Τα λεωφορεία μετατρέπουν το κέντρο της Ρόδου σε άναρχο πάρκινγκ με την ανοχή των Αρχών

• Η πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας γί­νε­ται κέ­ντρο φορ­το­εκ­φόρ­τω­σης του­ρι­στών, οι οδη­γοί σταθ­μεύ­ουν αυ­θαί­ρε­τα και η Τρο­χαία πα­ρα­κο­λου­θεί χωρίς να πα­ρεμ­βαί­νει, λίγα μέτρα από το ίδιο της το γρα­φείο

Η καρ­διά της Ρόδου, η ιστο­ρι­κή πόλη που απο­τε­λεί έναν από τους κο­ρυ­φαί­ους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της Με­σο­γεί­ου, ασφυ­κτιά. Όχι μόνο από τον τε­ρά­στιο αριθ­μό επι­σκε­πτών που συρ­ρέ­ουν κάθε κα­λο­καί­ρι, αλλά και από την έλ­λει­ψη κυ­κλο­φο­ρια­κής ορ­γά­νω­σης και ελέγ­χου. Τα του­ρι­στι­κά λε­ω­φο­ρεία, με την κά­λυ­ψη ή έστω την αδρά­νεια των Αρχών, έχουν με­τα­τρα­πεί σε από­λυ­τους ρυθ­μι­στές της κυ­κλο­φο­ρί­ας στο κέ­ντρο της πόλης. Η πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας, αντί να λει­τουρ­γεί ως πνεύ­μο­νας, έχει κα­τα­ντή­σει αφε­τη­ρία και τερ­μα­τι­κός σταθ­μός για του­ρι­στι­κά γκρουπ, δη­μιουρ­γώ­ντας χάος στους δρό­μους, έντα­ση στους οδη­γούς και κιν­δύ­νους στους πε­ζούς.

Το κέ­ντρο της Ρόδου ως άναρ­χο σταθ­μευ­τή­ριο

Κάθε από­γευ­μα, το σκη­νι­κό επα­να­λαμ­βά­νε­ται με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια: δε­κά­δες λε­ω­φο­ρεία σταθ­μεύ­ουν πρό­χει­ρα, κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας χώ­ρους που προ­ο­ρί­ζο­νται για ΙΧ οχή­μα­τα με πλη­ρω­μή, μπλο­κά­ρο­ντας δια­βά­σεις και στρο­φές, πολ­λές φορές ακόμη και τις εξό­δους των δρό­μων. Η αυ­θαι­ρε­σία τους είναι τέ­τοια ώστε δεν δι­στά­ζουν να πα­ρα­τά­ξουν τα οχή­μα­τά τους σε διπλή σειρά ή να εμπο­δί­σουν τη ροή της κυ­κλο­φο­ρί­ας, αδια­φο­ρώ­ντας για τις συ­νέ­πειες.

Η κα­τά­στα­ση αυτή δεν αφορά απλώς μια πα­ρο­δι­κή τα­λαι­πω­ρία. Πρό­κει­ται για μια μό­νι­μη δυ­σλει­τουρ­γία που πλήτ­τει την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των κα­τοί­κων, την οδική ασφά­λεια, αλλά και την ίδια την ει­κό­να της πόλης στα μάτια των επι­σκε­πτών. Ο τα­ξι­διώ­της που φτά­νει στη Ρόδο αντι­κρί­ζει μια ει­κό­να πλή­ρους ατα­ξί­ας, η οποία έρ­χε­ται σε αντί­θε­ση με την αίγλη και την ιστο­ρία του νη­σιού.

Η ει­ρω­νεία της αδρά­νειας μπρο­στά στα μάτια των Αρχών

Το πιο εξορ­γι­στι­κό στοι­χείο είναι ότι όλα αυτά συμ­βαί­νουν κυ­ριο­λε­κτι­κά μπρο­στά στα μάτια εκεί­νων που οφεί­λουν να επι­βά­λουν την τάξη. Η Α΄ Αστυ­νο­μι­κή Διεύ­θυν­ση Δω­δε­κα­νή­σου, το Τμήμα Τρο­χαί­ας Ρόδου και το γρα­φείο του αξιω­μα­τι­κού υπη­ρε­σί­ας βρί­σκο­νται απέ­να­ντι από το ση­μείο όπου εκτυ­λίσ­σε­ται κα­θη­με­ρι­νά το χάος. Η ει­κό­να αυτή, με λε­ω­φο­ρεία παρ­κα­ρι­σμέ­να αντι­κρι­στά με τα αστυ­νο­μι­κά γρα­φεία, προ­κα­λεί του­λά­χι­στον θυ­μη­δία και εντεί­νει το αί­σθη­μα αδι­κί­ας των πο­λι­τών.

