Η ΔΕΥΑΡ έκοψε στο νερό στο κτήριο της ΔΟΥ Ρόδου – Η εκδικητικότητα ως μοντέλο διοίκησης

Κόπηκε το νερό στο κτίριο της ΔΟΥ Ρόδου στο Ζέφυρος, ενώ υφί­στα­νται οφειλές της ΔΕΥΑΡ του­λά­χι­στον 20 εκατ ευρώ προς τη ΔΕΗ 

Η σημε­ρινή εικόνα στη Ρόδο θα μπο­ρούσε να είναι σκηνή από άσκηση πολι­τι­κής προ­στα­σίας, μόνο που δεν ήταν άσκηση. Ήταν κανο­νική ημέρα συναλ­λα­γών, κανο­νική ημέρα εργα­σίας, κανο­νική ημέρα που πολίτες προ­σέρ­χο­νται για να εξυ­πη­ρε­τη­θούν. Και όμως, το νερό κόπηκε.

Η ΔΕΥΑ Ρόδου προ­χώ­ρησε στις 12 Μαρτίου 2026 σε διακοπή της υδρο­δό­τη­σης στο κτίριο της ΔΟΥ Ρόδου στο Ζέφυρος, σε ένα κτίριο όπου εργα­ζό­με­νοι και συναλ­λασ­σό­με­νοι κινού­νται σε ρυθμούς καθη­με­ρι­νό­τη­τας, με τις στοι­χειώ­δεις ανάγκες υγιει­νής να θεω­ρού­νται αυτο­νό­η­τες. Όταν το αυτο­νό­ητο παύει να ισχύει, το πρό­βλημα δεν είναι απλώς πρα­κτικό. Γίνεται και θεσμικό, γίνεται και θέμα ασφα­λείας, γίνεται και θέμα στοι­χειώ­δους σεβα­σμού.

Και κάπου εδώ μπαίνει η ειρω­νεία. Διότι η ίδια η ΔΕΥΑΡ φέρεται να οφείλει του­λά­χι­στον 20 εκατ ευρώ στη ΔΕΗ. Στην πράξη, το μήνυμα που εκπέ­μπε­ται δεν είναι ένα μήνυμα συνέ­πειας ή χρηστής διοί­κη­σης. Είναι ένα μήνυμα επι­λε­κτι­κής αυστη­ρό­τη­τας. Σαν να λέει, με ύφος αλά καρτ, ότι υπάρ­χουν οφειλές που επι­τρέ­πε­ται να συσ­σω­ρεύ­ο­νται και άλλες που τιμω­ρού­νται με τον πιο άμεσο τρόπο, το κλεί­σιμο της στρό­φιγ­γας.

Η διακοπή υδρο­δό­τη­σης στο κτίριο της ΔΟΥ Ρόδου στο Ζέφυρος δεν είναι μια απλή ενό­χληση. Μιλάμε για χώρο με συνε­χείς ροές πολιτών, ουρές, γραφεία, υπη­ρε­σια­κές δια­δι­κα­σίες, ανάγκη για καθα­ριό­τητα, τουα­λέ­τες, βασικά υγειο­νο­μικά μέτρα. Το νερό δεν είναι πολυ­τέ­λεια για να κόβεται σαν να πρό­κει­ται για ένα συμ­βο­λικό μάθημα πει­θαρ­χίας. Είναι κρίσιμη υποδομή. Όταν αυτή η υποδομή αφαι­ρεί­ται, το ρίσκο μετα­φέ­ρε­ται σε ανθρώ­πους που δεν έχουν καμία δυνα­τό­τητα να το δια­χει­ρι­στούν.

Οι εργα­ζό­με­νοι καλού­νται να συνε­χί­σουν να λει­τουρ­γούν σε συν­θή­κες που υπο­νο­μεύ­ουν την ίδια τη στοι­χειώδη λει­τουρ­γι­κό­τητα ενός κτιρίου. Οι συναλ­λασ­σό­με­νοι καλού­νται να εξυ­πη­ρε­τη­θούν σε περι­βάλ­λον που δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στις βασικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις μιας δημό­σιας υπη­ρε­σίας. Και όλα αυτά, όχι σε κάποιο απο­μο­νω­μένο σημείο, αλλά σε έναν κόμβο που αφορά καθη­με­ρινά μεγάλο αριθμό πολιτών.

