ΔΕΥΑΡ: Ανακοπή με κατασκευασμένες αιτιάσεις και κίνδυνος κατάσχεσης μισθών εργαζομένων λόγω αμέλειας της διοίκησης

Καταγ­γε­λίες χωρΙς τεκ­μη­ρί­ωση και υπάλ­λη­λοι σε κίνδυνο • Αμφι­σβη­τεί υπο­χρε­ώ­σεις με επι­χει­ρή­ματα που δεν αντέ­χουν στη βάσανο της λογικής • Καμία πρό­βλεψη για ακα­τά­σχετο λογα­ρια­σμό μισθο­δο­σίας, αφή­νο­ντας εκτε­θει­μέ­νους τους υπαλ­λή­λους σε ένα παι­χνίδι ευθυνών και σκο­πι­μο­τή­των

Η βαθιά κρίση στη δια­χεί­ριση της υδρο­δό­τη­σης από το φράγμα Γαδουρά στη Ρόδο εξε­λίσ­σε­ται πλέον σε πολυ­ε­πί­πεδο σκάν­δαλο, όπου συνα­ντώ­νται η διοι­κη­τική ανε­πάρ­κεια, οι πολι­τι­κές στο­χεύ­σεις και η πλήρης απουσία σχεδίου προ­στα­σίας του ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού της ΔΕΥΑΡ.

Η επι­χεί­ρηση, ανίκανη να αντα­πε­ξέλ­θει στις υπο­χρε­ώ­σεις της, επι­λέ­γει την οδό των ανα­κο­πών και των δημό­σιων καταγ­γε­λιών. Ομως το περιε­χό­μενο των ισχυ­ρι­σμών της καταρ­ρί­πτε­ται, όχι από γνώμες, αλλά από επίσημα στοι­χεία των οικο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου.

Ταυ­τό­χρονα, καταγ­γέλ­λε­ται πως δεν υπάρχει ακα­τά­σχε­τος λογα­ρια­σμός για τη μισθο­δο­σία των εργα­ζο­μέ­νων. Το προ­σω­πικό κιν­δυ­νεύει άμεσα να μείνει απλή­ρωτο, χωρίς θεσμική θωρά­κιση, καθώς η ΔΕΥΑΡ αμέλησε να δια­σφα­λί­σει τα στοι­χειώδη.

Από την προ­γραμ­μα­τική σύμβαση στην οικο­νο­μική σύγκρουση

Τον Ιούνιο του 2022 υπε­γράφη προ­γραμ­μα­τική σύμβαση μεταξύ της Περι­φέ­ρειας, του Δήμου Ρόδου και της ΔΕΥΑΡ, διάρ­κειας πέντε ετών. Αντι­κεί­μενο: η ομαλή λει­τουρ­γία του υδρο­δο­τι­κού έργου του φράγ­μα­τος Γαδουρά. Με τη σύμβαση, η Περι­φέ­ρεια ανέλαβε την ευθύνη πλη­ρω­μής του ανα­δό­χου (ΑΚΤΩΡ), και η ΔΕΥΑΡ την υπο­χρέ­ωση να της επι­στρέ­φει τα αντί­στοιχα ποσά μέσω τιμο­λο­γίων.

Η κρίσιμη ρήτρα της συμ­φω­νίας ορίζει πως, σε περί­πτωση καθυ­στέ­ρη­σης πλη­ρω­μών από τη ΔΕΥΑΡ πέραν των πέντε μηνών, την ευθύνη ανα­λαμ­βά­νει εγγυ­η­τικά ο Δήμος Ρόδου. Έτσι, τον Ιούνιο του 2025, με τη ΔΕΥΑΡ να μην έχει πλη­ρώ­σει λογα­ρια­σμούς από τον Οκτώ­βριο του 2024, η Περι­φέ­ρεια ενερ­γο­ποί­ησε τον μηχα­νι­σμό: δέσμευσε 3,45 εκατ. ευρώ από λογα­ρια­σμούς του Δήμου. Η απόφαση δε δέσμευ­σης λογα­ρια­σμών του Δήμου, όπως απε­κά­λυψε η «δημο­κρα­τική», απο­τέ­λεσε κατεύ­θυνση που υπέ­δειξε με την ανακοπή της η ΔΕΥΑΡ!!!

