Η ιστορία του φιλάνθρωπου μετανάστη Ινδού που έχει βάλει στόχο να έρθει 50 φορές στη Ρόδο!

Θυμάστε την πρώτη σας επί­σκεψη στη Ρόδο; Τι ήταν αυτό που σας έφερε εδώ;

Ναι, τη θυμάμαι πολύ καλά. Αυτό που με τράβηξε περισ­σό­τερο ήταν ο συν­δυα­σμός ιστο­ρίας, ήλιου και θάλασ­σας, η Παλιά Πόλη, οι παρα­λίες και το μεσο­γειακό αίσθημα ζωής με μάγεψαν αμέσως.

Τι αισθαν­θή­κατε όταν βρε­θή­κατε για πρώτη φορά στο νησί;

Στην πρώτη μου επί­σκεψη στη Ρόδο ήμουν απλά συγκλο­νι­σμέ­νος από την ομορφιά του νησιού, το εκτυ­φλω­τικό φως του ήλιου και τη γαλα­ζο­πρά­σινη θάλασσα. Αυτό όμως που με εντυ­πω­σί­ασε περισ­σό­τερο ήταν η καρδιά και η φιλι­κό­τητα των ανθρώ­πων. Νιώθεις αμέσως ευπρόσ­δε­κτος, σχεδόν σαν στο σπίτι σου κι αυτό κάνει τη Ρόδο έναν ξεχω­ρι­στό προ­ο­ρι­σμό.

Τι ήταν αυτό που σας ενέ­πνευσε να επι­στρέ­ψετε 34 φορές;

Αυτό που με ενέ­πνευσε να επι­στρέψω 34 φορές είναι ο τέλειος συν­δυα­σμός μαγευ­τι­κής φύσης, πλού­σιας κουλ­τού­ρας και εξαι­ρε­τι­κής φιλο­ξε­νίας των ανθρώ­πων. Ένας σημα­ντι­κός λόγος είναι και το ξενο­δο­χείο Apollo Beach. Εκεί όλα είναι σωστά, η οικο­γε­νειακή ατμό­σφαιρα, η ζεστή εξυ­πη­ρέ­τηση και η υψηλή ποιό­τητα σε κάθε λεπτο­μέ­ρεια. Δεν αισθά­νε­σαι σαν πελάτης, αλλά σαν μέλος της οικο­γέ­νειας. Αυτό το συναί­σθημα, σε συν­δυα­σμό με την ομορφιά του νησιού, κάνει κάθε παρα­μονή ξεχω­ρι­στή.

Υπάρ­χουν συγκε­κρι­μένα μέρη, φαγητά ή εμπει­ρίες στη Ρόδο που έχετε αγα­πή­σει ιδιαί­τερα;

Στην ηλικία μου δεν επι­σκέ­πτο­μαι πια τόσα πολλά μέρη και στο φαγητό μου αρκούν τα απλά πιάτα. Δεν τρώω ψάρι, οπότε το αγα­πη­μένο μου είναι απλά μακα­ρό­νια με σκόρδο.

Μία εμπει­ρία που με συγκί­νησε ιδιαί­τερα ήταν το πώς οι κάτοι­κοι του νησιού στά­θη­καν ο ένας δίπλα στον άλλο μετά τις κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές και ξεπέ­ρα­σαν αυτή την τρα­γω­δία.

Εχετε ανα­πτύ­ξει φιλίες εδώ μετά από τόσες επι­σκέ­ψεις στο νησί;

Τους ανθρώ­πους στη Ρόδο τους βιώνω ως απί­στευτα ζεστούς, ανοι­χτούς και πρό­θυ­μους να βοη­θή­σουν. Από την πρώτη μου επί­σκεψη με υπο­δέ­χτη­καν με ένα χαμό­γελο και αυτό το συναί­σθημα δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Με τα χρόνια, από πολλές γνω­ρι­μίες γεν­νή­θη­καν αλη­θι­νές φιλίες. Κάποιους από τους υπαλ­λή­λους του ξενο­δο­χείου τους γνωρίζω πλέον εδώ και χρόνια, μιλάμε, γελάμε μαζί – είναι σχεδόν σαν να επι­στρέ­φεις στο σπίτι. Αυτή η ανθρώ­πινη ζεστα­σιά είναι ένας από τους βασι­κό­τε­ρους λόγους που επι­στρέφω ξανά και ξανά.

