εμείς έχου­με κα­τα­θέ­σει τις προ­τά­σεις μας – τώρα είναι η σειρά τους να απο­φα­σί­σουν αν θέ­λουν λύση ή σύ­γκρου­ση».

• Αν και υπάρ­χουν πολλά κενά, οι ερ­γα­ζό­με­νοι στη Ρόδο (ακόμη και όσοι έρ­χο­νταν από άλλα μέρη της χώρας) δεν προ­τι­μούν πια τα ξε­νο­δο­χεία. Για ποιον λόγο έχει χάσει την αίγλη του αυτός ο ερ­γα­σια­κός χώρος;

Tα ξε­νο­δο­χεία έχουν πάψει να είναι χώρος έλξης για τους ερ­γα­ζό­με­νους, γιατί απλά δεν τους σέ­βο­νται.

Για χρό­νια, οι ερ­γο­δό­τες επέν­δυ­σαν στην υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­ση. Ήθε­λαν προ­σω­πι­κό που να δου­λεύ­ει 10 και 12 ώρες, χωρίς ρεπό, χωρίς αμοι­βή για τις υπε­ρω­ρί­ες, χωρίς αν­θρώ­πι­νες συν­θή­κες στέ­γα­σης – και όταν το επι­ση­μαί­να­με, μας έλε­γαν πως “είναι η φύση της δου­λειάς”. Ε, λοι­πόν, οι ερ­γα­ζό­με­νοι, τους γύ­ρι­σαν την πλάτη. Το κύρος ενός επαγ­γέλ­μα­τος δεν το χτί­ζουν τα λόγια και οι δια­φη­μί­σεις. Το χτί­ζουν οι πρά­ξεις και η κα­θη­με­ρι­νή εμπει­ρία των αν­θρώ­πων που το υπη­ρε­τούν. Όσο η “φι­λο­ξε­νία” δεν υπάρ­χει για το ίδιο το προ­σω­πι­κό, όσο θε­ω­ρεί­ται φυ­σιο­λο­γι­κό να δου­λεύ­ει κα­νείς στα όρια της εξά­ντλη­σης και να πλη­ρώ­νε­ται λες και ζει στο 2000, τα ξε­νο­δο­χεία δεν θα έχουν προ­σω­πι­κό – ούτε από τη Ρόδο, ούτε από που­θε­νά. Επο­μέ­νως, το ερώ­τη­μα δεν είναι γιατί δεν έρ­χο­νται οι ερ­γα­ζό­με­νοι. Το ερώ­τη­μα είναι: τι έχουν σκοπό να αλ­λά­ξουν οι ερ­γο­δό­τες για να ξα­να­κερ­δί­σουν την εμπι­στο­σύ­νη αυτών που κρα­τά­νε την “του­ρι­στι­κή βαριά βιο­μη­χα­νία” όρθια; Αν δεν υπάρ­ξει απά­ντη­ση, η κρίση προ­σω­πι­κού δεν θα είναι απλώς πα­ρο­δι­κή – είναι προει­δο­ποί­η­ση για κα­τάρ­ρευ­ση.

• Το αί­τη­μά σας για επι­μή­κυν­ση του χρό­νου κα­τα­βο­λής του επι­δό­μα­τος ανερ­γί­ας στους έξι μήνες και αύ­ξη­ση του ποσού, δεν έχει γίνει δεκτό από την κυ­βέρ­νη­ση. Γιατί επι­μέ­νουν να μην ακού­νε τη φωνή των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των σω­μα­τεί­ων;

Γιατί δεν θέ­λουν να ακού­σουν. Γιατί δεν τους συμ­φέ­ρει να ακού­σουν. Γιατί αν ακού­σουν, θα πρέ­πει να πα­ρα­δε­χτούν ότι το μο­ντέ­λο τους – το μο­ντέ­λο του φτη­νού, ελα­στι­κού, επο­χι­κού ερ­γα­ζό­με­νου – είναι λάθος από τη ρίζα του.

Εμείς δεν ζη­τά­με κάτι υπερ­βο­λι­κό. Ζη­τά­με το αυ­το­νό­η­το: έξι μήνες επί­δο­μα ανερ­γί­ας για αν­θρώ­πους που δου­λεύ­ουν πέντε και έξι μήνες τον χρόνο, κρα­τούν όρθια την του­ρι­στι­κή οι­κο­νο­μία και μετά πε­τιού­νται σαν να είναι βάρος.