Δεν είναι ότι λεί­πουν οι χώροι στάθ­μευ­σης για λε­ω­φο­ρεία. Υπάρ­χουν ει­δι­κά δια­μορ­φω­μέ­νες θέ­σεις με σχε­τι­κή σή­μαν­ση. Όμως η χρήση τους προ­ϋ­πο­θέ­τει έλεγ­χο και πει­θαρ­χία. Κι όταν η ανο­μία έχει με­τα­τρα­πεί σε κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα με την ανοχή της Πο­λι­τεί­ας, η έν­νοια της εφαρ­μο­γής των κα­νο­νι­σμών κα­θί­στα­ται κενό γράμ­μα.

Ο “τσα­μπου­κάς” ως κυ­κλο­φο­ρια­κός κα­νό­νας

Πολ­λοί οδη­γοί λε­ω­φο­ρεί­ων, γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν πρό­κει­ται να δε­χθούν καμία κύ­ρω­ση, φέ­ρο­νται με τρόπο προ­κλη­τι­κό. Κα­τα­λαμ­βά­νουν δύο και τρεις θέ­σεις στάθ­μευ­σης που προ­ο­ρί­ζο­νται για ΙΧ, δίχως να κα­τα­βάλ­λουν ει­σι­τή­ριο. Η αυ­θαί­ρε­τη αυτή συ­μπε­ρι­φο­ρά έχει ως απο­τέ­λε­σμα οι κά­τοι­κοι και οι ερ­γα­ζό­με­νοι να αδυ­να­τούν να σταθ­μεύ­σουν, ενώ η οι­κο­νο­μι­κή ζημία για τον Δήμο, που στε­ρεί­ται τα αντί­στοι­χα έσοδα, είναι προ­φα­νής.

Το φαι­νό­με­νο έχει λάβει τέ­τοιες δια­στά­σεις ώστε να έχει πα­γιω­θεί στη συ­νεί­δη­ση πολ­λών πο­λι­τών. Σαν να έχει επι­κρα­τή­σει η αντί­λη­ψη ότι το κα­λο­καί­ρι στη Ρόδο η νο­μι­μό­τη­τα πα­ρα­με­ρί­ζε­ται για χάρη της του­ρι­στι­κής βιο­μη­χα­νί­ας, η οποία διεκ­δι­κεί για λο­γα­ρια­σμό της τον δη­μό­σιο χώρο.

Η “σιω­πη­λή συμ­φω­νία” Δήμου και Τρο­χαί­ας

Η στάση της Τρο­χαί­ας και της Δη­μο­τι­κής Αρχής ερ­μη­νεύ­ε­ται από πολ­λούς ως σιω­πη­λή συμ­φω­νία. Από τη μία, η αστυ­νο­μία απο­φεύ­γει να συ­γκρου­στεί με τα ισχυ­ρά του­ρι­στι­κά συμ­φέ­ρο­ντα που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στο νησί. Από την άλλη, ο Δήμος δεν δεί­χνει πρό­θε­ση να επι­βά­λει ένα αυ­στη­ρό­τε­ρο πλαί­σιο στάθ­μευ­σης και κυ­κλο­φο­ρια­κής ρύθ­μι­σης, φο­βού­με­νος ότι θα θε­ω­ρη­θεί ότι “πλήτ­τει” τον του­ρι­σμό.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένας φαύ­λος κύ­κλος αδρά­νειας, όπου οι πα­ρα­βά­τες απο­θρα­σύ­νο­νται, οι πο­λί­τες νιώ­θουν αβο­ή­θη­τοι και το κέ­ντρο της Ρόδου με­τα­τρέ­πε­ται σε ζώνη πλή­ρους ασυ­δο­σί­ας.

Του­ρι­σμός χωρίς σε­βα­σμό στον δη­μό­σιο χώρο

Η Ρόδος προ­βάλ­λε­ται διε­θνώς ως κο­ρυ­φαί­ος προ­ο­ρι­σμός. Ωστό­σο, πίσω από τη βι­τρί­να των εντυ­πω­σια­κών αφί­ξε­ων κρουα­ζιε­ρό­πλοιων και των υψη­λών δει­κτών επι­σκε­ψι­μό­τη­τας, κρύ­βε­ται μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όπου η ποιό­τη­τα ζωής των κα­τοί­κων και η βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη πα­ρα­με­ρί­ζο­νται. Ο σε­βα­σμός στον δη­μό­σιο χώρο έχει χαθεί, και η του­ρι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα επι­βάλ­λε­ται ως υπέρ­τα­τη προ­τε­ραιό­τη­τα, εις βάρος όλων των υπο­λοί­πων.