Γιατί βάλατε στόχο να φτάσετε τις 50 επι­σκέ­ψεις; Έχει κάποια ιδιαί­τερη σημασία για εσάς;

Όχι ιδιαί­τερα, αλλά με δύο επι­σκέ­ψεις τον χρόνο, αυτό σημαί­νει ακόμα 8 υπέροχα χρόνια με ταξίδια και δρα­στη­ριό­τη­τες. Τότε θα είμαι 96 ετών και αυτός είναι ένας όμορφος στόχος!

Από ποια περιοχή της Ινδίας κατά­γε­στε; Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια εκεί;

Κατά­γο­μαι από την περιοχή Gujarat, η οποία βρί­σκε­ται λίγο βόρεια της Βομβάης (Mumbai). Τα παιδικά μου χρόνια στο Gujarat είχαν πολλές δυσκο­λίες, κυρίως μετά τον πρόωρο θάνατο της μητέρας μου και αργό­τερα του πατέρα μου, όταν ήμουν ακόμα έφηβος.

Αυτές οι δύσκο­λες εμπει­ρίες με έκαναν να ζήσω ανε­ξάρ­τητα από νωρίς. Με βοήθησε πολύ ο μεγάλος μου αδερφός, που με πήρε στην οικο­γέ­νειά του και με στήριξε στην εξέλιξή μου.

Παρόλο που ήρθα αντι­μέ­τω­πος με απώ­λειες και πόνο, η κουλ­τούρα, η πνευ­μα­τι­κό­τητα και η στήριξη των ανθρώ­πων γύρω μου μού έδωσαν συχνά τη δύναμη να συνε­χίσω. Αυτές οι εμπει­ρίες με δια­μόρ­φω­σαν και είναι μέρος αυτού που είμαι σήμερα.

Τι σας ώθησε να φύγετε από την πατρίδα σας και να μετα­να­στεύ­σετε;

Πριν από 60 χρόνια ήρθα στη Γερ­μα­νία με σκοπό να κάνω μία μακρο­χρό­νια πρα­κτική στη Mercedes Benz στη Στουτ­γάρδη, για έναν χρόνο. Όταν αρρώ­στησα και χρειά­στηκε να πάω στον γιατρό, γνώρισα μία πολύ ευγε­νική βοηθό γιατρού, την οποία ερω­τεύ­τηκα αμέσως. Έτσι, το ένα έφερε το άλλο. Απο­φά­σισα να μείνω στη Γερ­μα­νία. Δύο χρόνια αργό­τερα παντρευ­τή­καμε και στη συνέ­χεια γεν­νή­θηκε η κόρη μου, η Ίνες, και λίγο αργό­τερα ο γιος μου, ο Μαρσέλ. Επαγ­γελ­μα­τικά μετα­κι­νή­θηκα σε μια μεγάλη ασφα­λι­στική εται­ρεία στην Καρλσ­ρούη, όπου ζω μέχρι σήμερα με τη σύντροφό μου, Ρενάτε. Και τα δύο παιδιά μου ζουν κοντά μας.

Πώς ήταν τα πρώτα σας βήματα στη Γερ­μα­νία; Πώς ξεκί­νη­σαν όλα;

Τα πρώτα μου βήματα στη Γερ­μα­νία ήταν ένας συν­δυα­σμός ενθου­σια­σμού και ανα­σφά­λειας. Όταν έφτασα, όλα ήταν δια­φο­ρε­τικά, η γλώσσα, η κουλ­τούρα, οι άνθρω­ποι. Είδα χιόνι για πρώτη φορά.

