Πώς ζωντανεύει το μάθημά της μία δασκάλα στη Μύκονο που επενδύει στη σχέση της με τα παιδιά

Με μία πίτσα, διδά­σκει τα κλά­σματα. Μαθαί­νο­ντας πώς να γράφουν «επι­στο­λές» στο μάθημα της Γλώσσας, οι μαθητές ξεκί­νη­σαν αλλη­λο­γρα­φία με σχολείο στον Πειραιά. Η Ιστορία γίνεται κατα­νοητή, επειδή μετα­φέ­ρε­ται στα «καθ’ημάς». Ο δια­δρα­στι­κός πίνακας ανα­δει­κνύ­ε­ται σε «πρω­τα­γω­νι­στή» στην καθη­με­ρι­νό­τητα της τάξης, καθώς μέσα από την εικόνα και τα βίντεο, τα παιδιά κατα­νο­ούν καλύ­τερα την ύλη.

Αλλά και ο καθρέ­πτης στον τοίχο, όπου οι μαθητές κάνουν «στάση» για να κάνουν μία θετική δήλωση για τον εαυτό τους, έρχεται να ενι­σχύ­σει την αυτο­ε­κτί­μησή τους. Αξιο­μνη­μό­νευτη εμπει­ρία, το χρι­στου­γεν­νιά­τικο πιτζάμα-πάρτυ με κου­βέρ­τες και ζεστή σοκο­λάτα στην τάξη.

«Διδάσκω και με το μυαλό μου αλλά πιο πολύ διδάσκω με την ψυχή μου», δηλώνει η Μαρίνα Φασάκη, νεαρή δασκάλα, που υπη­ρε­τεί φέτος στη Μύκονο και συχνά μοι­ρά­ζε­ται τις εμπει­ρίες της στο TikTok.

Μέσα Οκτω­βρίου, η Μαρίνα Φασάκη διο­ρί­στηκε ως ανα­πλη­ρώ­τρια δασκάλα στη Μύκονο, όπου ανέλαβε Πέμπτη δημο­τι­κού. Από­φοι­τος του ΕΚΠΑ με μετα­πτυ­χιακό στην εκπαι­δευ­τική ψυχο­λο­γία, προ­σπα­θεί να συνε­χί­σει την «παρά­δοση», όχι μόνο της δασκά­λας μητέρας της, αλλά και του παππού και του προ­πάπ­που, επίσης δασκά­λων, από την Κάρπαθο.

«Επειδή είχα ζήσει σε πολύ απρό­σω­πες, άχαρες τάξεις, ήθελα η δική μου τάξη να είναι αλλιώς. Όταν έλεγα ότι θέλω να κάνω τα παιδιά να έρχο­νται χαρού­μενα στο σχολείο, όλοι γελού­σαν. Μου έλεγαν “εντάξει, ξύπνα τώρα”…Και όμως. Έχω 24 μαθητές – 17 αγόρια, 7 κορί­τσια – φέτος και λένε “είναι η πρώτη φορά που είμαστε όλοι φίλοι”. Παράλ­ληλα, προ­σπαθώ να προ­σαρ­μόζω την ύλη στα βιώματά τους, ώστε να την κατα­νο­ούν καλύ­τερα», θα πει η ίδια, φέρ­νο­ντας ως χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα, την έμπνευση να φέρει στην τάξη πίτσες, προ­κει­μέ­νου να θυμη­θούν τα παιδιά τα κλά­σματα.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει η ίδια, «πριν τη γνώση, είναι η σχέση με τα παιδιά, γι’αυτό και επενδύω στο ουσια­στικό δέσιμο μαζί τους. Το ψυχο­συ­ναι­σθη­μα­τικό κομμάτι μπαίνει σε απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα». Η κ.Φασάκη προ­σπα­θεί να εξα­το­μι­κεύει την προ­σέγ­γισή της σε κάθε παιδί, επειδή «η μάθηση ανθίζει μόνο σε μία σχέση που τη χαρα­κτη­ρί­ζει η ασφά­λεια και η εμπι­στο­σύνη».

Κύριο μέλημά της, είναι να κατα­στή­σει τη σχολική εμπει­ρία αξέ­χα­στη για τα παιδιά, να τους μείνει ως κάτι θετικό ενώ δεν παρα­λεί­πει να δίνει χώρο στη δημιουρ­γία, το παι­χνίδι, τη φαντα­σία αλλά και το χιούμορ. «Μία από τις καλύ­τε­ρες ημέρες ήταν το “πιτζάμα-πάρτι” στο σχολείο τα Χρι­στού­γεννα. Τα παιδιά έφεραν τις κου­βέρ­τες τους, σνακ και εγώ τους έφτιαξα ζεστή σοκο­λάτα. Στο­λί­σαμε όλοι μαζί το δέντρο, είδαμε χρι­στου­γεν­νιά­τικη ταινία, μιλή­σαμε για το νόημα των Χρι­στου­γέν­νων – ήταν μία πραγ­μα­τικά συγκι­νη­τική εμπει­ρία».

