Δημήτρης Τσιόδρας, Ευρωβουλευτής: «Η Ελλάδα είναι πυλώνας σταθερότητας, σε έναν κόσμο εξαιρετικά ρευστό»

Κύριε Τσιόδρα, να ξεκι­νή­σουμε από τα απο­τε­λέ­σματα στις εκλογές της Γερ­μα­νίας και να ζητήσω από εσάς ένα πρώτο σχόλιο. Κατά την εκτί­μησή σας, πώς βλέπετε να δια­μορ­φώ­νο­νται οι δυνά­μεις στη Γερ­μα­νία;

Τα απο­τε­λέ­σματα των πρό­σφα­των γερ­μα­νι­κών εκλογών δια­μορ­φώ­νουν νέο συσχε­τι­σμό δυνά­μεων στο Βερο­λίνο. Η κυρί­αρχη και εξαι­ρε­τικά θετική (και για τη Γερ­μα­νία και για την Ευρώπη) δια­πί­στωση, είναι ότι: η νίκη του κόμ­μα­τος των Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τών, μέλους της “οικο­γέ­νειας” του ΕΛΚ φέρνει τον Φρί­ντριχ Μερτς στην καγκε­λα­ρία και οδηγεί στη συγκρό­τηση κυβέρ­νη­σης «μεγάλου συνα­σπι­σμού» με τους Σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες –οι οποίοι, παρά την ήττα τους και το ιστο­ρικό χαμηλό που κατέ­γρα­ψαν, επι­μέ­νουν στη γραμμή της ευθύνης.

Ο σχη­μα­τι­σμός μιας στα­θε­ρής κυβέρ­νη­σης στη Γερ­μα­νία, τη μεγα­λύ­τερη χώρα της Ε.Ε. μπορεί να λει­τουρ­γή­σει προ­ω­θη­τικά για την Ευρώπη, καθώς χρειά­ζε­ται να ληφθούν σημα­ντι­κές απο­φά­σεις για το μέλλον της και για την άμυνα και για την οικο­νο­μία. Υπάρχει ασφαλώς και η άνοδος των δυνά­μεων της AfD: η ακρο­δε­ξιά διπλα­σί­ασε το ποσοστό της, ξεπέ­ρασε το 20% και έγινε αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση, ποντά­ρο­ντας στη δυσα­ρέ­σκεια για το μετα­να­στευ­τικό και στα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει η γερ­μα­νική οικο­νο­μία.

Το συμπέ­ρα­σμα είναι προ­φα­νές: όταν δεν δίνουμε ρεα­λι­στι­κές λύσεις σε προ­βλή­ματα πραγ­μα­τικά, τότε η ακρο­δε­ξιά προ­πα­γάνδα με τα εύκολα συν­θή­ματα βρίσκει χώρο να δράσει. ‘Όταν εμείς απα­ντάμε πει­στικά στην κοι­νω­νία, με μέτρα που αντα­πο­κρί­νο­νται στις ανάγκες της, τότε οι ακραίοι μένουν στα γνωστά οριακά ποσοστά τους.

Φαί­νε­ται ότι ο (παρα­δο­σια­κός) γαλλο-γερμανικός άξονας βρί­σκε­ται σε περι­δί­νηση. Τι πρέπει να περι­μέ­νει η Ευρώπη από αυτή την κατά­σταση;

