Σωματείο Ξενοδοχοπαλλήλων: Χάθηκε άλλη μια ανθρώπινη ζωή στο βωμό του κέρδους

Από το Σωμα­τείο Ξενο­δο­χο­παλ­λή­λων  για το τραγικό δυστύ­χημα ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Η Ρόδος, αντί να πρω­το­στα­τεί μόνο σε αφίξεις και του­ρι­στικά ρεκόρ, δυστυ­χώς πρω­τα­γω­νι­στεί πλέον και στον πιο μακά­βριο και ντρο­πια­στικό τομέα: στα εργα­τικά δυστυ­χή­ματα. Χθες, ακόμα ένας συνά­δελ­φός μας έχασε τη ζωή του εν ώρα εργα­σίας σε πεντά­στερο ξενο­δο­χείο του νησιού. Μια ακόμη οικο­γέ­νεια βυθί­ζε­ται στο πένθος. Ένας ακόμη εργα­ζό­με­νος δεν θα επι­στρέ­ψει ποτέ σπίτι του.

Δεν ήταν ατύχημα – ήταν προ­α­ναγ­γελ­θέν έγκλημα.

Τα αίτια είναι γνωστά και επα­να­λαμ­βα­νό­μενα: εντα­τι­κο­ποί­ηση εργα­σίας, εξα­ντλη­τικά ωράρια, συνε­χό­με­νες υπε­ρω­ρίες, μείωση κόστους σε βάρος της ασφά­λειας, εργο­λα­βίες χωρίς κανέναν έλεγχο, και πάνω από όλα, παντε­λής έλλειψη ουσια­στι­κής επι­θε­ώ­ρη­σης και πρό­λη­ψης. Όλα στον βωμό του κέρδους, όλα εις βάρος της ζωής.

Απαι­τούμε εδώ και τώρα τη δημιουρ­γία Τμή­μα­τος Τεχνι­κής Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας στη Ρόδο. Δεν είναι δυνατόν το τέταρτο μεγα­λύ­τερο νησί της χώρας, με χιλιά­δες εργα­ζο­μέ­νους στον του­ρι­σμό, να υπά­γε­ται ακόμη στο ΚΕΠΕΚ Πειραιά. Η απουσία τεχνι­κής επι­θε­ώ­ρη­σης στην περιοχή μας είναι εγκλη­μα­τική και έχει στοι­χί­σει ζωές.

Η κυβέρ­νηση σφυ­ρί­ζει αδιά­φορα. Τρία χρόνια πριν, ο τότε Υπουρ­γός Εργα­σίας κ. Χατζη­δά­κης δεσμεύ­τηκε ενώπιον αντι­προ­σω­πείας του Εργα­τι­κού Κέντρου Ρόδου ότι η δημιουρ­γία της υπη­ρε­σίας στη Ρόδο ήταν ζήτημα “άμεσης προ­τε­ραιό­τη­τας”. Από τότε, σιωπή. Οι επι­στο­λές μας, οι εκκλή­σεις μας, πετά­χτη­καν στα σκου­πί­δια από τον ίδιο και τους δια­δό­χους του.

Φτάνει πια με τα ψέματα. Φτάνει με τις “δεσμεύ­σεις” χωρίς αντί­κρι­σμα.

Δεν θα επι­τρέ­ψουμε να συνη­θί­σουμε στον θάνατο. Οι συνά­δελ­φοί μας δεν είναι αριθμοί, δεν είναι στα­τι­στικά στοι­χεία – είναι άνθρω­ποι με οικο­γέ­νειες, με όνειρα, με ζωή. Και αυτή η ζωή καταρ­ρέει μέσα σε ξενοδοχεία-υπερπαραγωγές, την ώρα που το κράτος απου­σιά­ζει επι­δει­κτικά. Η ευθύνη είναι πολι­τική και έχει ονο­μα­τε­πώ­νυμα.

Δεν λαϊ­κί­ζουμε – λέμε τα πράγ­ματα όπως είναι: Όσο δεν λαμ­βά­νο­νται ουσια­στικά μέτρα προ­στα­σίας, όσο δεν υπάρ­χουν επι­θε­ω­ρή­σεις, όσο οι ζωές μας ζυγί­ζο­νται με βάση το κόστος, τα χέρια της κυβέρ­νη­σης θα είναι βαμμένα με αίμα. Με το αίμα των συνα­δέλ­φων μας που χάνο­νται για ένα μερο­κά­ματο. Γιατί δυστυ­χώς το “μερο­κά­ματο του τρόμου” έγινε κανο­νι­κό­τητα.

Ως Σωμα­τείο, δεν θα σιω­πή­σουμε. Θα συνε­χί­σουμε με κάθε τρόπο να αγω­νι­ζό­μα­στε μέχρι να μπει τέλος σε αυτή την ντρο­πια­στική πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Κλεί­νο­ντας, εκφρά­ζουμε τα θερ­μό­τερα και πιο ειλι­κρινή μας συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οικο­γέ­νεια του αδι­κο­χα­μέ­νου συνα­δέλ­φου μας. Θα είμαστε δίπλα τους με κάθε μέσο και σε κάθε ανάγκη. Δεν ξεχνάμε. Δεν συγ­χω­ρούμε. Δεν υπο­χω­ρούμε.

Καλό ταξίδι  στο φως φίλε Λάκη!