Καταδίκη για τον τραγικό θάνατο 3χρονου σε πισίνα ξενοδοχείου στη Ρόδο

• Αθώοι οι λοιποί κατη­γο­ρού­με­νοι

Σε μια υπόθεση που συγκλό­νισε την τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου και πυρο­δό­τησε εκτε­τα­μένη συζή­τηση για την ασφά­λεια στις ξενο­δο­χεια­κές εγκα­τα­στά­σεις, το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου ολο­κλή­ρωσε την Τετάρτη το από­γευμα την ποινική δια­δι­κα­σία για τον θάνατο ενός τρί­χρο­νου αγοριού, το οποίο έχασε τη ζωή του το καλο­καίρι του 2020 μετά από πνιγμό σε πισίνα ξενο­δο­χείου.

Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου έκρινε ένοχη μία από τους τέσ­σε­ρις κατη­γο­ρού­με­νους, απο­δί­δο­ντας στην επι­βλέ­πουσα ναυα­γο­σώ­στρια την ποινική ευθύνη για τον τραγικό χαμό του παιδιού λόγω αμελούς συμπε­ρι­φο­ράς κατά την εκτέ­λεση των καθη­κό­ντων της.

Πρό­κει­ται για τη δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη, η οποία φέρεται να είχε σαφή εντολή να επο­πτεύει την περιοχή της παι­δι­κής πισίνας και τη διπλανή δεξα­μενή ενη­λί­κων «ATHENA», όπου και σημειώ­θηκε το μοιραίο. Το δικα­στή­ριο της ανα­γνώ­ρισε ελα­φρυ­ντικό πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου και της επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης δύο ετών με τριετή ανα­στολή.

Η προϊ­στα­μένη των ναυα­γο­σω­στών και ο υπεύ­θυ­νος λει­τουρ­γίας των πισινών – κρί­θη­καν αθώοι. Παράλ­ληλα, το κατη­γο­ρη­τή­ριο του διευ­θυ­ντή του ξενο­δο­χείου είχε προη­γου­μέ­νως κηρυ­χθεί άκυρο.

Το χρονικό της τρα­γω­δίας

Το περι­στα­τικό συνέβη στις 3 Αυγού­στου 2020, όταν ένα τρί­χρονο αγόρι από το εξω­τε­ρικό διέφυγε της προ­σο­χής των γονιών του και εισήλθε μόνο του σε κολυμ­βη­τική δεξα­μενή βάθους 1,35 μέτρων, η οποία, αν και θεω­ρη­τικά εκτός λει­τουρ­γίας, βρι­σκό­ταν ακριβώς δίπλα από τη ρηχή παιδική πισίνα. Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, η περιοχή δεν είχε επαρκώς απο­κλει­στεί ούτε επι­τη­ρού­νταν απο­τε­λε­σμα­τικά.

Το παιδί παρέ­μεινε στο νερό χωρίς επί­βλεψη, υπέστη παρα­πνιγμό και μετα­φέρ­θηκε αρχικά στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου και στη συνέ­χεια στο Πανε­πι­στη­μιακό Νοσο­κο­μείο Ηρα­κλείου, όπου τελικά κατέ­ληξε στις 31 Αυγού­στου 2020. Ο θάνατος απο­δό­θηκε σε δευ­τε­ρο­γενή πνιγμό, απο­τέ­λε­σμα της εισόδου υγρών στους πνεύ­μο­νες και της επι­δεί­νω­σης της κατά­στα­σης μέρες μετά το συμβάν.

Οι κατη­γο­ρίες

Διώ­χθη­καν αρχικά τέσσερα πρόσωπα:

1. Ο διευ­θυ­ντής του ξενο­δο­χείου (του οποίου το κατη­γο­ρη­τή­ριο ακυ­ρώ­θηκε), για πλημ­μελή λήψη μέτρων ασφα­λείας στον χώρο της πισίνας.