Όταν η στρό­φιγγα γίνεται εργα­λείο ισχύος

Το θέμα δεν περιο­ρί­ζε­ται στο κτίριο της ΔΟΥ. Η διακοπή νερού επε­κτά­θηκε και σε άλλους κρί­σι­μους χώρους, όπως στο διοι­κη­τή­ριο της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, στα σφαγεία και στο μετα­φο­ρών. Εδώ η ειρω­νεία χοντραί­νει ακόμη περισ­σό­τερο, γιατί η εικόνα που δημιουρ­γεί­ται είναι μιας διοί­κη­σης που δεν κάνει απλώς δια­χεί­ριση δικτύου, αλλά ασκεί πίεση μέσω βασικών αγαθών.

Στα σφαγεία, η υδρο­δό­τηση συν­δέ­ε­ται με υγειο­νο­μι­κούς κανόνες και δια­δι­κα­σίες που δεν αφήνουν περι­θώ­ρια για αυτο­σχε­δια­σμούς. Στο διοι­κη­τή­ριο, η λει­τουρ­γία δημό­σιων υπη­ρε­σιών συν­δέ­ε­ται με την καθη­με­ρινή διοι­κη­τική δρα­στη­ριό­τητα. Στο μετα­φο­ρών, η εξυ­πη­ρέ­τηση πολιτών και επαγ­γελ­μα­τιών έχει συγκε­κρι­μέ­νες ανάγκες. Το νερό, σε όλες αυτές τις περι­πτώ­σεις, δεν είναι απλώς ένας λογα­ρια­σμός. Είναι προ­ϋ­πό­θεση λει­τουρ­γίας.

Αν η επιλογή είναι να χτυ­πη­θούν οι υπη­ρε­σίες εκεί όπου υπάρχει δημόσια έκθεση και καθη­με­ρινή πίεση, τότε η διακοπή υδρο­δό­τη­σης δεν μοιάζει με τεχνική ενέρ­γεια. Μοιάζει με μήνυμα. Και όταν ένα μήνυμα στέλ­νε­ται με τρόπο που δημιουρ­γεί κιν­δύ­νους για εργα­ζό­με­νους και πολίτες, η διοί­κηση οφείλει να αντέξει και την πολι­τική ανά­γνωση της πράξης της.

Η αναφορά ότι η ΔΕΥΑΡ χρω­στάει η ίδια του­λά­χι­στον 20 εκατ ευρώ στη ΔΕΗ λει­τουρ­γεί σαν καθρέ­φτης. Γιατί αν ισχύει αυτή η τάξη μεγέ­θους, τότε μιλάμε για έναν οργα­νι­σμό που ζητά συνέ­πεια από τους άλλους, ενώ εμφα­νί­ζε­ται να κουβαλά ένα δυσβά­στα­χτο βάρος προς έναν βασικό πάροχο ενέρ­γειας. Σε τέτοιες περι­πτώ­σεις, το κοινό ερώτημα είναι απλό και επίμονο.

Πώς γίνεται να χρη­σι­μο­ποιεί­ται το νερό, ένα δημόσιο αγαθό, ως μοχλός πίεσης σε υπη­ρε­σίες και εγκα­τα­στά­σεις που εξυ­πη­ρε­τούν την κοι­νω­νία, την ώρα που η εικόνα συνέ­πειας της ίδιας της επι­χεί­ρη­σης αμφι­σβη­τεί­ται από το μέγεθος των ανα­φε­ρό­με­νων οφειλών της. Αν η διοί­κηση επι­διώ­κει να εμφα­νι­στεί αυστηρή, η αυστη­ρό­τητα συνήθως ξεκινά από τον εαυτό της. Δια­φο­ρε­τικά, η αυστη­ρό­τητα μοιάζει περισ­σό­τερο με επί­δειξη ισχύος παρά με χρηστή δια­χεί­ριση.

