Αναστάσιος Χαμουζάς, Δ/ντής 3ου ΓΕΛ Ρόδου: «Τα νέα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από χειροκροτήματα. Έχουν ανάγκη από εμπιστοσύνη»

Τη ση­μα­σία της στή­ρι­ξης και της συλ­λο­γι­κής προ­σπά­θειας των εκ­παι­δευ­τι­κών, των γο­νέ­ων και της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας στα παι­διά που ετοι­μά­ζο­νται για το μέλ­λον τους, επι­ση­μαί­νει σε συ­νέ­ντευ­ξή του προς τη “δ” ο κ. Ανα­στά­σιος Χα­μου­ζάς, διευ­θυ­ντής 3ου ΓΕΛ Ρόδου, νο­μι­κός, διδ. Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου.

Έχει εν­δια­φέ­ρον το γε­γο­νός πως εξη­γεί τον τρόπο, με τον οποίο το 3ο ΓΕΛ Ρόδου μετρά επι­τυ­χί­ες και μά­λι­στα θε­α­μα­τι­κές όπως πρό­σφα­τα στις πα­νελ­λα­δι­κές, όπου εμ­φα­νί­στη­καν τρία… ει­κο­σά­ρια στα μα­θη­μα­τι­κά.

• Κύριε Χα­μου­ζά, το 3ο ΓΕΛ Ρόδου κα­τέ­γρα­ψε υψη­λές επι­δό­σεις στα απο­τε­λέ­σμα­τα των βαθ­μο­λο­γιών των πα­νελ­λη­νί­ων εξε­τά­σε­ων, φέτος. Θα ήθελα το σχό­λιό σας.

Εμείς εδώ, στο 3ο ΓΕΛ Ρόδου δεν κά­νου­με τί­πο­τε πα­ρα­πά­νω από το να συ­νε­χί­σου­με μια πα­ρά­δο­ση. Και δεν το λέω για λό­γους… κο­μπα­σμού. Είναι γιατί απλά, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα –η εκ­παι­δευ­τι­κή, η παι­δα­γω­γι­κή, αν θέ­λε­τε και η στα­τι­στι­κή- δεί­χνει ότι εμείς, εδώ, προ­σπα­θού­με και αυτές οι προ­σπά­θειες πιά­νουν τόπο, γιατί κά­ποια συ­ντα­γή υπάρ­χει, η οποία ακο­λου­θεί­ται τόσο από τους συ­να­δέλ­φους, όσο και από τα παι­διά.

Αυτό έχει να κάνει κυ­ρί­ως με την καλή επι­κοι­νω­νία που εμπε­δώ­νε­ται κα­θη­με­ρι­νά, σε κάθε φάση της δια­δι­κα­σί­ας που λέ­γε­ται μά­θη­ση και εκ­παί­δευ­ση. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν έχει να κάνει και με την πε­ρί­φη­μη προ­ε­τοι­μα­σία για τις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις.

• Τα τε­λευ­ταία χρό­νια βλέ­που­με ότι αλ­λά­ζει η συ­μπε­ρι­φο­ρά των παι­διών σύμ­φω­να και με τις επο­χές. Πώς θα την χα­ρα­κτη­ρί­ζα­τε σε σχέση με άλλα μέρη της χώρας; Θα ήθελα την εκτί­μη­σή σας ως εκ­παι­δευ­τι­κού.

Το θέμα είναι, ότι ενώ υπάρ­χουν τα social media ενώ ζούμε στην εποχή της τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης, εμείς αξιο­ποιού­με την τε­χνο­λο­γία. Θέλω να πω ότι ει­δι­κά στο 3ο ΓΕΛ Ρόδου γί­νε­ται συλ­λο­γι­κή δου­λειά από ομάδα εκ­παι­δευ­τι­κών με βαθιά παι­δεία, με πίστη στον ρόλο του δη­μό­σιου σχο­λεί­ου ως πυ­ρή­να δη­μιουρ­γί­ας, ποιο­τι­κής σκέ­ψης αλλά και πο­λι­τι­σμού. Δεν το ξε­χνά­με αυτό. Δεν πε­ριο­ρι­ζό­μα­στε στον τύπο του μα­θή­μα­τος. Ρι­σκά­ρου­με, πει­ρα­μα­τι­ζό­μα­στε, ξέ­ρου­με να δια­βά­ζου­με την εποχή μας.