2. Η επι­βλέ­πουσα ναυα­γο­σώ­στρια (δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη), για απουσία από το πόστο και παρα­μέ­ληση των καθη­κό­ντων επο­πτείας.

3. Η προϊ­στα­μένη ναυα­γο­σω­στών, για ελλιπή έλεγχο των υφι­στα­μέ­νων της και μη δια­σφά­λιση της λει­τουρ­γίας της ομάδας.

4. Ο υπεύ­θυ­νος λει­τουρ­γίας των κολυμ­βη­τι­κών δεξα­με­νών, για αδυ­να­μία να εξα­σφα­λί­σει την επαρκή κατα­νομή και παρου­σία ναυα­γο­σω­στών στον χώρο.

Από τους τέσ­σε­ρις αυτούς κατη­γο­ρού­με­νους, μόνο η δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη κατα­δι­κά­στηκε.

Το σκε­πτικό του δικα­στη­ρίου

Η απόφαση βασί­στηκε κυρίως στην παρα­δοχή ότι η κατα­δι­κα­σθείσα ναυα­γο­σώ­στρια, σύμφωνα με το πρό­γραμμα της ημέρας, όφειλε να βρί­σκε­ται στη συγκε­κρι­μένη θέση έως και τις 17:35. Αντ’ αυτού, απου­σί­αζε αδι­καιο­λό­γητα σε άγνωστο σημείο του ξενο­δο­χείου κατά την κρίσιμη ώρα. Το δικα­στή­ριο έκρινε πως η παρου­σία της στην προ­βλε­πό­μενη θέση θα μπο­ρούσε να απο­τρέ­ψει την είσοδο του παιδιού στην επι­κίν­δυνη πισίνα.

Αντι­θέ­τως, το δικα­στή­ριο έκρινε πως δεν προ­έ­κυ­ψαν επαρκή στοι­χεία για να θεμε­λιω­θεί ποινική ευθύνη στους άλλους δύο κατη­γο­ρού­με­νους. Ειδι­κό­τερα, η προϊ­στα­μένη των ναυα­γο­σω­στών θεω­ρή­θηκε πως δεν είχε άμεση γνώση της απου­σίας της υφι­στα­μέ­νης της, ενώ ο υπεύ­θυ­νος λει­τουρ­γίας δεν μπο­ρούσε να τεκ­μη­ριω­θεί ότι παρα­βί­ασε με δόλο ή βαριά αμέλεια τις αρμο­διό­τη­τές του σχετικά με την κατα­νομή προ­σω­πι­κού.

Γενι­κό­τε­ρες επι­πτώ­σεις και προ­βλη­μα­τι­σμοί

Η υπόθεση άνοιξε εκ νέου τη συζή­τηση για τις συν­θή­κες ασφά­λειας στις πισίνες των του­ρι­στι­κών κατα­λυ­μά­των, τη στε­λέ­χωση με ναυα­γο­σω­στικό προ­σω­πικό και την ευθύνη δια­χεί­ρι­σης τέτοιων εγκα­τα­στά­σεων. Παρά το γεγονός ότι η πισίνα ήταν εκτός λει­τουρ­γίας, δεν υπήρχε φυσικό φράγμα ή επι­τή­ρηση που να εμπό­διζε την πρό­σβαση, κάτι που κατά πολλούς συνιστά δια­χει­ρι­στική και λει­τουρ­γική αμέλεια.

Η ετυ­μη­γο­ρία υπεν­θυ­μί­ζει ότι η ανθρώ­πινη αμέλεια, ακόμα και χωρίς πρόθεση, μπορεί να έχει μοιραία απο­τε­λέ­σματα. Και ότι σε χώρους υψηλού κιν­δύ­νου, όπως οι πισίνες, η επαγ­γελ­μα­τική επα­γρύ­πνηση είναι όχι απλώς επι­θυ­μητή, αλλά απο­λύ­τως ανα­γκαία.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Τάσος Διάκος.