Πολεοδομία Ρόδου: Αποκαλυπτικές συνομιλίες από το κύκλωμα – «Ένα 500αρικο για να πατήσει το κουμπί ήθελε ο ηγέτης»

Η υπόθεση δια­φθο­ράς στην Πολε­ο­δο­μία Ρόδου έχει πάρει μεγάλες δια­στά­σεις. Μετά τις συλ­λή­ψεις επτά ατόμων – πέντε δημό­σιων λει­τουρ­γών και δύο ιδιωτών– και την ολο­κλή­ρωση του πρώτου σταδίου της κυρίας ανά­κρι­σης η Δικαιο­σύνη προχωρά.

Σε μια απο­κα­λυ­πτική συνο­μι­λία που περι­λαμ­βά­νε­ται στη δικο­γρα­φία για το πολε­ο­δο­μικό κύκλωμα της Ρόδου, η προϊ­στα­μένη του Τμή­μα­τος Αδειών και μια γυναίκα συνο­μι­λή­τριά της απο­δο­μούν τον «ηγέτη» της Υπη­ρε­σίας Δόμησης όπως τον απο­κα­λούν, απο­κα­λύ­πτο­ντας με ωμότητα τον τρόπο που – κατά τα λεγό­μενά τους – εκμε­ταλ­λευό­ταν τη θέση του για να αποσπά χρήματα.

«Ένα 500αρικο για να πατήσει το κουμπί», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά η προϊ­στα­μένη, περι­γρά­φο­ντας έναν μηχα­νι­σμό όπου ακόμα και οι πιο «καθαρές» άδειες έπρεπε να πλη­ρώ­σουν το δικό τους τίμημα.

«Το μυαλό του ήταν πώς θα πάρει από αυτό που κάνει» λέει παρα­κάτω, απο­δο­μώ­ντας πλήρως την εικόνα του και απο­κα­λύ­πτο­ντας τον τρόπο λει­τουρ­γίας του. Μέσα από τα λεγό­μενα τους σκια­γρα­φεί­ται ένα σύστημα δια­φθο­ράς, όπου, σύμφωνα με την ίδια, οι άδειες δόμησης ήταν ευκαι­ρίες «είσπρα­ξης», ακόμα και για τα πιο «καθαρά» σχέδια.

Προϊ­στα­μένη: Ναι, ναι, ναι… Νιώθαμε μεγάλη ασφά­λεια με το λαμόγιο. Έλα, μ@λ@κ@, έπρεπε να ήσουν σήμερα στην αυτοψία που πήγαμε. Τι υπο­νο­ούσε ο άλλος… Εδώ, λέει, ήρθε ο άνθρω­πος – λέει, αρχι­τέ­κτο­νας – και μου έλεγε: «έτσι θα προ­χω­ρή­σεις». Και μετά, λέει, τι; Δεν ήτανε. Πήγε και κατέ­θεσε κάτω. Έλεγε για τον τάδε. Πήγε κατέ­θεσε ότι όλα είναι σωστά. Και έρχεστε μετά από τρία χρόνια, λέει, να μου τα αμφι­σβη­τείτε; Έλα, άστο, χέστο. Δεν θέλω να μπούμε σε αυτή τη συζή­τηση.

Άγνωστη γυναίκα: Ρε, δεν σου είπα…

Προϊ­στα­μένη: Εγώ δεν μπορώ, ένας άνθρω­πος να θεω­ρεί­ται ηγέτης μιας τέτοιας υπη­ρε­σίας και ό,τι κάνει, μα ό,τι κάνει, το μυαλό του να είναι πώς θα πάρει από αυτό που κάνει. Είναι αρρώ­στια.

Άγνωστη γυναίκα: Καλά, δεν το συζητώ, εννο­εί­ται.

Προϊ­στα­μένη: Εντάξει, ένα πράγμα δεν το άφηνε να πέσει έξω. Και τα πιο υγιή και καλά, για χρυ­σο­χο­ρο­σήμο, ένα πεντα­κο­σά­ρικο. Στις άδειές τους είχε γονα­τί­σει τους ανθρώ­πους. Βρες τίποτα να μην έχουν οι άδειες, ένα πεντα­κο­σά­ρικο για να πατήσει το κουμπί. Ορούς δόμησης, αυτό. Δεν μου αρέσει αυτός ο τύπος, ο άνθρω­πος. Ενώ ο … ήταν κύριος, εντάξει;

Πηγή: protothema.gr