Ρόδος: Τα λεωφορεία παρκάρουν όπου βρουν και το κράτος χειροκροτεί

• Δια­βά­σεις, στρο­φές, θέ­σεις στάθ­μευ­σης και δρό­μοι πα­ρα­δί­δο­νται στα του­ρι­στι­κά λε­ω­φο­ρεία, με την από­λυ­τη ανοχή Τρο­χαί­ας και Δήμου

Στην κα­λο­και­ρι­νή Ρόδο, εκτός από τους χι­λιά­δες του­ρί­στες που κα­τα­φθά­νουν, φαί­νε­ται πως κα­τα­φθά­νουν και… νέοι άγρα­φοι κα­νό­νες κυ­κλο­φο­ρί­ας. Όχι, δεν πρό­κει­ται για κά­ποια και­νο­τό­μα πο­λι­τι­κή βιώ­σι­μης κι­νη­τι­κό­τη­τας, αλλά για το ετή­σιο “πα­νη­γύ­ρι” της πα­ρά­νο­μης στάθ­μευ­σης των του­ρι­στι­κών λε­ω­φο­ρεί­ων, με την ευ­γε­νι­κή ανοχή όλων των αρ­μό­διων Αρχών.

Καλώς ήρ­θα­τε λοι­πόν στη Ρόδο του κα­λο­και­ριού. Εκεί όπου η πα­ρά­νο­μη στάθ­μευ­ση των του­ρι­στι­κών λε­ω­φο­ρεί­ων δεν απο­τε­λεί πα­ρα­νο­μία αλλά εθι­μι­κό δί­καιο.

Εκεί όπου οι νόμοι ισχύ­ουν επι­λε­κτι­κά και όπου η Τρο­χαία και ο Δήμος επι­λέ­γουν —με αξιο­θαύ­μα­στη συ­νέ­πεια— να κά­νουν τα στρα­βά μάτια.

Το σκη­νι­κό είναι γνώ­ρι­μο σε κάθε ντό­πιο και επι­σκέ­πτη: του­ρι­στι­κά λε­ω­φο­ρεία σταθ­μευ­μέ­να πάνω σε δια­βά­σεις πεζών, κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας 2 και 3 θέ­σεις επί πλη­ρω­μή, χωρίς φυ­σι­κά να κα­τα­βάλ­λουν αντί­τι­μο. Λε­ω­φο­ρεία σταθ­μευ­μέ­να στη μέση του δρό­μου, σε στρο­φές, μπρο­στά σε φα­νά­ρια, σε κάθε πι­θα­νό και απί­θα­νο ση­μείο, προ­κα­λώ­ντας συμ­φό­ρη­ση, κιν­δύ­νους για πε­ζούς και οδη­γούς και μία αί­σθη­ση γε­νι­κής ασυ­δο­σί­ας.

Όλα αυτά συμ­βαί­νουν όχι σε κά­ποιο απο­μο­νω­μέ­νο σο­κά­κι αλλά στο ίδιο το κέ­ντρο της πόλης, λίγα μέτρα από το Δη­μαρ­χείο, την Αστυ­νο­μι­κή Διεύ­θυν­ση Δω­δε­κα­νή­σου και το Τμήμα Τρο­χαί­ας Ρόδου. Δη­λα­δή μπρο­στά στα μάτια όσων υπο­τί­θε­ται ότι έχουν την ευ­θύ­νη να επι­βάλ­λουν την τάξη και πρό­στι­μα.

Όχι ότι λεί­πουν οι υπο­δο­μές: στη Ρόδο υπάρ­χουν δε­σμευ­μέ­νες με ει­δι­κή σή­μαν­ση θέ­σεις στάθ­μευ­σης λε­ω­φο­ρεί­ων. Απλά είναι πιο βο­λι­κό να πα­ρα­τά κα­νείς το όχημά του όπου τον βο­λεύ­ει, ιδίως όταν ξέρει πως δεν θα υπάρ­ξει καμία συ­νέ­πεια.

Η ει­κό­να είναι κάθε χρόνο η ίδια: το κέ­ντρο της πόλης ασφυ­κτιά από την ανε­ξέ­λεγ­κτη στάθ­μευ­ση, οι οδη­γοί απελ­πί­ζο­νται, οι πεζοί κιν­δυ­νεύ­ουν να πα­ρα­συρ­θούν προ­σπα­θώ­ντας να δια­σχί­σουν δρό­μους που έχουν γίνει ιδιω­τι­κά πάρ­κινγκ, και όλοι —κατά πε­ρί­ερ­γο τρόπο— δεί­χνουν να το θε­ω­ρούν φυ­σιο­λο­γι­κό.

Τα του­ρι­στι­κά πρα­κτο­ρεία, φυ­σι­κά, εν­δια­φέ­ρο­νται απο­κλει­στι­κά για την τα­χεία εξυ­πη­ρέ­τη­ση των πε­λα­τών τους. Και γιατί να κά­νουν αλ­λιώς, όταν βλέ­πουν ότι το κέ­ντρο της Ρόδου αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν τσι­φλί­κι τους;

Η λο­γι­κή είναι απλή: κου­βα­λά­με του­ρί­στες — άρα μπο­ρού­με να παρ­κά­ρου­με όπου θέ­λου­με. Το νησί μας “χρω­στά­ει”.

Πίσω από τη βι­τρί­να του του­ρι­στι­κού success story, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πως ο σε­βα­σμός στον δη­μό­σιο χώρο έχει χαθεί. Και όταν οι ίδιες οι Αρχές επι­λέ­γουν συ­νει­δη­τά να ανέ­χο­νται την πα­ρα­νο­μία, το μή­νυ­μα που στέλ­νε­ται είναι ξε­κά­θα­ρο: στην κα­λο­και­ρι­νή Ρόδο, ο ισχυ­ρό­τε­ρος κερ­δί­ζει.

Η νο­μι­μό­τη­τα έχει υπο­κα­τα­στα­θεί από την “ευ­κο­λία”. Οι πεζοί, οι οδη­γοί ΙΧ, οι κά­τοι­κοι και όσοι απλά θέ­λουν να κυ­κλο­φο­ρή­σουν αν­θρώ­πι­να στο κέ­ντρο θε­ω­ρού­νται αμε­λη­τέ­ες πο­σό­τη­τες μπρο­στά στη “μη­χα­νή” της του­ρι­στι­κής βιο­μη­χα­νί­ας.

Το πιο ει­ρω­νι­κό όλων; Ότι αυτή η ετή­σια ανο­μία λαμ­βά­νει χώρα σε ευ­θεία θέα των κρα­τι­κών θε­σμών που, θε­ω­ρη­τι­κά, υπάρ­χουν για να την απο­τρέ­πουν. Αλλά φαί­νε­ται πως στην κα­λο­και­ρι­νή Ρόδο, το κρά­τος απο­φά­σι­σε να κάνει κι αυτό δια­κο­πές.

Όσο για την ασφά­λεια, την προ­σβα­σι­μό­τη­τα και τη νο­μι­μό­τη­τα; Αυτά μάλ­λον μπή­καν στο τε­λευ­ταίο λε­ω­φο­ρείο που έφυγε… παρ­κα­ρι­σμέ­νο στη μέση του δρό­μου.

Άλ­λω­στε, στη Ρόδο, φαί­νε­ται πως το κέ­ντρο της πόλης ανή­κει σε εκεί­νον που κορ­νά­ρει πιο δυ­να­τά και παρ­κά­ρει πιο… δη­μιουρ­γι­κά.