Δεν επαι­τού­με. Απαι­τού­με. Και θα συ­νε­χί­σου­με να το κά­νου­με μέχρι να κα­τα­λά­βουν ότι χωρίς τους επο­χι­κούς, του­ρι­σμός δεν υπάρ­χει. Αν νο­μί­ζουν πως μπο­ρούν να χτί­ζουν success stories πάνω στη φτώ­χεια και την ανα­σφά­λεια, κά­νουν λάθος λο­γα­ρια­σμό.

• Η ει­κό­να με τους με­τα­κλη­τούς ερ­γα­ζό­με­νους στη Ρόδο, ποια είναι; Έχετε στοι­χεία και αριθ­μούς;

Το φαι­νό­με­νο των με­τα­κλη­τών ερ­γα­ζο­μέ­νων στη Ρόδο είναι σο­βα­ρό και πο­λύ­πλο­κο — δεί­χνει την κρίση του συ­στή­μα­τος, όχι τη λύση. Έχου­με ζη­τή­σει επα­νει­λημ­μέ­να στοι­χεία για τον πραγ­μα­τι­κό αριθ­μό των με­τα­κλη­τών που απα­σχο­λού­νται στην πε­ριο­χή μας με κάθε επι­ση­μό­τη­τα, όμως η πα­ρο­χή στοι­χεί­ων είτε γί­νε­ται με το στα­γο­νό­με­τρο ή σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις και κα­θό­λου… Σύμ­φω­να με δια­πι­στώ­σεις που έχουν γίνει μι­λά­με για έναν αριθ­μό από 4 έως και 5 χι­λιά­δες ερ­γα­ζο­μέ­νων στο νησί της Ρόδου, τον με­γα­λύ­τε­ρο πα­νελ­λη­νί­ως. Εν­δει­κτι­κά σύμ­φω­να με την υπουρ­γι­κή από­φα­ση οι με­τα­κλη­τοί επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νοι σερ­βι­τό­ροι και βοη­θοί αυτών που δό­θη­κε άδεια ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛ­ΛΑ­ΔΑ είναι 550… κάτι δεν πάει καλά αφού μόνο στην πε­ριο­χή μας είναι σί­γου­ρα πολ­λα­πλά­σιοι. Αντί­στοι­χα πε­ρί­που στις 2800 είναι οι με­τα­κλή­σεις για επο­χι­κά ερ­γα­ζό­με­νους σε κα­θα­ρι­σμό-κα­μα­ριέ­ρες και λοιπά συ­να­φή. Επι­ση­μαί­νω σε όλη την Ελ­λά­δα. Το Σω­μα­τείο μας σέ­βε­ται από­λυ­τα κάθε ερ­γα­ζό­με­νο, ανε­ξαρ­τή­τως εθνι­κό­τη­τας, κα­τα­γω­γής ή κα­θε­στώ­τος απα­σχό­λη­σης. Είτε πρό­κει­ται για Έλ­λη­να, είτε για με­τα­κλη­τό ερ­γα­ζό­με­νο, απαι­τού­με ισό­τι­μη με­τα­χεί­ρι­ση, αξιο­πρε­πείς όρους ερ­γα­σί­ας και σε­βα­σμό για κάθε αν­θρώ­πι­νη προ­σπά­θεια, όμως η αύ­ξη­ση των με­τα­κλη­τών δη­μιουρ­γεί νέα προ­βλή­μα­τα στον κλάδο. Πολ­λοί ερ­γά­ζο­νται κάτω από επι­σφα­λείς συν­θή­κες, χωρίς δια­σφα­λί­σεις και με αντα­γω­νι­σμό που πλήτ­τει τον ντό­πιο ερ­γα­ζό­με­νο. Η ανι­σορ­ρο­πία αυτή απο­δυ­να­μώ­νει το το­πι­κό ερ­γα­τι­κό δυ­να­μι­κό και δη­μιουρ­γεί εκρη­κτι­κές κα­τα­στά­σεις στην αγορά ερ­γα­σί­ας.

