«SOS» από τους γιατρούς της Ρόδου: Το νοσοκομείο αδειάζει, οι ανάγκες φουσκώνουν

• Με επι­στο­λές, συνα­ντή­σεις και τεκ­μη­ριω­μένα υπο­μνή­ματα, οι νοσο­κο­μεια­κοί γιατροί της Ρόδου προει­δο­ποιούν: αν δεν ενι­σχυ­θεί τώρα το νοσο­κο­μείο, όλη η Δωδε­κά­νη­σος θα μείνει ακά­λυ­πτη

Η κατά­σταση στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι επι­κίν­δυνη. Με επίσημο αίτημα προς τον υφυ­πουργό Υγείας Μάριο Θεμι­στο­κλέ­ους, ο Σύλ­λο­γος Νοσο­κο­μεια­κών Γιατρών ζητά επεί­γουσα συνά­ντηση για να εκθέσει «την πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνουν οι γιατροί και οι εργα­ζό­με­νοι».

Η επι­στολή ανα­φέ­ρε­ται στην ιδιαι­τε­ρό­τητα της Ρόδου ως γεω­γρα­φι­κού και υγειο­νο­μι­κού κόμβου για την περιοχή του νοτιο­α­να­το­λι­κού Αιγαίου.

Το νοσο­κο­μείο της Ρόδου καλύ­πτει ανάγκες όχι μόνο των κατοί­κων του νησιού, αλλά και δεκάδων άλλων νησιω­τι­κών πλη­θυ­σμών, από την Κω μέχρι την Κάρπαθο και την Κάλυμνο.

Η σύσκεψη της 16ης Ιουνίου: συμ­φω­νία  στην κρι­σι­μό­τητα

Η 16η Ιουνίου 2025 ήταν μία μέρα που ίσως μείνει ιστο­ρική για τη δημόσια υγεία στα Δωδε­κά­νησα. Στο αμφι­θέ­α­τρο του νοσο­κο­μείου Ρόδου πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε ευρείας συμ­με­το­χής σύσκεψη, παρου­σία αντι­προ­σω­πείας της ΟΕΝΓΕ, του δημάρ­χου Ρόδου, συν­δι­κα­λι­στι­κών οργάνων, φορέων της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης, εκπρο­σώ­πων της ΑΔΕΔΥ, εργα­τι­κών σωμα­τείων και του τοπικού Τύπου.

Γιατροί από άλλα νησιά –με φυσική παρου­σία ή μέσω υπο­μνη­μά­των– μετέ­φε­ραν τα ίδια μηνύ­ματα: κοινές αγωνίες, ίδιες ελλεί­ψεις, όμοια επεί­γουσα ανάγκη για λύσεις. Το νοσο­κο­μείο Ρόδου απο­τε­λεί κατα­φύ­γιο και απο­κού­μπι για χιλιά­δες πολίτες και δεν μπορεί να συνε­χί­σει να λει­τουρ­γεί με προ­σω­πικό που αγγίζει τα όρια της εξά­ντλη­σης.

Ένας «πυλώνας υγείας» που ραγίζει

Το νοσο­κο­μείο Ρόδου δεν είναι ένα επαρ­χιακό ίδρυμα που εξυ­πη­ρε­τεί απο­κλει­στικά τον τοπικό πλη­θυ­σμό. Είναι πυλώνας υγείας για ολό­κληρη τη Δωδε­κά­νησο – και συχνά για τις Κυκλά­δες. Χρη­σι­μο­ποιεί­ται για δια­κο­μι­δές, εξει­δι­κευ­μέ­νες ιατρι­κές υπη­ρε­σίες, κρί­σι­μες επεμ­βά­σεις και βαριά περι­στα­τικά που δεν μπορούν να αντι­με­τω­πι­στούν σε μικρό­τερα νησιά.