Η ίδια ανα­φέ­ρει πως σε ό,τι κάνει, έχει συμ­μά­χους της τους γονείς: «Η ύλη προχωρά κανο­νικά, τα παιδιά μελε­τούν, είναι τυπικά, οπότε δεν έχουν λόγο να με αμφι­σβη­τή­σουν», ανα­φέ­ρει. Όπως προ­σθέ­τει, δεν υπάρχει “γκρίνια”, επειδή τα παιδιά έχουν εμπο­τι­στεί με την ιδέα πως είναι καλό να μελε­τή­σουν, για να εξε­λι­χθούν τα ίδια ως άνθρω­ποι».

Η τάξη με τις θεμα­τι­κές γωνιές

Μία τάξη πολύ­χρωμη αλλά και γεμάτη ουσία, έχουν κατα­φέ­ρει να δημιουρ­γή­σουν η δασκάλα με τα παιδιά στη Μύκονο. Ιδιαί­τερη έμφαση έχει δοθεί στις θεμα­τι­κές γωνιές.

«Στον ένα τοίχο, υπάρχει καθρέ­πτης. Είναι η “Στάση θετικών δηλώ­σεων στον εαυτό μου” – πρό­κει­ται για την εβδο­μα­διαία άσκηση, που κάνουμε με τα παιδιά και στο­χεύει στην ενί­σχυση της αυτο­ε­κτί­μη­σής τους καθώς βασί­ζε­ται στην αρχή, ότι ο εγκέ­φα­λός μας κατα­γρά­φει και εκτελεί ό, τι λέμε. Αν και στην αρχή, ένιωθαν άβολα, πλέον έχουν μάθει και τον αντι­με­τω­πί­ζουν με ωρι­μό­τητα. Θα σταθούν μπροστά να πουν ‘είμαι αγαπητός’, ‘είμαι σεβαστός’… », λέει η δασκάλα.

Μία άλλη θεμα­τική γωνιά, είναι η «Άλλαξε τον τρόπο που σκέ­φτε­σαι», βασι­σμένη στο βιβλίο της ψυχο­λό­γου Κάρολ Ντουέκ (Carol Dweck) από το πανε­πι­στή­μιο Στάν­φορντ. «Αφού αφιε­ρώ­σαμε τρεις διδα­κτι­κές ώρες σε συζη­τή­σεις με τα παιδιά, αναρ­τή­σαμε στην πλευρά αυτή σκέψεις δικές τους, όπως “αντί το ‘έκανα λάθος”, “τα λάθη με βοηθούν να βελ­τιωθώ”.”Ή αντί το ‘είμαι κακός στα μαθη­μα­τικά”, “πρέπει να προ­σπα­θήσω περισ­σό­τερο”… Το θετικό απο­τύ­πωμα έχει αρχίσει πλέον και φαί­νε­ται – τα παιδιά που έκλαι­γαν στην αρχή όταν δεν τα πήγαι­ναν καλά σε ένα δια­γώ­νι­σμα, έχουν κατα­λά­βει πλέον ότι μία απο­τυ­χία δεν τα καθο­ρί­ζει. Έχουν ενστερ­νι­στεί την άποψη ότι “τα λάθη μας, είναι οι οδηγοί μας”».

Αγα­πη­μένη γωνιά, το «Δέντρο της γνώσης», που σχε­τί­ζε­ται με τη φιλα­να­γνω­σία. «Όπως ανθίζει το δέντρο όταν το ποτί­σεις, έτσι ανθί­ζουν και τα παιδιά όταν δια­βά­ζουν βιβλία. Για κάθε βιβλίο που δια­βά­ζουν, προ­σθέ­τουμε ένα φύλλο στο δέντρο μας», σημειώ­νει η κ.Φασάκη, με τη δανει­στική βιβλιο­θήκη της τάξης να μην προ­λα­βαί­νει να πιάσει σκόνη.

Ένας δια­φο­ρε­τι­κός σταθμός της τάξης, το κουτί «Μακάρι να ήξερε η δασκάλα μου», όπου τα παιδιά αφήνουν σημειώ­ματα, είτε επώνυμα, είτε ανώνυμα. Εκείνη τα συγκε­ντρώ­νει, επε­ξερ­γά­ζε­ται τις πλη­ρο­φο­ρίες και στη συνέ­χεια, φέρνει προς συζή­τηση τα θέματα που ανα­δει­κνύ­ο­νται στην εβδο­μα­διαία συνά­ντηση της τάξης, τον «Εμπι­στευ­τικό κύκλο», όπου τα παιδιά μοι­ρά­ζο­νται τις σκέψεις τους – αν κάτι τα πλήγωσε, αν θέλουν να ζητή­σουν συγνώμη μετά από μία εσφαλ­μένη συμπε­ρι­φορά τους. «Έχουν κατα­λά­βει πλέον ότι οι λύσεις δεν βρί­σκο­νται ούτε στις φωνές, ούτε στις βρισιές αλλά στη συζή­τηση και στην επι­κοι­νω­νία», τονίζει η ίδια.

