Πέθανε ο Πάπας Φραγκίσκος

Ο Πάπας Φρα­γκί­σκος πέθανε τη Δευτέρα του Πάσχα, 21 Απρι­λίου 2025, σε ηλικία 88 ετών στην κατοι­κία του στο Casa Santa Marta, σύμφωνα με ανα­κοί­νωση του Βατι­κα­νού.

Η είδηση του θανάτου του έχει συγκλο­νί­σει τη διεθνή κοι­νό­τητα, με πιστούς να συγκε­ντρώ­νο­νται ήδη στο Βατι­κανό για να απο­τί­σουν φόρο τιμής.

Την είδηση του θανάτου του ανα­κοί­νωσε με βαθιά συγκί­νηση ο Καρ­δι­νά­λιος Κέβιν Φάρελ, μέσω επί­ση­μης δήλωσης του Βατι­κα­νού. «Αγα­πη­τοί αδελφοί και αδελφές, με βαθύ πόνο σας ανα­κοι­νώνω τον θάνατο του Αγίου Πατέρα μας Φρα­γκί­σκου», ανέφερε ο Καρ­δι­νά­λιος.

Ο Καρ­δι­νά­λιος επε­σή­μανε ότι ολό­κληρη η ζωή του Πάπα ήταν αφιε­ρω­μένη στην υπη­ρε­σία του Θεού και της Εκκλη­σίας, ενώ εξήρε τη διδα­σκα­λία του, με επί­κε­ντρο τις αξίες του Ευαγ­γε­λίου: πίστη, θάρρος και παγκό­σμια αγάπη, ιδιαί­τερα προς τους φτω­χό­τε­ρους και τους περι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νους.

«Με τερά­στια ευγνω­μο­σύνη για το παρά­δειγμά του ως αλη­θι­νού μαθητή του Κυρίου Ιησού, εμπι­στευό­μα­στε την ψυχή του Πάπα Φρα­γκί­σκου στο άπειρο έλεος και την αγάπη του Τρια­δι­κού Θεού», κατέ­ληξε.

Τα σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας

Τα τελευ­ταία χρόνια της ζωής του Πάπα Φρα­γκί­σκου είχαν σημα­δευ­τεί από σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας και επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες εισα­γω­γές στο νοσο­κο­μείο.

Στις 14 Φεβρουα­ρίου, ο Ποντί­φι­κας εισήχθη στο νοσο­κο­μείο για θερα­πεία βρογ­χί­τι­δας. Λίγες ημέρες αργό­τερα, οι γιατροί ανα­κοί­νω­σαν ότι έπασχε από πνευ­μο­νία και χρειά­στηκε μεταγ­γί­σεις αίματος, καθώς οι εξε­τά­σεις έδειξαν χαμηλά επίπεδα αιμο­πε­τα­λίων, κατά­σταση που σχε­τί­ζε­ται με αναιμία.

Στις 22 Φεβρουα­ρίου, το Βατι­κανό ανα­κοί­νωσε ότι η κατά­στασή του ήταν κρίσιμη λόγω παρα­τε­τα­μέ­νης ανα­πνευ­στι­κής κρίσης, η οποία απαι­τούσε χορή­γηση οξυ­γό­νου υψηλής ροής. Την επομένη, οι γιατροί εντό­πι­σαν και ήπια νεφρική ανε­πάρ­κεια.

Ο Πάπας παρέ­μεινε νοση­λευό­με­νος μέχρι το τέλος του Φεβρουα­ρίου, με τους για­τρούς να περι­γρά­φουν την κατά­στασή του ως «περί­πλοκη». Στις 6 Μαρτίου ακού­στηκε για πρώτη φορά η φωνή του μετά την εισα­γωγή του, σε ηχητικό μήνυμα όπου ευχα­ρί­στησε όσους προ­σεύ­χο­νταν για εκείνον και πρό­σθεσε: «Είμαι μαζί σας από εδώ».

Η τελευ­ταία του δημόσια εμφά­νιση

Την Κυριακή του Πάσχα, εμφα­νί­στηκε δημόσια και χαι­ρέ­τισε τους πιστούς, μόλις μία ημέρα μετά τη συνά­ντησή του με τον Αντι­πρό­ε­δρο των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς.

