Μόνο με την παρουσία εισαγγελέα η κατ΄ οίκον έρευνα από εφοριακούς

Η εισβολή εφο­ρια­κών σε σπίτια χωρίς την παρου­σία εκπρο­σώ­που των δικα­στι­κών αρχών όχι μόνο είναι αντί­θετη στο Σύνταγμα αλλά μπορεί να οδη­γή­σει ακόμα και σε διώξεις για κατά­χρηση εξου­σίας ή να κατα­στή­σει παρά­νομα τα απο­δει­κτικά στοι­χεία που κατα­σχέ­θη­καν.

Αυτή είναι η γνω­μο­δό­τηση του αντιει­σαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου Νίκου Παντελή προς το υπουρ­γείο οικο­νο­μι­κών σχετικά με την εφαρ­μογή δια­τά­ξεων του Νόμου 4174/13 που δίνει το δικαί­ωμα σε φορο­λο­γι­κές αρχές μα μπαί­νουν για έλεγχο στα σπίτια φορο­λο­γού­με­νων χωρίς την παρου­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού με απλή εντολή από εισαγ­γε­λέα.

Τέτοιου είδους δια­τά­ξεις ακόμη και όταν αφορούν διοι­κη­τι­κές πράξεις όπως ο φορο­λο­γι­κός έλεγχος δεν μπορούν να εφαρ­μο­στούν εκτός κι αν αλλάξει το Σύνταγμα

Ο αντιει­σαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου μπλο­κά­ρει τέτοιου είδους κατ’ οίκον έρευνες και απαντά σε άλλη γνω­μο­δό­τηση του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους το περα­σμένο καλο­καίρι, με την οποία είχαν κριθεί νόμιμες οι επί­μα­χες φορο­ε­πι­δρο­μές.

Ο Νίκος Παντε­λής ξεκα­θα­ρί­ζει ότι το άρθρο 9 του Συντάγ­μα­τος που προ­στα­τεύει το άσυλο της οικίας προ­βλέ­πει κατη­γο­ρη­μα­τικά ότι δεν μπορεί να γίνει καμία έρευνα χωρίς την παρου­σία εκπρο­σώ­που της δικα­στι­κής αρχής.

Ο αντιει­σαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου ξεκα­θα­ρί­ζει ότι η εφαρ­μογή τέτοιου είδους δια­τά­ξεων ακόμα και όταν αφορούν διοι­κη­τι­κές πράξεις, όπως ο φορο­λο­γι­κός έλεγχος δεν μπορούν να εφαρ­μο­στούν εκτός αν αλλάξει το Σύνταγμα.

Χαρα­κτη­ρι­στικά πετάει το μπαλάκι στη Βουλή επι­ση­μαί­νο­ντας:

“Εάν με την αποδοχή της άποψης ότι η παρου­σία εκπρο­σώ­πων της δικα­στι­κής αρχής είναι υπο­χρε­ω­τική σε οποιασ­δή­ποτε μορφής έρευνα κατ’ οίκον, οδη­γού­μεθα σε αδυ­να­μία να επο­πτεύ­σουμε την τήρηση της διοι­κη­τι­κής νομο­θε­σίας , είναι έργο της νομο­θε­τι­κής εξου­σίας και δη μιας Ανα­θε­ω­ρη­τι­κής Βουλής, να παρέμ­βει και να επι­λύ­σει το πρό­βλημα και όχι του ερμη­νευτή και εφαρ­μο­στή του δικαίου (εν προ­κει­μένω του Εισαγ­γε­λέα), ο οποίος κάνο­ντας συσταλ­τική ερμη­νεία της σχε­τι­κής Συνταγ­μα­τι­κής Διά­τα­ξης και περιο­ρί­ζο­ντας το εύρος προ­στα­σίας ενός ατο­μι­κού δικαιώ­μα­τος, ευρί­σκε­ται πάντοτε προ της πιθα­νό­τη­τας ανα­ζή­τη­σης από αυτόν ποι­νι­κών ευθυνών, ακόμη και ευθυνών απο­ζη­μί­ω­σης”

Στη γνω­μο­δό­τηση επι­ση­μαί­νε­ται οτι το άρθρο 9 του Συντάγ­μα­τος για όποιον παρα­βιά­ζει το άσυλο της οικίας προ­βλέ­πε­ται δίωξη για κατά­χρηση εξου­σίας αλλά και πλήρης απο­ζη­μί­ωση του θιγό­με­νου.