Ανα­φο­ρικά με άλλους τρόπους που η ίδια προ­σπα­θεί να εμπλου­τί­σει το μάθημα, για να κεντρί­ζει το ενδια­φέ­ρον των μαθητών της, η δασκάλα επι­στρα­τεύει εκπαι­δευ­τικά δια­δρα­στικά παι­χνί­δια από το δια­δί­κτυο, μάθημα εκτός τάξης επειδή στα παιδιά αρέσει να βρί­σκο­νται στη φύση. Σχε­δια­γράμ­ματα, βίντεο, εικόνες κυρίως στο μάθημα της Ιστο­ρίας – «ευτυχώς, έχουμε δια­δρα­στικό πίνακα και τον αξιο­ποιώ όλη μέρα», ανα­φέ­ρει, αφού προ­σπα­θεί να ενσω­μα­τώ­νει στη διδα­σκα­λία της οπτι­κο­α­κου­στικό υλικό ενώ αξιο­ποιεί και το εργα­λείο της Τεχνη­τής Νοη­μο­σύ­νης: «Ζωντα­νεύ­ουμε εκθέ­σεις ή εργα­σίες των παιδιών μέσω ΤΝ και αυτό είναι κάτι που τα συναρ­πά­ζει».

Μία συνή­θεια που ξεχω­ρί­ζει η δασκάλα, είναι πως τα παιδιά έμαθαν να γράφουν γράμ­ματα: «Στη φετινή ύλη της Γλώσσας, έπρεπε να διδα­χθούν τις επι­στο­λές. Αφού καλύ­ψαμε τη θεωρία, μια και δεν ήταν καθόλου εξοι­κειω­μένα τα παιδιά με τη δια­δι­κα­σία, συνεν­νοη­θή­καμε με τη μητέρα μου, η οποία υπη­ρε­τεί ως δασκάλα στα Ράλλεια Πει­ρα­μα­τικά στον Πειραιά, και οι τάξεις μας ξεκί­νη­σαν να αλλη­λο­γρα­φούν – προη­γή­θηκε κλήρωση και το κάθε παιδί έγινε ‘ζευγάρι’ με κάποιο συνο­μή­λικό του. Έχουν ήδη ανταλ­λά­ξει γράμ­ματα πέντε φορές. Η χαρά και ο ενθου­σια­σμός τους είναι απε­ρί­γρα­πτος, όταν έρχεται το ταχυ­δρο­μείο και τους μοιράζω τα γράμ­ματα».

Η ζωή δεν είναι «ρόδινη»

Η ανεύ­ρεση κατοι­κίας ήταν πολύ δύσκολη στην αρχή. Το ίδιο και η δια­βί­ωση σε ένα τόσο ακριβό νησί, καθώς ο μισθός του δασκά­λου μετά βίας επαρκεί.

«Όταν ήρθα για να βρω σπίτι, απο­γοη­τεύ­τηκα. Ήταν όλα ή πανα­κριβα, ή χρέπια. Το ενοίκιο στα πιο αξιο­πρεπή ήταν πάνω από 600 ευρώ, πώς θα μπο­ρούσα να τα διαθέσω όταν παίρνω 900; Έφτασα σε σημείο παραί­τη­σης… Να σημειώσω, ότι η παραί­τηση ισο­δυ­να­μεί με δύο χρόνια εκτός πινάκων, δηλαδή δεν θα μπο­ρούσα να δουλέψω για δύο χρόνια στο δημόσιο. Ευτυχώς, βρέθηκε σπίτι, πολύ μικρό αλλά μου είναι αρκετό», λέει η κ. Φασάκη.

Και συνε­χί­ζει: «Αντι­παθώ τη γκρίνια όμως είναι πολύ δύσκολο για έναν εκπαι­δευ­τικό να τα βγάλει πέρα με τον μισθό του. Σίγουρα γνω­ρί­ζουμε ότι δηλώ­νο­ντας νησιά, παρα­με­θό­ριο, θα αντι­με­τω­πί­σουμε αρκετές δυσκο­λίες, αλλά η Μύκονος είναι ένας άλλος κόσμος. Όταν έψαχνα σπίτι και άκουγα πόσο ακριβά είναι τα ενοίκια, οι ιδιο­κτή­τες έλεγαν απλώς “αν δεν μου τα δώσεις εσύ, θα μου τα δώσει άλλος”»

Πηγή: protothema.gr