Συγκε­κρι­μένα, μετά τη λήξη της χθε­σι­νής λει­τουρ­γίας, ο πάπας Φρα­γκί­σκος ευλό­γησε τους πενήντα χιλιά­δες πιστούς που βρί­σκο­νταν στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, από το μικρό τζιπ «papa mobile» το οποίο συνή­θιζε να χρη­σι­μο­ποιεί στις επί­ση­μες τελετές. Λίγο νωρί­τερα, με αδύναμη φωνή, είχε ευχηθεί καλό Πάσχα από τον εξώστη του Αγίου Πέτρου.

Ποιος ήταν ο Πάπας Φρα­γκί­σκος

O Χόρχε Μάριο Μπερ­γκό­λιο, o πρώτος πάπας προ­ερ­χό­με­νος από την Λατι­νική Αμερική,, είχε γεν­νη­θεί στις 17 Δεκεμ­βρίου του 1936 στο Μπου­έ­νος Άιρες της Αργε­ντι­νής. Η οικο­γέ­νειά του κατα­γό­ταν από το Πεδε­μό­ντιο της βόρειας Ιταλίας: λογι­στής στους αργε­ντί­νι­κους σιδη­ρό­δρο­μους ο πατέρας του, νοι­κο­κυρά η μητέρα του.

Αφού πρώτα πήρε απο­λυ­τή­ριο τεχνι­κού λυκείου, απο­φά­σισε να μπει σε καθο­λική ιερα­τική σχολή. Στην συνέ­χεια έγινε μέλος του τάγ­μα­τος των Ιησουι­τών και σπού­δασε φιλο­σο­φία. Το 1965 άρχισε να διδά­σκει λογο­τε­χνία και ψυχο­λο­γία στο καθο­λικό κολέγιο του Σάντα Φε και, μετά από ένα χρόνο, σε θρη­σκευ­τικό ίδρυμα του Μπου­έ­νος Άιρες. Το 1969 χει­ρο­το­νή­θηκε ιερέας και έπειτα από ένα χρόνο ολο­κλή­ρωσε και τις σπουδές του στην θεο­λο­γία.

Επί δεκα­πέ­ντε χρόνια δίδαξε σε καθο­λικά πανε­πι­στη­μιακά ιδρύ­ματα, ενώ το 1986 μετέβη στην Γερ­μα­νία, όπου ολο­κλή­ρωσε το διδα­κτο­ρικό του. Το 1992 ορί­σθηκε από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β’, επί­σκο­πος της πόλης Άουκα και ανα­πλη­ρω­τής επί­σκο­πος του Μπου­έ­νος Άιρες. Στις 28 Φεβρουα­ρίου του 1992, επελέγη ως αρχιε­πί­σκο­πος του Μπου­έ­νος Άιρες και ολό­κλη­ρης της Αργε­ντι­νής.

Το 2001 ο Ιωάννης Παύλος ο Β’ τον όρισε καρ­δι­νά­λιο και τον Απρίλιο του 2005 συμ­με­τείχε στην εκλογή του πάπα Βενέ­δι­κτου από το Κον­κλά­βιο.

Ως αρχιε­πί­σκο­πος του Μπου­έ­νος Άιρες, έδωσε έμφαση στην στήριξη των φτω­χό­τε­ρων πολιτών, στην διάδοση του λόγου του Θεού σε κάθε γωνιά της πόλης, στο να παρα­μεί­νουν «πάντα ανοι­κτές» οι πύλες όλων των εκκλη­σιών και στην στενή συνερ­γα­σία κλη­ρι­κών και λαϊκών.

Ο Χόρχε Μάριο Μπερ­γκό­λιο εξελέγη Πάπας στις 13 Μαρτίου του 2013. Απο­φά­σισε να επι­λέ­ξει το όνομα Φρα­γκί­σκος -δίνοντας έμφαση, κυρίως, στον τίτλο του επι­σκό­που Ρώμης- και να φορέσει σιδε­ρέ­νιο και όχι χρυσό σταυρό. «Tα αδέλφια μου, οι καρ­δι­νά­λιοι, για να δια­λέ­ξουν τον νέο πάπα, έφτασαν μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου», είπε στον πρώτο χαι­ρε­τι­σμό του προς τους πιστούς.