Η Περι­φέ­ρεια πλη­ρώ­νει για κτίριο που δεν της ανήκει και η επι­βά­ρυνση γίνεται κανόνας

Ένα ακόμη στοι­χείο που βαραί­νει πολι­τικά την υπόθεση είναι η αναφορά ότι η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου έχει ανα­λά­βει το κόστος λει­τουρ­γίας υπη­ρε­σιών στο κτίριο του Ζέφυρος, παρότι το κτίριο δεν της ανήκει. Με άλλα λόγια, ένας θεσμός σηκώνει λει­τουρ­γικά βάρη για να μην καταρ­ρεύ­σει η καθη­με­ρι­νό­τητα υπη­ρε­σιών που πρέπει να λει­τουρ­γούν, ενώ ο πάροχος ύδρευ­σης προχωρά σε διακοπή, επη­ρε­ά­ζο­ντας την εξυ­πη­ρέ­τηση και την ασφά­λεια.

Αυτό το σχήμα δημιουρ­γεί μια παρά­δοξη κανο­νι­κό­τητα. Οι δημό­σιες δομές βρί­σκο­νται να καλύ­πτουν κενά, να πλη­ρώ­νουν, να στη­ρί­ζουν λει­τουρ­γίες σε ακίνητα που δεν τους ανήκουν, και την ίδια στιγμή να αντι­με­τω­πί­ζουν την απειλή δια­κο­πών σε βασικά αγαθά. Αν αυτή είναι η νέα ισορ­ρο­πία, τότε η κοι­νω­νία δεν παρα­κο­λου­θεί απλώς μια δια­φω­νία μεταξύ φορέων. Παρα­κο­λου­θεί ένα μοντέλο όπου η πίεση μετα­φέ­ρε­ται στους πιο εκτε­θει­μέ­νους, δηλαδή στους εργα­ζό­με­νους και στους πολίτες.

Η υπόθεση της υδρο­δό­τη­σης στο Ζέφυρος δεν είναι μόνο ζήτημα δικτύου. Είναι ζήτημα διοι­κη­τι­κής κουλ­τού­ρας. Όταν δημό­σιες υπη­ρε­σίες μένουν χωρίς νερό, το ζήτημα ακουμπά την εμπι­στο­σύνη των πολιτών στους θεσμούς, ακουμπά τη λει­τουρ­γική επάρ­κεια, ακουμπά την αίσθηση ότι οι υπο­δο­μές υπη­ρε­τούν την κοι­νω­νία και δεν χρη­σι­μο­ποιού­νται ως πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης.

Η ειρω­νεία, λοιπόν, δεν είναι απλώς λογο­τε­χνικό σχήμα. Είναι η ίδια η αντί­φαση των πράξεων. Να κόβεται το νερό σε χώρους που δεν έχουν περι­θώ­ριο να λει­τουρ­γή­σουν χωρίς αυτό, με επί­κληση τάξης και υπο­χρε­ώ­σεων, ενώ την ίδια ώρα αιω­ρεί­ται η αναφορά για οφειλές της ΔΕΥΑΡ προς τη ΔΕΗ ύψους του­λά­χι­στον 20 εκατ ευρώ. Να ζητεί­ται πει­θαρ­χία από όλους, αλλά να μην είναι σαφές αν η πει­θαρ­χία ξεκινά από εκείνον που κρατά τη στρό­φιγγα.

Σε μια πόλη που χρειά­ζε­ται στα­θε­ρό­τητα υπο­δο­μών και προ­βλε­ψι­μό­τητα στη λει­τουρ­γία των υπη­ρε­σιών, η εικόνα δια­κο­πών σε ΔΟΥ, διοι­κη­τή­ριο, σφαγεία και μετα­φο­ρών δεν λει­τουρ­γεί ως υπεν­θύ­μιση συνέ­πειας. Λει­τουρ­γεί ως υπεν­θύ­μιση δύναμης. Και όταν η δύναμη εφαρ­μό­ζε­ται εκεί που προ­κα­λεί τη μεγα­λύ­τερη ανα­στά­τωση, τότε η συζή­τηση δεν μπορεί να μείνει μόνο στο τεχνικό σκέλος. Γίνεται πολι­τική, γίνεται κοι­νω­νική, γίνεται υπόθεση καθη­με­ρι­νής αξιο­πρέ­πειας.