Απορρίφθηκε αναίρεση του Νοσοκομείου Ρόδου για την ακύρωση απόφασης αποζημίωσης των οικείων ασθενούς που απεβίωσε αβοήθητη

• Το περι­στα­τικό σημειώ­θηκε τον Αύγου­στο του 2000 στην Κάρπαθο και είχε απα­σχο­λή­σει και τα ποινικά δικα­στή­ρια

Με την υπ΄α­ρίθμ. 1418/2024 απόφαση του Α’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας απορ­ρί­φθηκε αίτηση αναι­ρέ­σεως από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς που υπέβαλε το Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου για μοιραίο ιατρικό λάθος που οδήγησε στον θάνατο ηλι­κιω­μένη ασθενή.

Με την αίτησή του το Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου ζήτησε την αναί­ρεση της 377/2021 από­φα­σης του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, με την οποία απορ­ρί­φθη­καν αντί­θε­τες εφέσεις αφενός του αναι­ρε­σεί­ο­ντος νοσο­κο­μείου και αφε­τέ­ρου των αναι­ρε­σι­βλή­των κατά της 431/2012 από­φα­σης του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, όπως αυτή διορ­θώ­θηκε με την 220/2013 απόφαση του ίδιου δικα­στη­ρίου.

Με την πρω­τό­δικη απόφαση έγινε εν μέρει δεκτή αγωγή των αναι­ρε­σι­βλή­των καθ’ ο μέρος στρε­φό­ταν κατά του αναι­ρε­σεί­ο­ντος νοσο­κο­μείου και ανα­γνω­ρί­στηκε η υπο­χρέ­ωση του τελευ­ταίου να κατα­βά­λει νομι­μο­τό­κως σε καθέναν από τους πρώτο, έκτο και έβδομη των αναι­ρε­σι­βλή­των ποσό 40.000 ευρώ και σε καθέναν από τους λοιπούς ποσό 10.000 ευρώ, ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για την ψυχική οδύνη που υπέ­στη­σαν λόγω του θανάτου της μητέρας και γιαγιάς τους, ο οποίος επήλθε εξαι­τίας παρά­νο­μων πράξεων και παρα­λεί­ψεων οργάνων του αναι­ρε­σεί­ο­ντος.

Πιο συγκε­κρι­μένα τις πρωινές ώρες της 11ης Αυγού­στου 2000, η μητέρα και γιαγιά των ήδη αναι­ρε­σι­βλή­των, η οποία βρι­σκό­ταν στην οικία της και τελούσε σε μετεγ­χει­ρη­τικό στάδιο, αισθάν­θηκε αδια­θε­σία.

Για τον λόγο αυτόν οι οικείοι της επι­κοι­νώ­νη­σαν τηλε­φω­νι­κώς με το Κέντρο Υγείας Καρ­πά­θου και ζήτησαν άμεση ιατρική βοήθεια.

Παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες οχλή­σεις τους και την εκ μέρους τους επι­σή­μανση ότι η κατά­σταση της ασθε­νούς συγ­γε­νούς τους επι­δει­νω­νό­ταν, δεν έγινε δια­κο­μιδή της ασθε­νούς με ασθε­νο­φόρο στο πιο πάνω Κέντρο Υγείας (ΚΥ) ούτε κατ’ οίκον εξέτασή της από ιατρό του ίδιου Κέντρου, προ­κει­μέ­νου να της παρα­σχε­θεί ιατρική φρο­ντίδα, λόγω του ότι δεν υπήρχε οδηγός ασθε­νο­φό­ρου για να καλύψει τη συγκε­κρι­μένη βάρδια. Μόνος δε εφη­με­ρεύων ιατρός ευρι­σκό­με­νος κατά το κρίσιμο χρονικό διά­στημα στο πιο πάνω ΚΥ ήταν ιατρός, ο οποίος υπη­ρε­τούσε εκεί πραγ­μα­το­ποιώ­ντας υπη­ρε­σία υπαί­θρου (έκανε το αγρο­τικό του), ο οποίος δεν μπο­ρούσε να απο­χω­ρή­σει από το Κέντρο και να το αφήσει χωρίς κανέναν ιατρό, ενώ ο ιατρός – ειδικός παθο­λό­γος και διευ­θυ­ντής του Κέντρου Υγείας, ο οποίος συμ­με­τείχε σε ενεργό εφη­με­ρία, απου­σί­αζε και όταν ενη­με­ρώ­θηκε τηλε­φω­νι­κώς για το πιο πάνω επείγον περι­στα­τικό, δεν προέβη σε καμία ενέρ­γεια είτε προ­στρέ­χο­ντας ο ίδιος για την αντι­με­τώ­πισή του είτε καλώ­ντας τον ιατρό – καρ­διο­λόγο, να σπεύσει προς παροχή ιατρι­κών υπη­ρε­σιών.

Εξάλλου, ο τελευ­ταίος δεν κλήθηκε προς παροχή ιατρι­κής βοή­θειας στην ανωτέρω ασθενή ούτε από τον ευρι­σκό­μενο στο Κέντρο Υγείας αγρο­τικό ιατρό.

Όταν, τελικώς, ο πιο πάνω αγρο­τι­κός ιατρός, κατόπιν πίεσης που του ασκή­θηκε από προ­σελ­θό­ντα στο ΚΥ εγγονό της ασθε­νούς, μετέβη στην οικία της τελευ­ταίας, δια­πί­στωσε τον θάνατό της.

Κατόπιν τούτου, οι ήδη αναι­ρε­σί­βλη­τοι συγ­γε­νείς της θανού­σας άσκησαν αγωγή στρα­φείσα, μεταξύ άλλων, κατά του ήδη αναι­ρε­σεί­ο­ντος νοσο­κο­μείου, με την οποία ζήτησαν τα ανα­φε­ρό­μενα στην αγωγή ποσά ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για την ψυχική οδύνη που υπέ­στη­σαν λόγω του θανάτου της μητέρας και γιαγιάς τους, ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ότι ο θάνατός της προ­κλή­θηκε από παρά­νο­μες πράξεις και παρα­λεί­ψεις ιατρών του αναι­ρε­σεί­ο­ντος νοσο­κο­μείου.

Η αγωγή καθ’ ο μέρος στρε­φό­ταν κατά του αναι­ρε­σεί­ο­ντος νοσο­κο­μείου έγινε εν μέρει δεκτή. Κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης ασκή­θη­καν αντί­θε­τες εφέσεις αφενός από το αναι­ρε­σείον νοσο­κο­μείο, το οποίο αμφι­σβή­τησε την ορθό­τητα της κρίσης του πρω­το­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου περί στοι­χειο­θέ­τη­σης αστικής ευθύνης του νοσο­κο­μείου και αφε­τέ­ρου από τους αναι­ρε­σι­βλή­τους, οι οποίοι αμφι­σβή­τη­σαν την ορθό­τητα της κρίσης του πρω­το­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου όσον αφορά στον καθο­ρι­σμό του ύψους της επι­δι­κα­σθεί­σας υπέρ αυτών χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης λόγω ψυχικής οδύνης.

Αμφό­τε­ρες οι εφέσεις απορ­ρί­φθη­καν . Ειδι­κό­τερα, η έφεση του αναι­ρε­σεί­ο­ντος νοσο­κο­μείου απορ­ρί­φθηκε αφού κρί­θη­καν ως αβά­σι­μοι οι λόγοι έφεσης περί αορι­στίας της αγωγής των αναι­ρε­σι­βλή­των και περί μη συν­δρο­μής των προ­ϋ­πο­θέ­σεων στοι­χειο­θέ­τη­σης της αστικής ευθύνης του ενόψει και της απαλ­λα­γής του ιατρού του, από τις κατη­γο­ρίες της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος και της ψευδούς βεβαί­ω­σης με αμε­τά­κλη­τες απο­φά­σεις ποι­νι­κών δικα­στη­ρίων.

Το δικάσαν διοι­κη­τικό Εφετείο έλαβε υπόψη όλα τα ανωτέρω πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά και έκρινε ότι, ανε­ξάρ­τητα από την πρω­το­γενή αιτία της νοσηρής κατά­στα­σης της θανού­σας (μετεγ­χει­ρη­τική κατά­σταση), αυτή στε­ρή­θηκε την ανα­γκαία, άμεση και σύμφωνη με τις θεμε­λιώ­δεις αρχές της ιατρι­κής επι­στή­μης παροχή ιατρι­κής φρο­ντί­δας, η οποία, αν της είχε προ­σφερ­θεί άμεσα, θα απέ­τρεπε πιθανώς, κατά τη συνήθη πορεία των πραγ­μά­των, το μοιραίο συμβάν.

Περαι­τέρω, το Διοι­κη­τικό Εφετείο έλαβε υπόψη ότι με την απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου, ο ιατρός κρίθηκε αθώος για το αδίκημα της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος, για την τέλεση του οποίου είχε κατη­γο­ρη­θεί με βάση το γεγονός ότι απου­σί­αζε από το ΚΥ ενώ συμ­με­τείχε σε ενεργό εφη­με­ρία, όχι γιατί δεν απο­δεί­χτηκε η απουσία του, αλλά γιατί δεν συνέ­τρεξε στο πρόσωπό του το στοι­χείο του δόλου, υπό την έννοια ότι αυτός δεν έδρασε με σκοπό να περι­ποι­ή­σει στον εαυτό του παρά­νομο όφελος.

Επίσης, το δικάσαν δικα­στή­ριο έλαβε υπόψη ότι με την απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου ο ανωτέρω ιατρός απαλ­λά­χθηκε και από την κατη­γο­ρία της ψευδούς βεβαί­ω­σης για τη σύνταξη του ιατρι­κού πιστο­ποι­η­τι­κού θανάτου της, στο οποίο είχε πιστο­ποι­ή­σει ως αιτία θανάτου την «καρ­διακή ανακοπή», με την αιτιο­λο­γία ότι η εν λόγω αιτία θανάτου «αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα».

Εκτι­μώ­ντας δε το περιε­χό­μενο των ανωτέρω δικα­στι­κών απο­φά­σεων, το Διοι­κη­τικό Εφετείο έκρινε ότι σε καμία από αυτές δεν υπήρχε κρίση περί έλλει­ψης οποιασ­δή­ποτε ευθύνης των ιατρών του Κέντρου Υγείας Καρ­πά­θου για τον θάνατο της συγ­γε­νούς των αναι­ρε­σι­βλή­των.

Με τις σκέψεις αυτές, το Διοι­κη­τικό Εφετείο έκρινε ότι στοι­χειο­θε­τεί­ται αστική ευθύνη του αναι­ρε­σεί­ο­ντος νοσο­κο­μείου προς απο­ζη­μί­ωση των αναι­ρε­σι­βλή­των.