Δεν με βρίσκει σύμφωνο ο όρος «περι­δί­νηση». Όντως, ο γαλλο-γερμανικός άξονας έχει πολύ σοβαρά προ­βλή­ματα, εξ αιτίας της εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής κατά­στα­σης στις δύο χώρες, που παρα­δο­σιακά απο­τε­λούν την ατμο­μη­χανή της Ευρώπης. Ήδη, η Γερ­μα­νία θα έχει πολύ σύντομα νέα ισχυρή, συμ­μα­χική κυβέρ­νηση. Στη Γαλλία, είναι αλήθεια ότι οι συσχε­τι­σμοί που προ­έ­κυ­ψαν στην Εθνο­συ­νέ­λευση από τις τελευ­ταίες βου­λευ­τι­κές εκλογές, δεν αφήνουν μεγάλα περι­θώ­ρια χει­ρι­σμών στον πρόεδρο Μακρόν, σε ό,τι αφορά στην εσω­τε­ρική πολι­τική: αυτό, πάντως, δεν τον εμπο­δί­ζει να ανα­λαμ­βά­νει πρω­το­βου­λίες και να κινεί­ται (ειδικά τις τελευ­ταίες ημέρες) δρα­στή­ρια στο διεθνές πεδίο. Σε κάθε περί­πτωση: ένας ισχυρός και λει­τουρ­γι­κός γαλλο-γερμανικός άξονας, που θα δίνει τον τόνο, θα κινεί τις δια­δι­κα­σίες γοργά, θα ανοίγει με τόλμη και απο­φα­σι­στι­κό­τητα τα κρίσιμα θέματα, θα απο­δέ­χε­ται το κόστος που φέρουν οι μεγάλες τομές και δεν θα απο­φεύ­γει την ευθύνη, είναι ζωτικά ανα­γκαίος για την Ευρώπη –χωρίς αυτόν, η Ένωσή μας κιν­δυ­νεύει να βαλ­τώ­σει, να απο­δυ­να­μω­θεί και να περι­θω­ριο­ποι­η­θεί στην παγκό­σμια σκα­κιέρα, την ώρα που ο κόσμος μας αλλάζει με ασύλ­λη­πτη ταχύ­τητα.

Αυτή την περίοδο, που κλεί­νουν τρία χρόνια από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία, πού βρί­σκε­ται η θέση της Ευρώπης σε οποια­δή­ποτε προ­σπά­θεια δια­πραγ­μα­τεύ­σεων;

Όλες οι πολε­μι­κές συγκρού­σεις, τελικά, κατα­λή­γουν στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και σε μία συμ­φω­νία. Το ζήτημα είναι με ποιους όρους κάθεται κάποιος γύρω από το τραπέζι. Στην προ­κει­μένη περί­πτωση, προ­χω­ρεί ήδη μία δια­πραγ­μά­τευση ανάμεσα στις ΗΠΑ και στη Ρωσία, ενώ παράλ­ληλα δια­βου­λεύ­σεις για το ζήτημα γίνο­νται και μεταξύ Κιέβου, Ουά­σιγ­κτον, Βρυ­ξελ­λών και μεγάλων ευρω­παϊ­κών πρω­τευου­σών. Πρό­κει­ται για μία πολύ δύσκολη, σύνθετη και πολυ­μερή δια­δι­κα­σία, το απο­τέ­λε­σμα της οποίας δεν μπορεί κανείς να το προ­βλέ­ψει.

Ένα όμως είναι βέβαιο: Κανείς δεν μπορεί να αγνο­ή­σει την Ευρώπη, στην επίλυση μιας πολε­μι­κής κρίσης που εξε­λίσ­σε­ται σε ευρω­παϊκό έδαφος. Ρυθ­μί­σεις για την ευρω­παϊκή αρχι­τε­κτο­νική ασφα­λείας, δεν νοού­νται χωρίς την ίδια την Ευρώπη. Και καμιά λύση για την Ουκρα­νία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Ουκρα­νία: δεν νοείται λύση, που θα συνα­πο­φα­σί­σουν και θα επι­βά­λουν στην άμεσα εμπλε­κό­μενη χώρα τρίτες πλευρές. Για να είναι βιώσιμη και σταθερή η όποια συμ­φω­νία ειρήνης υπο­γρα­φεί, πρέπει να έχει γίνει απο­δε­κτή από το Κίεβο. Αυτή είναι η κοινή ευρω­παϊκή θέση –και γι’ αυτήν εργα­ζό­μα­στε.