Έχου­με παι­διά που δεν δι­στά­ζουν να εκτε­θούν, να δη­μιουρ­γή­σουν, να τα­ξι­δέ­ψουν. Δεν βλέ­πουν το σχο­λείο σαν μέσο πρό­σβα­σης σε μια σχολή αλλά σαν χώρο όπου μπο­ρούν να εξε­λι­χθούν ως πο­λί­τες με άποψη και με αξίες. Γι’ αυτό και όλες αυτές οι δρά­σεις που κά­νου­με (από τη θε­α­τρι­κή ομάδα μέχρι τη συμ­με­το­χή σε διε­θνή ερ­γα­στή­ρια, επι­στη­μο­νι­κές συ­ζη­τή­σεις κ.λπ.) δεί­χνει μια γενιά που έχει φωνή και την κα­τα­θέ­τει με αυ­το­πε­ποί­θη­ση. Είναι οι μα­θη­τές και οι μα­θή­τριες του 3ου ΓΕΛ Ρόδου. Μαζί με τα τρία ει­κο­σά­ρια στα μα­θη­μα­τι­κά… που γρά­ψα­με φέτος… ένα φαι­νό­με­νο το οποίο δεν ξέρω αν υπάρ­χει σε άλλο μέρος!

Είναι και η στή­ρι­ξη που έχου­με από φο­ρείς, από πα­νε­πι­στη­μια­κά ιδρύ­μα­τα, την το­πι­κή κοι­νω­νία, έχου­με επί­σης συ­νερ­γα­σί­ες οι οποί­ες επι­τρέ­πουν να διευ­ρύ­νου­με τους ορί­ζο­ντες των παι­διών. Από το Πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου, το Πα­νε­πι­στή­μιο Μο­νά­χου, κα­θη­γη­τές από το εξω­τε­ρι­κό που προ­σφέ­ρο­νται να μι­λή­σουν στους μα­θη­τές… αυτά όλα είναι στοι­χεία που δεί­χνουν ότι, όταν το σχο­λείο ανοί­γε­ται και εμπι­στεύ­ε­ται τις δυ­νά­μεις του, βρί­σκει αντα­πό­κρι­ση και αντε­πε­ξέρ­χε­ται στις ανά­γκες του. Όλα αυτά, τα παι­διά το ανα­γνω­ρί­ζουν και προ­σπα­θούν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο. Υπάρ­χει μια δυ­να­μι­κή σε αυτό.

• Τις νέες τε­χνο­λο­γί­ες, τα σό­σιαλ, την τε­χνη­τή νοη­μο­σύ­νη κ.λπ. τα χρη­σι­μο­ποιεί­τε στο σχο­λείο; Τα παι­διά στο σχο­λείο με­γα­λώ­νουν σε αυτή την εποχή και τα χρη­σι­μο­ποιούν ούτως ή άλλως.

Να σας πω ότι ήδη έχου­με ξε­κι­νή­σει συ­νερ­γα­σία με ορί­ζο­ντα τε­τρα­ε­τί­ας, με το Πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου και το Πα­νε­πι­στή­μιο Γερ­μα­νί­ας. Για να το πω δια­φο­ρε­τι­κά, έχου­με ανέ­βει επί­πε­δο! Το πιο ου­σια­στι­κό είναι ότι, πέρα από την τε­χνο­λο­γία, εμείς δεν υπο­τι­μή­σα­με ποτέ κα­νέ­να παιδί και τις δυ­να­τό­τη­τές του. Δη­λα­δή, η θε­α­τρι­κή παι­δεία, τα θε­τι­κά επι­στη­μο­νι­κά ερ­γα­στή­ρια, ο επαγ­γελ­μα­τι­κός προ­σα­να­το­λι­σμός, ο αθλη­τι­σμός, όλα είναι ισό­τι­μα στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, την παι­δα­γω­γι­κή πράξη. Κι αυτό, γιατί πι­στεύ­ου­με σε ένα σχο­λείο, ολι­στι­κό. Δεν αντι­με­τω­πί­ζου­με τους μα­θη­τές και τις μα­θή­τριες ως απο­δέ­κτες γνώ­σης, αλλά ως προ­σω­πι­κό­τη­τες που έχουν ανά­γκη να νοη­μα­το­δο­τή­σουν τον κόσμο γύρω τους και να τον ξα­να­δια­βά­σουν, στο πλαί­σιο αυτής της ψη­φια­κής επο­χής. Γι’ αυτό και οι επι­τυ­χί­ες, δεν μας κά­νουν να επα­να­παυό­μα­στε.