Σε κάθε περί­πτωση η αντί­δραση της ΔΕΥΑΡ ήταν να στραφεί νομικά κατά της Περι­φέ­ρειας και της ΑΑΔΕ, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως η δια­δι­κα­σία ήταν παρά­νομη. Ωστόσο, όπως απο­κα­λύ­πτε­ται, οι ισχυ­ρι­σμοί της είναι σαθροί.

Η ανακοπή-βόμβα: Επι­χει­ρή­ματα που καταρ­ρέ­ουν

Η ΔΕΥΑΡ, μέσω της ανα­κο­πής που κατέ­θεσε, προ­βάλ­λει τον ισχυ­ρι­σμό ότι η Περι­φέ­ρεια δεν είχε ζημιω­θεί οικο­νο­μικά, άρα δεν είχε δικαί­ωμα να απαι­τή­σει τα ποσά. Μάλιστα κάνει λόγο για «αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέ­ντα» ποσά και «αδι­καιο­λό­γητο πλου­τι­σμό» της Περι­φέ­ρειας.

«…Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου ουδέν έχει κατα­βά­λει για τη λει­τουρ­γία και συντή­ρηση των υπό κρίση έργων… Το συνο­λικό ποσό που έχει κατα­βά­λει μέχρι σήμερα η ΔΕΥΑΡ είναι αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέν…».

Όμως, αυτή η ρητο­ρική καταρ­ρί­πτε­ται με τα επίσημα χρη­μα­τικά εντάλ­ματα της Περι­φέ­ρειας. Η Περι­φέ­ρεια όπως υπο­στη­ρί­ζει στην ίδια την ανακοπή ης ΔΕΥΑΡ έχει εξο­φλή­σει μέχρι στιγμής 8 λογα­ρια­σμούς προς την ΑΚΤΩΡ, συνο­λι­κού ύψους 2.440.267,57 ευρώ. Η ΔΕΥΑΡ δια­τεί­νε­ται ότι λογα­ρια­σμοί δεν έχουν πλη­ρω­θεί ακόμη, γεγονός ακόμη και αληθές δεν ακυ­ρώ­νει την οφειλή της ΔΕΥΑΡ για τους ήδη εξο­φλη­μέ­νους, ούτε το συνο­λικό υπό­λοιπο που έχει βεβαιω­θεί.

Η ΔΕΥΑΡ προ­σπα­θεί να παρου­σιά­σει ως μη οφει­λό­μενο ένα ποσό που ήδη κατα­βλή­θηκε από την Περι­φέ­ρεια. Ο ισχυ­ρι­σμός περί «αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού» απο­δο­μεί­ται με αριθ­μούς και απο­δεί­ξεις.

Πιο συγκε­κρι­μένα ανα­φέ­ρει σε ένα σημείο της ανα­κο­πής πως:… “ουδέν δαπα­νά­ται από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου για τη συντή­ρηση και τη λει­τουρ­γία των υπό κρίση έργων. Λαμ­βά­νο­ντας μάλιστα υπόψιν ότι σύμφωνα με το άρθρο 2.Β.3. η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου δεν προσ­δοκά, δεν διεκ­δι­κεί ούτε απο­κο­μί­ζει κανένα οικο­νο­μικό όφελος από τη συμ­φω­νία με τη ΔΕΥΑΡ και από τη δια­χεί­ριση του έργου, το συνο­λικό ποσό που έχει κατα­βά­λει μέχρι σήμερα η ΔΕΥΑΡ τόσο για την 1η όσο και για τη 2η προ­γραμ­μα­τική σύμβαση προς την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, είναι αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέν, αφού η τελευ­ταία ουδέν δαπά­νησε εξ ιδίων πόρων για τη λει­τουρ­γία και συντή­ρηση των υπό κρίση έργων».

Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου για τη λει­τουρ­γία του φράγ­μα­τος Γαδουρά έχει ανα­λά­βει δεσμεύ­σεις από τιμο­λο­γή­σεις του ανα­δό­χου που είναι πολ­λα­πλά­σιες των χρη­μά­των που υπάρ­χουν στον κωδικό πλη­ρω­μής με απο­τέ­λε­σμα να έχουν δημιουρ­γη­θεί ασφυ­κτι­κές κατα­στά­σεις καθώς από την πρώτη σύμβαση υφί­στα­νται δαπάνες ύψους 9,9 εκατ. ευρώ περίπου και από τη δεύτερη 2,6 εκατ. ευρώ.

Αυτό σημαί­νει ότι το έργο κιν­δυ­νεύει και μαζί του η υδρο­δό­τηση του νησιού, αφού οι οφειλές που προ­κα­λεί η ΔΕΥΑΡ στραγ­γί­ζουν την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, τον ανάδοχο και πλέον και τον Δήμο Ρόδου ως… εγγυητή (καθ΄ υπό­δει­ξιν Βαγια­νού).

Η ελλιπής προ­ε­τοι­μα­σία και η απο­τυ­χη­μένη στρα­τη­γική

Πέρα από τις αβά­σι­μες νομικές αιτιά­σεις, η ΔΕΥΑΡ επέ­δειξε αξιο­ση­μεί­ωτη προ­χει­ρό­τητα στη νομική της προ­ε­τοι­μα­σία. Αρχικά ανέθεσε σε δικη­γόρο της Αθήνας την υποβολή ανα­κο­πής, με κόστος 14.500 ευρώ πλέον ΦΠΑ. Λίγες μέρες αργό­τερα, το Δ.Σ. της ΔΕΥΑΡ – σε ηλε­κτρο­νική συνε­δρί­αση χωρίς ειδο­ποί­ηση – ενέ­κρινε τη σύνταξη τεχνι­κο­οι­κο­νο­μι­κής μελέτης για να υπο­στη­ρί­ξει τα νομικά της επι­χει­ρή­ματα εκ των υστέρων.

Η μελέτη αφορά στο συνο­λικό κόστος λει­τουρ­γίας του έργου, το οποίο η ΔΕΥΑΡ όφειλε να είχε προσ­διο­ρί­σει από την αρχή. Αντι­θέ­τως, επι­λέ­γει να αυτο­σχε­διά­σει, δίνο­ντας την εικόνα μιας διοί­κη­σης που πρώτα υπο­γρά­φει ανα­κο­πές και μετά ανα­ζη­τεί στοι­χεία για να τις τεκ­μη­ριώ­σει.

Ο Δήμος στο στό­χα­στρο από την ίδια τη ΔΕΥΑΡ

Το πλέον απο­κα­λυ­πτικό είναι πως στο ίδιο το δικό­γραφο της ανα­κο­πής, η ΔΕΥΑΡ υπο­δει­κνύει ευθέως τον Δήμο Ρόδου ως υπεύ­θυνο εγγυητή που θα έπρεπε να έχει κατα­βά­λει τα ποσά στην Περι­φέ­ρεια.

«…ο Δήμος Ρόδου ανα­λαμ­βά­νει αυτο­τε­λώς την υπο­χρέ­ωση να κατα­βά­λει απευ­θείας στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου…»

Με αυτόν τον τρόπο, η ΔΕΥΑΡ επι­βε­βαιώ­νει εμμέσως την οφειλή και ταυ­τό­χρονα μετα­φέ­ρει την ευθύνη στον Δήμο, δημιουρ­γώ­ντας μείζον πολι­τικό ζήτημα για τη δημο­τική αρχή.

Ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ κ. Σωτήρης Βαγια­νός, εμφα­νί­ζε­ται να δίνει «μάχη» για την επι­χεί­ρηση, την ώρα που οι κινή­σεις του καθι­στούν τον Δήμο – και κατά συνέ­πεια, τους δημότες – οικο­νο­μικά υπό­λο­γους για λογα­ρια­σμούς που η ίδια η ΔΕΥΑΡ δεν εξό­φλησε.