Σύμφωνα με όλους τους ανα­λυ­τές, αλλά και με τις καρδιές εκα­τομ­μυ­ρίων πιστών, ήταν «ο Πάπας των φτωχών», ο Άγιος Πατέρας των Καθο­λι­κών που έδωσε έμφαση στη βοήθεια και στην αλλη­λεγ­γύη προς τους μετα­νά­στες, τους «τελευ­ταί­ους» και τους ξεχα­σμέ­νους. Έδωσε εντολή στις Αρχές του Βατι­κα­νού να αφήνουν τους άστε­γους να κοι­μού­νται στους δρόμους γύρω από τον Άγιο Πέτρο, αλλά και μέσα στην Πλατεία της βασι­λι­κής εκκλη­σίας. «Ποιος είμαι εγώ για να κρίνω έναν ομο­φυ­λό­φιλο, όταν ο ίδιος αναζητά τον δρόμο του Θεού;», ήταν η απά­ντηση που έδωσε σε δημο­σιο­γράφο, επι­στρέ­φο­ντας αερο­πο­ρικά από ένα από τα πρώτα ταξίδια του ως ποντί­φικα.

Με αναφορά στον πόλεμο στην Ουκρα­νία, αλλά και στην ανθρω­πι­στική κρίση στην Γάζα, ο Φρα­γκί­σκος επα­νέ­λαβε αμέ­τρη­τες φορές ότι «ο πόλεμος απο­τε­λεί πάντα ήττα και κανείς δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνά». Μια ημέρα μετά την έναρξη της ρωσικής επί­θε­σης κατά της Ουκρα­νίας, ο Αργε­ντι­νός πάπας πήγε πεζός στην πρε­σβεία της Ρωσίας παρά το Βατι­κανό για να ζητήσει με έμφαση από τον διπλω­μα­τικό εκπρό­σωπο της Μόσχας να σιγή­σουν τα όπλα.

Η σχέση του με τον Οικου­με­νικό Πατριάρχη Βαρ­θο­λο­μαίο ήταν στενή. Τον προ­σκά­λεσε και τον είχε στο πλευρό του σε όλες τις πρω­το­βου­λίες δια­θρη­σκεια­κού δια­λό­γου, απο­κα­λώ­ντας τον «αγαπητό αδελφό». Εμπνεύ­στηκε από το έργο του Οικου­με­νι­κού Πατριάρχη για την Εγκύ­κλιο υπέρ της προ­στα­σίας του περι­βάλ­λο­ντος «Laudato sii» και ετοι­μα­ζό­ταν να τον συνα­ντή­σει, τον ερχό­μενο Μάιο, στην Μικρά Ασία για τα 1.700 χρόνια από την Πρώτη Οικου­με­νική Σύνοδο της Νίκαιας. Βαθιά του επι­θυ­μία, όπως και του Προ­κα­θή­με­νου της Ορθο­δο­ξίας, ήταν να επι­στρέ­ψουν σύντομα οι δυο Εκκλη­σίες σε μόνιμο, κοινό εορ­τα­σμό του Πάσχα.

Δεν έλειψαν οι συγκρού­σεις και οι επι­κρι­τές, εκείνοι που κατη­γό­ρη­σαν τον λατι­νο­α­με­ρι­κανό Πάπα, ότι δεν έδωσε το ανα­γκαίο βάρος στην ιεραρ­χία και στην τελε­τουρ­γία, ότι μιλούσε μια γλώσσα υπερ­βο­λικά απλή η οποία θύμιζε, πολλές φορές, απλό ιερέα και όχι τον θρη­σκευ­τικό ταγό άνω του ενός δισε­κα­τομ­μυ­ρίου πιστών. Αυτή, όμως, ήταν η πραγ­μα­τική δύναμη του Φρα­γκί­σκου: η αναφορά στην ουσία του χρι­στια­νι­κού μηνύ­μα­τος, η επί­γνωση ότι ένας καλός πιστός και άνθρω­πος κρί­νε­ται, πρώτα απ’ όλα, από την καθη­με­ρινή ζωή και τα έργα του. Μια στροφή προς μια αυθόρ­μητη, βαθιά ανθρω­πιά, η οποία πολύ δύσκολα θα μπο­ρέ­σει να ξεχα­στεί τα επόμενα χρόνια από την Ρωμαιο­κα­θο­λική Εκκλη­σία.

Πηγή: protothema.gr