Η ψη­φια­κή εποχή είναι μια δυ­να­μι­κή δια­δι­κα­σία. Οι επι­τυ­χί­ες, μας υπο­χρε­ώ­νουν να συ­νε­χί­σου­με με ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη ευ­θύ­νη και έντα­ση.

• Πά­ντως είναι ση­μα­ντι­κό το γε­γο­νός πως υπάρ­χει στή­ρι­ξη από τους εκ­παι­δευ­τι­κούς προς τα παι­διά που φοι­τούν και τα προ­ε­τοι­μά­ζουν για το μέλ­λον τους.

Εμένα με εν­δια­φέ­ρει κυ­ρί­ως να ανα­πτύ­ξει το κάθε παιδί, ελεύ­θε­ρα την προ­σω­πι­κό­τη­τά του. Κι αυτό πά­ντο­τε, έχει να κάνει με τη δυ­να­τό­τη­τα που μπο­ρού­με να δώ­σου­με σε κάθε παιδί ξε­χω­ρι­στά. Ξέ­ρε­τε, εδώ στην Ελ­λά­δα λεί­πουν αυτό που λέμε οι “κυ­νη­γοί τα­λέ­ντων”. Γιατί δια­πρέ­που­με στο εξω­τε­ρι­κό, ενώ μέσα στη χώρα κυ­ριαρ­χεί η εσω­στρέ­φεια και η απο­γο­ή­τευ­ση –πολ­λές φορές; Η πο­λι­τι­κή μας στο 3ο ΓΕΛ Ρόδου εν­θαρ­ρύ­νου­με τα παι­διά θέ­λο­ντας να απο­κτή­σουν συ­γκρο­τη­μέ­νη σκέψη, να νιώ­σουν ότι έχουν ευ­θύ­νες, ότι έχουν λόγο τον οποίο μπο­ρούν να αρ­θρώ­σουν και να μά­θουν να συμ­με­τέ­χουν, να προ­τεί­νουν. Τα νέα παι­διά δεν έχουν ανά­γκη από χει­ρο­κρο­τή­μα­τα. Έχουν ανά­γκη από εμπι­στο­σύ­νη. Και θέ­λου­με, σαν σχο­λι­κή κοι­νό­τη­τα να είναι απο­τέ­λε­σμα συλ­λο­γι­κής προ­σπά­θειας. Θέλω να δουν την Παι­δεία, μέσα από αυτό το σχο­λείο, όχι ως απο­κομ­μέ­νο πεδίο από τη ζωή του τόπου –γιατί είναι η βάση του τόπου. Η Ρόδος δεν είναι μόνο η ναυαρ­χί­δα του του­ρι­σμού. Η Ρόδος είναι και κάτι πα­ρα­πά­νω. Έχει να προ­σφέ­ρει και το απο­δει­κνύ­ει –πα­ρα­δο­σια­κά- και πο­λι­τι­σμό και παι­δεία και τέ­χνες και γράμ­μα­τα. Το θέμα είναι ότι τα φώτα της δη­μο­σιό­τη­τας εστιά­ζουν στον του­ρι­σμό –γιατί ακρι­βώς αυτός είναι η κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη και ο μο­χλός της οι­κο­νο­μί­ας. Ωστό­σο, η παι­δεία δεν είναι απο­κομ­μέ­νο παιδί από τη ζωή του τόπου. Συ­νε­πώς, δεν μέ­νου­με απλοί θε­α­τές ως προς αυτά, γιατί όταν βλέ­πεις ότι μπο­ρείς, προ­σπα­θείς και οφεί­λεις να απο­δεί­ξεις να πας πιο μπρο­στά.