Το μετα­να­στευ­τικό παρα­μέ­νει ψηλά στην ατζέντα για την Ευρώπη αλλά και για την δική μας χώρα. Κατά την εκτί­μησή σας, θα έχουμε κάποια βελ­τί­ωση ή αλλαγές στον τρόπο αντι­με­τώ­πι­σης;

Οι αλλαγές είναι ήδη ορατές! Στις Βρυ­ξέλ­λες επι­κρα­τούν τώρα θέσεις που εμείς υπο­στη­ρί­ζαμε σταθερά από την πρώτη στιγμή: αυτά που έλεγε από την αρχή η κυβέρ­νηση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη, δεχό­μενη πολλές φορές άδικη κριτική, γίνο­νται πια ευρέως απο­δε­κτά από την πλειο­ψη­φία των κρατών-μελών της Ένωσης και του ευρω­κοι­νο­βου­λίου. Οι λαθε­μέ­νες πολι­τι­κές των «ανοι­χτών συνόρων», που στοί­χι­σαν πολύ στην Ευρώπη, συσ­σώ­ρευ­σαν σοβαρά προ­βλή­ματα και ξεσή­κω­σαν κύματα δυσα­ρέ­σκειας στις κοι­νω­νίες μας, ανήκουν πια στο παρελ­θόν. Σήμερα, όλοι συμ­φω­νούν σε μία αρχή: το ποιός θα εισέρ­χε­ται στις χώρες μας και ποιός όχι, θα το απο­φα­σί­ζουμε εμείς και όχι οι εγκλη­μα­τίες δια­κι­νη­τές. Η αυστηρή φύλαξη των συνόρων μας και μια άλλη δίκαιη αλλά πιο αυστηρή πολι­τική χορή­γη­σης ασύλου, γίνο­νται ευρύ­τατα απο­δε­κτές. Και οι επι­στρο­φές μετα­να­στών στις χώρες προ­έ­λευ­σης, που κάποτε ήταν ταμπού, άρχισαν ήδη να πραγ­μα­το­ποιού­νται.

Πώς θα επη­ρε­α­στεί η θέση της Ελλάδας σε αυτό το νέο πολι­τικό τοπίο, που ανα­τέλ­λει στην Ευρώπη και κατ’ επέ­κταση στο διεθνές σκηνικό; Μπο­ρούμε να έχουμε πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο και πώς;

Η Ελλάδα είναι πυλώνας στα­θε­ρό­τη­τας, σε έναν κόσμο εξαι­ρε­τικά ρευστό, που αλλάζει με ρυθμούς καται­γι­στι­κούς, σε μια Ευρώπη που επι­χει­ρεί να ενη­λι­κιω­θεί γεω­πο­λι­τικά εν μέσω καται­γί­δων και σε μια περιοχή, στην νοτιο­α­να­το­λική Μεσό­γειο, όπου μαί­νο­νται δύο περι­φε­ρεια­κοί πόλεμοι. Είμαστε αξιό­πι­στοι σύμ­μα­χοι και εταίροι, με δρα­στή­ρια διπλω­μα­τία και με ισχυρές ένοπλες δυνά­μεις, με σταθερή κυβέρ­νηση και υγιή οικο­νο­μία. Στις Βρυ­ξέλ­λες, η φωνή της Ελλάδας ακού­γε­ται με προσοχή και σεβασμό και ο Κυρ. Μητσο­τά­κης είναι από τους ηγέτες που ξεχω­ρί­ζουν στην Ευρώπη. Η Ελλάδα έχει αφήσει πίσω της την εικόνα που είχε ως το 2019 και στον διεθνή τύπο γίνο­νται διαρκώς θετικές ανα­φο­ρές για την πρόοδο που έχει συντε­λε­στεί.

Με τις ΗΠΑ, έχουμε στρα­τη­γική εται­ρική σχέση και στενή συνερ­γα­σία, που δεν απει­λεί­ται και δεν κιν­δυ­νεύει: ο έλληνας υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών είναι ο πρώτος χώρας – μέλους της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης που συνα­ντή­θηκε με τον νέο Αμε­ρι­κανό ομόλογό του. Συνεπώς, έχουμε όλες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να ανα­λά­βουμε σημα­ντικό ρόλο στο νέο σκηνικό, που δια­μορ­φώ­νε­ται στην Ευρώπη. Και το κάνουμε ήδη!