Οι γιατροί, όμως, δεν μπορούν να κάνουν θαύματα. Η υπο­στε­λέ­χωση είναι ασφυ­κτική. Η φθορά από την πίεση και την υπε­ρερ­γα­σία έχει συσ­σω­ρευ­τεί. Πολλές κλι­νι­κές λει­τουρ­γούν με ελά­χι­στο προ­σω­πικό.

Η πίεση έχει αυξήσει την ψυχο­λο­γική και επαγ­γελ­μα­τική κόπωση. Η ασφαλής λει­τουρ­γία του νοσο­κο­μείου είναι ήδη οριακή.

Η πρόταση των γιατρών: τεκ­μη­ριω­μένη, κατα­τε­θει­μένη, ανεκ­πλή­ρωτη

Οι γιατροί δεν περιο­ρί­στη­καν σε δια­μαρ­τυ­ρίες. Κατέ­θε­σαν πρόταση – δομη­μένη, ρεα­λι­στική, βασι­σμένη στις ανάγκες του νοσο­κο­μείου και των κατοί­κων της περιο­χής. Η πρόταση συντά­χθηκε με τη συν­δρομή των διοι­κη­τι­κών υπη­ρε­σιών του ιδρύ­μα­τος και περι­λαμ­βά­νει αριθ­μη­τική κατα­γραφή των κενών θέσεων, ανά ειδι­κό­τητα και υπη­ρε­σία.

Το βασικό αίτημα είναι η σταθερή και άμεση στε­λέ­χωση σε τρεις πυλώνες:

• Ιατρικό προ­σω­πικό (ειδι­κευ­μέ­νοι γιατροί κρί­σι­μων ειδι­κο­τή­των)

• Νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό (που επω­μί­ζε­ται μεγάλο όγκο ευθυνών)

• Διοι­κη­τικό προ­σω­πικό (που εξα­σφα­λί­ζει τη λει­τουρ­γία του συστή­μα­τος)

Η επι­στολή κατα­λή­γει με έκκληση: «Σας ζητούμε την υλο­ποί­ηση της πρό­τα­σής μας ώστε να εξα­σφα­λι­σθεί η απρό­σκο­πτη και ασφα­λέ­στερη λει­τουρ­γία του Ιδρύ­μα­τος με αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες εργα­σίας για όλους».

Ανοικτά ερω­τή­ματα προς την Πολι­τεία

Η στάση της Πολι­τείας μέχρι σήμερα χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από χρονική καθυ­στέ­ρηση και έλλειψη απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας. Οι γιατροί δεν ζητούν διο­ρι­σμούς εντυ­πώ­σεων ούτε έκτα­κτες επι­χο­ρη­γή­σεις για τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας. Ζητούν προ­σω­πικό και σχέδιο.

Τα κρίσιμα ερω­τή­ματα:

• Ποια είναι η κυβερ­νη­τική στρα­τη­γική για την υγειο­νο­μική κάλυψη των νησιών;

• Γιατί τα αιτή­ματα των τοπικών φορέων αντι­με­τω­πί­ζο­νται με αδρά­νεια;

• Πόσο κοντά βρι­σκό­μα­στε στην κατάρ­ρευση της δομής; Κι αν γίνει, ποιος θα ανα­λά­βει την ευθύνη;

Το Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου δεν ζητά χάρη. Ζητά δικαί­ωση. Ζητά να αντι­με­τω­πι­στεί με τη σοβα­ρό­τητα που του αρμόζει.

Να στα­μα­τή­σει να είναι ένα νησιω­τικό «μπάλωμα» του συστή­μα­τος και να γίνει αυτό που μπορεί και πρέπει: ένα πλήρως στε­λε­χω­μένο, λει­τουρ­γικό και αξιό­πι­στο υγειο­νο­μικό κέντρο, αντάξιο των αναγκών μιας ολό­κλη­ρης νησιω­τι­κής περι­φέ­ρειας.

Η Πολι­τεία έχει μπροστά της μια ευκαι­ρία: ή θα στη­ρί­ξει τη δημόσια υγεία στην πράξη ή θα παρα­κο­λου­θή­σει την κατάρ­ρευσή της ως θεατής.