• Είναι εν­θαρ­ρυ­ντι­κό πά­ντως, το γε­γο­νός πως τα παι­διά στα σχο­λεία της Ρόδου δεν εμ­φα­νί­ζουν σο­βα­ρές πα­ρα­βα­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές –όπως σε άλλα μέρη της χώρας.

Πρό­κει­ται ακρι­βώς για δυ­να­τό­τη­τα που δίνει ακρι­βώς η πα­ρά­δο­ση που έχου­με για την επι­τυ­χία στις εξε­τά­σεις για τις ανώ­τε­ρες και ανώ­τα­τες σχο­λές. Δη­λα­δή, σαν σχο­λεία, στη­ρί­ζου­με τη λει­τουρ­γία σε μια βαθιά πίστη στη δη­μο­κρα­τι­κή σκέψη, στον σε­βα­σμό της ελεύ­θε­ρης βού­λη­σης των μα­θη­τών –όσο κι αν αυτό δεν βγαί­νει προς τα έξω και κά­ποιοι νο­μί­ζουν ότι η εκ­παί­δευ­ση είναι μόνον φρο­ντι­στή­ρια. Για πα­ρά­δειγ­μα, η φε­τι­νή σχο­λι­κή χρο­νιά είναι ένα πα­ρά­δειγ­μα, ήταν εν­δει­κτι­κή του τι μπο­ρεί να πε­τύ­χει ένα σχο­λείο, όταν ερ­γά­ζε­ται με­θο­δι­κά και συλ­λο­γι­κά. Υλο­ποι­ή­σα­με ευ­ρω­παϊ­κά προ­γράμ­μα­τα, δρά­σεις, εκ­δρο­μές και τα­ξί­δια σε άλλες χώρες, θε­α­τρι­κές πα­ρα­στά­σεις, πει­ρά­μα­τα, συ­νερ­γα­σί­ες με πα­νε­πι­στή­μια, δια­δι­κτυα­κές συ­να­ντή­σεις με επι­στή­μο­νες. Αυτά δεν είναι με­μο­νω­μέ­να γε­γο­νό­τα. Είναι σταθ­μοί πο­ρεί­ας που απο­τυ­πώ­νουν τι ση­μαί­νει σύγ­χρο­νο, δη­μό­σιο σχο­λείο. Υπάρ­χουν βέ­βαια και αντι­κει­με­νι­κές δυ­σκο­λί­ες όπως η τε­χνι­κή υπο­στή­ρι­ξη. Ευ­τυ­χώς σε κά­ποιες στιγ­μές όπου κά­ποιοι θε­σμοί υστε­ρούν, ανα­δει­κνύ­ο­νται άλλες δυ­νά­μεις, όπως ο Σύλ­λο­γος Γο­νέ­ων και Κη­δε­μό­νων, το Δε­κα­πε­ντα­με­λές Μα­θη­τι­κό Συμ­βού­λιο κ.λπ. Θα σας έλεγα ότι όλη αυτή η πο­ρεία με κάνει να σκε­φτώ πιο σφαι­ρι­κά τον ρόλο της εκ­παί­δευ­σης στο δη­μό­σιο γί­γνε­σθαι. Και όχι μόνον εμένα, αλλά όλους τους εκ­παι­δευ­τι­κούς. Επο­μέ­νως, γεν­νιού­νται και στα παι­διά σκέ­ψεις για το μέλ­λον, στο πεδίο της ευ­θύ­νης και της προ­ο­πτι­κής. Τα παι­διά είναι αυτά που θα πά­ρουν το τι­μό­νι και όταν το απαι­τή­σει η στιγ­μή, θα είναι εκεί, όχι με συν­θή­μα­τα, αλλά με σχέ­διο.