• Ο πρό­ε­δρος της ΠΟΕΕΤ κ. Χό­τζο­γλου είπε ότι υπάρ­χουν κα­ταγ­γε­λί­ες για την ψη­φια­κή κάρτα ερ­γα­σί­ας. Μήπως η εφαρ­μο­γή αυτού του μέ­τρου, έγινε λίγο… πρό­χει­ρα;

Ξε­κά­θα­ρα εί­μα­στε υπέρ του μέ­τρου της ψη­φια­κής κάρ­τας, αρκεί αυτή να λει­τουρ­γεί σωστά και όχι ως δια­κο­σμη­τι­κή…

Αν λει­τουρ­γή­σει όπως πρέ­πει θα απο­τε­λέ­σει ένα ερ­γα­λείο θω­ρά­κι­σης του ερ­γα­ζο­μέ­νου. Εμείς ζη­τού­με:

– Από­λυ­τη δια­σταύ­ρω­ση της κάρ­τας με ΕΡ­ΓΑ­ΝΗ και πραγ­μα­τι­κό ωρά­ριο.

– Συ­νε­χείς ελέγ­χους από ΣΕΠΕ, με πρό­στι­μα σε όσους πα­ρα­ποιούν ή «παί­ζουν» με την κάρτα.

-Υπο­χρε­ω­τι­κή ενη­μέ­ρω­ση ερ­γα­ζο­μέ­νων: Τι ση­μαί­νει ψη­φια­κή κάρτα, τι δι­καιού­νται, πού να κα­ταγ­γεί­λουν την αυ­θαι­ρε­σία.

– Συμ­με­το­χή των σω­μα­τεί­ων στον έλεγ­χο εφαρ­μο­γής, όχι να πε­ρι­μέ­νου­με «κα­ταγ­γε­λί­ες εκ των υστέ­ρων», αλλά να υπάρ­ξει πρό­λη­ψη, όχι μόνο κα­τα­στο­λή.

Στην πράξη όμως κα­ταγ­γε­λί­ες φτά­νουν κα­θη­με­ρι­νά

-Οι ερ­γα­ζό­με­νοι υπο­χρε­ώ­νο­νται να “χτυ­πούν” την κάρτα με την έναρ­ξη βάρ­διας, αλλά δου­λεύ­ουν 2‑3 ώρες πριν την έναρ­ξη.

-Υπάρ­χουν ερ­γο­δό­τες που χτυ­πούν οι ίδιοι τις κάρ­τες ερ­γα­ζο­μέ­νων τους.

– Κτυ­πούν έξοδο οι ερ­γα­ζό­με­νοι και μετά επι­στρέ­φουν για επι­πλέ­ον ώρες στην ερ­γα­σία τους.

Όχι, δεν έγινε πρό­χει­ρα. Έγινε με­θο­δι­κά πρό­χει­ρα. Για να φαί­νε­ται ότι «κάτι γί­νε­ται» — χωρίς να γί­νε­ται τί­πο­τα ου­σια­στι­κό για τον ερ­γα­ζό­με­νο.

Κλεί­νο­ντας, να δη­λώ­σω ότι ο μα­ρα­σμός του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού δεν είναι απει­λή• είναι ήδη σε εξέ­λι­ξη. Το μο­ντέ­λο εκ­φυ­λί­ζε­ται κα­θη­με­ρι­νά και ο ορι­στι­κός του θά­να­τος πλη­σιά­ζει, όσο αγνο­ού­νται οι κραυ­γές των ερ­γα­ζο­μέ­νων που το στη­ρί­ζουν με ιδρώ­τα και αξιο­πρέ­πεια. Χωρίς αν­θρώ­πους, ασφα­λείς και αξιο­πρε­πείς, δεν υπάρ­χει του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν. Χωρίς πραγ­μα­τι­κό χα­μό­γε­λο πίσω από κάθε υπη­ρε­σία, δεν υπάρ­χει ελ­λη­νι­κή φι­λο­ξε­νία. Αν δεν επα­να­σχε­διά­σου­με άμεσα το μο­ντέ­λο με τον ερ­γα­ζό­με­νο στο επί­κε­ντρο, τότε δεν θα απο­μεί­νει τί­πο­τα να που­λή­σου­με — και κα­νείς να το προ­σφέ­ρει.

Είτε θα ξα­να­φέ­ρου­με πίσω το χα­μό­γε­λο, τη ζε­στα­σιά, την ψυχή του ερ­γα­ζό­με­νου…

Ή θα κλεί­σου­με τα φώτα σε μία χώρα που θα που­λά­ει ήλιο, χωρίς να έχει φως.