Ο κ. Παντε­λής ανα­φέ­ρε­ται και στην πληθώρα φορο­λο­γι­κών υπο­θέ­σεων αλλά και την αυστη­ρο­ποί­ηση των φορο­λο­γι­κών αδι­κη­μά­των μετά το ξέσπα­σμα της κρίσης επι­ση­μαί­νο­ντας: «τα όρια μεταξύ προ­λη­πτι­κού και κατα­σταλ­τι­κού διοι­κη­τι­κού ελέγχου, ιδιαί­τερα στο πεδίο της φορο­λο­γι­κής νομο­θε­σίας, είναι εντελώς δυσ­διά­κριτα. Πράγ­ματι η αθρόα ποι­νι­κο­ποί­ηση της φορο­λο­γι­κής νομο­θε­σίας, και η καθιέ­ρωση των φορο­λο­γι­κών εγκλη­μά­των ως διαρκώς αυτό­φω­ρων , έχει δημιουρ­γή­σει ένα θολό νομικό τοπίο , εντός του οποίου ο οποιοσ­δή­ποτε έλεγχος αυτού του είδους, μπορεί να προ­σλά­βει χαρα­κτήρα ποινικό, με τον εντο­πι­σμό και κατά­σχεση πλαστών ή εικο­νι­κών φορο­λο­γι­κών στοι­χείων, ανε­πί­ση­μων φορο­λο­γι­κών εγγρά­φων ή και χρη­μά­των που μπορεί να θεω­ρη­θούν ότι απο­τε­λούν προ­ϊ­ό­ντα εγκλή­μα­τος , όπως μη απο­δο­θέ­ντος (υπε­ξαι­ρε­θέ­ντος) Φ.Π.Α. Σε περί­πτωση μη επί­τευ­ξης διοι­κη­τι­κού συμ­βι­βα­σμού (άρθρο 24 παρ.2 του Ν 2523/1997), ο εντο­πι­σμός και η κατά­σχεση τέτοιου είδους στοι­χείων, οδηγεί ανα­πό­φευ­κτα στην υποβολή μηνυ­τή­ριας ανα­φο­ράς (άρθρο 21 του Ν 2523/1997) κατά του υπαι­τίου, οπότε τα στοι­χεία αυτά μπορούν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν ως απο­δει­κτικά στοι­χεία σε μια ποινική δια­δι­κα­σία. Για την δια­σφά­λιση συνεπώς της εγκυ­ρό­τη­τάς τους και της δυνα­τό­τη­τας να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν ως νόμιμα απο­δει­κτικά μέσα (άρθρο 19 του Συντάγ­μα­τος ), επι­βάλ­λε­ται οι κατ’ οίκον έρευνες που διε­νερ­γού­νται στα πλαίσια αυτά, να περι­βλη­θούν με τις ίδιες δικαιο­κρα­τι­κές εγγυ­ή­σεις που περι­βάλ­λο­νται και οι ανα­κρι­τι­κές έρευνες, αυτές δηλαδή που απο­σκο­πούν στην δια­κρί­βωση της τέλεσης αξιο­ποί­νων πράξεων, περί των οποίων δεν υπάρχει καμία αμφι­βο­λία ότι διε­νερ­γού­νται πάντοτε με την παρου­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού.”

Ο εισαγ­γε­λι­κός λει­τουρ­γός κατα­λή­γει ότι οι δια­τά­ξεις:«με τις οποίες προ­βλέ­πε­ται η διε­νέρ­γεια κατ’ οίκον ερευνών από όργανα της φορο­λο­γι­κής διοί­κη­σης, με απλή εντολή του εισαγ­γε­λέα και χωρίς την παρου­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού, για οποιον­δή­ποτε λόγο και αν γίνο­νται αυτές και οποιον­δή­ποτε σκοπό και αν εξυ­πη­ρε­τούν, κείνται εκτός του πλαι­σίου της συνταγ­μα­τι­κής μας τάξης.»