Στην αρχή ήταν δύσκολο να προ­σαρ­μο­στώ, αλλά ήμουν περί­ερ­γος και απο­φα­σι­σμέ­νος να δημιουρ­γήσω μία νέα ζωή.

Τα πράγ­ματα έγιναν πιο σοβαρά όταν απο­φά­σισα να μείνω μόνιμα. Τότε έπρεπε να αντι­με­τω­πίσω τα πάντα. Τη δουλειά, τη γλώσσα, την ενσω­μά­τωση στην κοι­νω­νία. Υπήρχαν πολλές δυσκο­λίες, αλλά με τη βοήθεια της συζύγου μου και με πολλή θέληση, ξεπέ­ρασα τα εμπόδια και αγάπησα τη ζωή στη Γερ­μα­νία.

Πώς στη­ρί­ζετε σήμερα την πατρίδα σας ή τους ανθρώ­πους εκεί;

Εδώ και 25 χρόνια συνερ­γά­ζο­μαι στενά με ένα οικο­γε­νειακό ίδρυμα στη Βομβάη και το στηρίζω με δικές μου και συγκε­ντρω­μέ­νες δωρεές από τη Γερ­μα­νία.

Στη Γερ­μα­νία, ο συντο­νι­σμός γίνεται από την οργά­νωση που ίδρυσα: Helping Hands of Germany. Το ίδρυμα φρο­ντί­ζει ορφανά παιδιά, τα οποία λαμ­βά­νουν στέγη, τροφή και –το σημα­ντι­κό­τερο– εκπαί­δευση, ώστε να προ­ε­τοι­μα­στούν για τη ζωή.

Επι­πλέον, προ­σφέ­ρει εκπαί­δευση σε άνεργες γυναί­κες ως ράφτρες, ώστε να απο­κτή­σουν ανε­ξαρ­τη­σία και ένα εισό­δημα για την οικο­γέ­νειά τους.

Τι σημαί­νει για εσάς το να δίνετε πίσω μετά από όλα όσα έχετε πετύχει;

Δεν έχει να κάνει τόσο με το τι πέτυχα, αλλά με όσα έζησα. Δεν είχα εύκολη παιδική ηλικία. Ξέρω από προ­σω­πική εμπει­ρία τι σημαί­νει να έχεις ένα δύσκολο ξεκί­νημα στη ζωή.

Ξέρω όμως και ότι με σκληρή δουλειά, λίγη τύχη και στήριξη, μπορείς να ξεπε­ρά­σεις τις δυσκο­λίες και να ζήσεις μια ευτυ­χι­σμένη ζωή.

Υπάρ­χουν τόσα παιδιά στην Ινδία που μπορούν να έχουν ένα καλύ­τερο ξεκί­νημα με λίγη βοήθεια και γι’ αυτό σημαί­νει πολλά να δίνω πίσω λίγη από την τύχη που είχα στη ζωή μου, μια τύχη που με οδήγησε μέχρι εδώ, στη Ρόδο.

Για μένα, το να δίνεις πίσω σημαί­νει να μοι­ρά­ζε­σαι κάτι από αυτά που σου έδωσε η ζωή. Είναι θέμα ευθύνης και ευκαι­ρίας να έχεις θετικό αντί­κτυπο είτε με τη γνώση, είτε με στήριξη, είτε με πόρους.

Μετά από όσα έζησα, είναι για μένα μια μορφή ευγνω­μο­σύ­νης και μια ευκαι­ρία να μετα­δώσω τις εμπει­ρίες και τις αξίες μου, ώστε να βοηθήσω κι άλλους να πετύ­χουν τους στόχους τους και να ξεπε­ρά­σουν τις προ­κλή­σεις τους. Είναι σαν ένας κύκλος που κλείνει. Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις τη διαφορά, πέρα από τις δικές σου επι­τυ­χίες.