Καμία πρό­βλεψη για ακα­τά­σχετο λογα­ρια­σμό – Κίν­δυ­νος για τους μισθούς

Το πιο σοβαρό ίσως πρό­βλημα είναι η παντε­λής έλλειψη μέρι­μνας για τη μισθο­δο­σία των εργα­ζο­μέ­νων. Παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες κατα­σχέ­σεις που δρο­μο­λο­γού­νται, η ΔΕΥΑΡ δεν έχει ενερ­γο­ποι­ή­σει ακα­τά­σχετο λογα­ρια­σμό μισθο­δο­σίας μέσω της Ενιαίας Αρχής Πλη­ρω­μών.

Αυτό σημαί­νει ότι ανά πάσα στιγμή, τα χρήματα για τους μισθούς των υπαλ­λή­λων μπορεί να κατα­σχε­θούν από πιστω­τές, αφή­νο­ντας δεκάδες οικο­γέ­νειες χωρίς εισό­δημα. Αντί η Διοί­κηση να φρο­ντί­σει να προ­στα­τεύ­σει τους ανθρώ­πους της, τους εκθέτει – και ακόμη χει­ρό­τερα, τους χρη­σι­μο­ποιεί ως ασπίδα στις δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις της, προ­κει­μέ­νου να απο­σπά­σει στήριξη.

Ηθικά και πολι­τικά ερω­τή­ματα

Η στάση της ΔΕΥΑΡ δημιουρ­γεί σοβαρά ερω­τή­ματα:

• Πώς είναι δυνατόν μία δημο­τική επι­χεί­ρηση με χρέη εκα­τομ­μυ­ρίων να μην έχει θωρα­κί­σει τη μισθο­δο­σία;

• Πώς νομι­μο­ποιεί­ται να καταγ­γέλ­λει οικο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις ως αβά­σι­μες, όταν υπάρ­χουν πλη­ρω­μές που απο­δει­κνύ­ουν το αντί­θετο;

• Ποιος τελικά θα πλη­ρώ­σει τις νομικές αμοιβές, τις ανα­θέ­σεις μελετών και το πιθανό τελικό κόστος;

Αν όλα αυτά κατα­λή­ξουν να επι­βα­ρύ­νουν τους κατα­να­λω­τές – είτε μέσω αυξη­μέ­νων λογα­ρια­σμών νερού είτε μέσω υπο­βάθ­μι­σης υπη­ρε­σιών – τότε η ευθύνη δεν είναι μόνο διοι­κη­τική. Είναι βαθιά πολι­τική.

Από την ανακοπή στη λογο­δο­σία

Η υπόθεση της ΔΕΥΑΡ δεν είναι μόνο ένα ακόμη επει­σό­διο στο πολύ­παθο μέτωπο των δημο­τι­κών επι­χει­ρή­σεων. Είναι μια καθαρή περί­πτωση δια­χει­ρι­στι­κής απο­τυ­χίας, επι­κοι­νω­νια­κού ελιγμού και ακραίου ρίσκου σε βάρος των εργα­ζο­μέ­νων και της τοπικής κοι­νω­νίας.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, με έγγραφα και πλη­ρω­μές, καταρ­ρί­πτει τις κατη­γο­ρίες περί «μη δαπάνης». Ο Δήμος βρί­σκε­ται αντι­μέ­τω­πος με ευθύνες που του μετα­φέρ­θη­καν ερήμην του. Οι υπάλ­λη­λοι απει­λού­νται να πλη­ρώ­σουν τα λάθη άλλων. Και η κοινή γνώμη της Ρόδου παρα­κο­λου­θεί μία ιστορία στην οποία το νερό – το πιο βασικό δημόσιο αγαθό – μετα­τρέ­πε­ται σε εργα­λείο πίεσης και πολι­τι­κής δια­μά­χης.

Σε κάθε περί­πτωση, αυτό που χρειά­ζε­ται τώρα δεν είναι άλλες ανα­κο­πές. Είναι καθαρή λογο­δο­σία, πλήρης οικο­νο­μική δια­φά­νεια και προ­στα­σία του προ­σω­πι­κού. Αν δεν συμβεί αυτό άμεσα, η εμπι­στο­σύνη των πολιτών δεν θα αμφι­σβη­τή­σει απλώς τη ΔΕΥΑΡ. Θα χαθεί.