Σκηνές από το μέλλον του χαμένου φιλελευθερισμού

«Αυτές οι ρι­ζο­σπα­στι­κές αρι­στε­ρές δια­δη­λώ­σεις, με υπο­κι­νη­τές και συχνά επί πλη­ρω­μή τα­ρα­χο­ποιούς, ΔΕΝ ΘΑ ΓΙ­ΝΟΥΝ ΑΝΕ­ΚΤΕΣ. Επί­σης, από εδώ και πέρα, ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙ­ΤΡΕ­ΠΟ­ΝΤΑΙ ΜΑ­ΣΚΕΣ στις δια­δη­λώ­σεις. Τι έχουν να κρύ­ψουν αυτοί οι άν­θρω­ποι και γιατί ;» ( Ντό­ναλντ Τραμπ)

Οι σκη­νές έρ­χο­νται από το πλάνο ενός σχε­δόν «σχε­δια­σμέ­νου» μέλ­λο­ντος. Στο Λος Άν­τζε­λες συ­γκρού­ε­ται όχι μόνο ο κό­σμος των ανι­σο­τή­των, αλλά και των δια­φο­ρε­τι­κών πε­ποι­θή­σε­ων σχε­τι­κά με επί­δι­κα όπως η ελευ­θε­ρία και η επι­βί­ω­ση.

Το έχου­με ξα­να­γρά­ψει : ένας «εμ­φύ­λιος» πό­λε­μος των πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κών τά­ξε­ων στις ΗΠΑ είναι ότι πιο επι­κίν­δυ­νο για την διε­θνή ισορ­ρο­πία.

Ο Τραμπ όμως – μό­νι­μος προ­νοη­τι­κός κα­θο­δη­γη­τής της χα­ο­τι­κής ατα­ξί­ας – ονο­μά­ζει τον εχθρό : οι «αρι­στε­ροί», λέει που μά­λι­στα ότι «επι­χο­ρη­γού­νται» για να δια­μαρ­τύ­ρο­νται….

Προ­σπα­θεί με αλλά λόγια, να με­τα­τρέ­ψει την αντι­με­τα­να­στευ­τι­κή του μανία σε εν­δο­α­με­ρι­κα­νι­κό πρό­βλη­μα, σε ένα ξε­κά­θα­ρο ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κό ζη­τού­με­νο, ώστε φυ­σι­κά να πε­τύ­χει τον μό­νι­μο στόχο του : τον δι­χα­σμό και το συ­γκρου­σια­κό κοι­νω­νι­κό σκη­νι­κό.

Η εποχή Τραμπ είναι η εποχή των εντο­λών για συμ­μόρ­φω­ση -όχι για λαϊκή και τα­ξι­κή δια­μαρ­τυ­ρία. Η Αμε­ρι­κή – χώρα της ελευ­θε­ρί­ας – με­τα­τρέ­πε­ται στα­δια­κά σε χώρα της κα­θυ­πό­τα­ξης και της αυ­το­μα­το­ποι­η­μέ­νης σχε­δόν συμ­μόρ­φω­σης με την εξου­σία.

Και αυτό φυ­σι­κά άρ­χι­σε ήδη να κο­πιά­ρε­ται από άλλες κυ­βερ­νή­σεις, από κα­θε­στω­τι­κές αρ­χη­γι­κές ηγε­σί­ες κρα­τών στη Δύση, με βιο­πο­λι­τι­κής φύ­σε­ως( αθό­ρυ­βες προς το παρόν) συ­νέ­πειες για τις κοι­νω­νί­ες.

Η δε «εθνο­φρου­ρά» που έστει­λε ο Τραμπ είναι το ση­μαί­νον «κρά­τος» απέ­να­ντι στην ση­μαι­νό­με­νη «μάζα»,  στο δήθεν πλη­ρω­μέ­νο εξε­γερ­μέ­νο πλή­θος.

Σε ένα διε­θνές μι­λι­τα­ρι­στι­κό κλίμα γε­ω­πο­λι­τι­κής αστά­θειας, οι στρα­τιω­τι­κές δυ­νά­μεις στην Αμε­ρι­κή χρη­σι­μο­ποιού­νται εσω­τε­ρι­κά ως «δυ­νά­μεις εθνι­κής ασφά­λειας». Και δεν στο­χεύ­ουν ακρι­βώς στους με­τα­νά­στες και στον «ξένο». Το λέει  άλ­λω­στε ξε­κά­θα­ρα ο πα­ρα­νοϊ­κός ηγε­μό­νας : είναι οι «αρι­στε­ροί με τις μά­σκες», ο εχθρός που υπο­δει­κνύ­ει η εξου­σία.

Δια­τάσ­σο­ντας να βγουν οι μά­σκες, ο Τραμπ δια­τάσ­σει να κα­ταρ­γη­θεί η ανω­νυ­μία του πλή­θους ως αυ­το­ορ­γα­νω­μέ­νου «κοι­νω­νι­κού σώ­μα­τος» δια­μαρ­τυ­ρί­ας.  Δια­τάσ­σει στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα την σύλ­λη­ψη όποιου αγα­να­κτεί και βγαί­νει σε δρό­μους και πλα­τεί­ες.

Η εποχή Τραμπ είναι- όπως εί­πα­με- εποχή συμ­μόρ­φω­σης με το δήθεν «νό­μι­μο». Είναι η από­λυ­τη επι­κρά­τη­ση αυτού που ο Ιτα­λός φι­λό­σο­φος Αγκά­μπεν ονό­μα­σε εδώ και χρό­νια «κα­θε­στώς έκτα­κτης ανά­γκης»( το οποίο έγινε φυ­σι­κά μό­νι­μο).

Ο Τραμπ θέλει να «σκο­τώ­σει» το ρι­ζο­σπα­στι­κό. Θέλει να επέμ­βει στο φα­ντα­σια­κό των κοι­νω­νιών και να προ­τά­ξει στο συλ­λο­γι­κό ασυ­νεί­δη­το της Αμε­ρι­κής ( που έγινε ένα έθνος κυ­ρί­ως από με­τα­νά­στες ) το πα­τριω­τι­κό, το εθνι­κό, το φυ­λε­τι­κό – κατά του αν­θρω­πι­σμού και του ου­μα­νι­σμού.

Στο Λος Άν­τζε­λες διε­ξά­γε­ται μια πάλη με­τα­ξύ (υπο­τί­θε­ται) φι­λε­λεύ­θε­ρου κρά­τους και φι­λε­λεύ­θε­ρων  πο­λι­τών .  Με πραγ­μα­τι­κό χα­μέ­νο όμως, τον δυ­τι­κό αστι­κό φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό…