Τι (δεν) φοβάται το Μαξίμου για τις ΗΠΑ

Με εύλογο ενδια­φέ­ρον για τις επι­πτώ­σεις της στην παγκό­σμια διπλω­μα­τική σκηνή, αλλά χωρίς τον κίνδυνο ενδε­χό­με­νων μεγάλων «ανα­τρο­πών» στις διμε­ρείς σχέσεις ή στο τρίγωνο Αθηνών – Αγκυρας – Ουά­σιγ­κτον, ανα­μέ­νει η κυβέρ­νηση την έκβαση της επι­κεί­με­νης μάχης μεταξύ Ντό­ναλντ Τραμπ και Κάμαλα Χάρις για την προ­ε­δρία των ΗΠΑ.

Κατά την προη­γού­μενη τετρα­ε­τία, όπως είναι αυτο­νό­ητο, και ορθώς για τα ελλη­νικά συμ­φέ­ρο­ντα, οικο­δο­μή­θη­καν πολυ­ε­πί­πε­δοι δεσμοί με τη δια­κυ­βέρ­νηση Μπάι­ντεν, εξέλιξη που δεν απο­κλεί­ε­ται να έχει κατα­γρα­φεί «αρνη­τικά» από τους Ρεπου­μπλι­κα­νούς και το στρα­τό­πεδο Τραμπ. Ομως η Αθήνα αισθά­νε­ται «ασφαλής», ανε­ξαρ­τή­τως του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος της ανα­μέ­τρη­σης της Τρίτης στις ΗΠΑ, για τέσ­σε­ρις λόγους:

Πρώτον, έχουν, όπως λέγεται, δημιουρ­γη­θεί ήδη ισχυροί δίαυλοι επι­κοι­νω­νίας με πρόσωπα-κλειδιά στα στενά επι­τε­λεία και των δύο «μονο­μά­χων». Στην κατεύ­θυνση αυτή, σημα­ντικό ρόλο δια­δρα­μά­τισε η υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Αλε­ξάν­δρα Παπα­δο­πού­λου, η οποία γνω­ρί­ζει άριστα, λόγω της θητείας της στην πρε­σβεία μας στις ΗΠΑ, την ανθρω­πο­γε­ω­γρα­φία της Ουά­σιγ­κτον.

Δεύ­τε­ρον, η Ελλάδα δια­θέ­τει το ισχυρό χαρτί ότι από την 1η Ιανουα­ρίου και για τα επόμενα δύο χρόνια ανα­λαμ­βά­νει θέση μη μόνιμου μέλους του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του ΟΗΕ. Η παρου­σία της θα είναι σημα­ντική εκ των πραγ­μά­των για τις ΗΠΑ, καθώς δεν ανα­κύ­πτει σε «ουδέ­τερο» χρόνο, αλλά σε μια περίοδο κατά την οποία βρί­σκο­νται σε εξέλιξη πολε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις τόσο στην Ουκρα­νία όσο και στη Μέση Ανατολή.

Τρίτον, η σημασία της βάσης της Σούδας, αλλά και της Αλε­ξαν­δρού­πο­λης ως στρα­τη­γι­κού κόμβου, εκτι­μά­ται πως δεν πρό­κει­ται σε καμία περί­πτωση να υπο­βαθ­μι­στεί για την Ουά­σιγ­κτον είτε επι­κρα­τή­σει ο Ντό­ναλντ Τραμπ είτε η Κάμαλα Χάρις.

Τέταρ­τον, στο μέτωπο των εξο­πλι­στι­κών δεν υφί­στα­νται σοβαρές εκκρε­μό­τη­τες, μια και η προ­μή­θεια των F-35 από την Ελλάδα έχει δρο­μο­λο­γη­θεί.

Μόνη «επι­φύ­λαξη», ως εκ τούτου, για την Αθήνα συνιστά, στην περί­πτωση κατά την οποία οι Δημο­κρα­τι­κοί ηττη­θούν στη μεθαυ­ριανή ανα­μέ­τρηση, ο «αντί­κτυ­πος» που θα έχει στο σκηνικό στις αμε­ρι­κα­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις η πολύ καλή προ­σω­πική χημεία που δεδο­μένα έχουν απο­κτή­σει ο Ντό­ναλντ Τραμπ και ο Ταγίπ Ερντο­γάν. Από την Αθήνα ανα­γνω­ρί­ζε­ται πως στην περί­πτωση της επι­στρο­φής του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, είναι πιθανόν να υπάρ­ξουν εξε­λί­ξεις σε θετική για την Αγκυρα κατεύ­θυνση ανα­φο­ρικά με τον εκσυγ­χρο­νι­σμό των τουρ­κι­κών F-16, ενώ δεν μπορεί να απο­κλει­στεί η επι­στροφή της στο πρό­γραμμα προ­μή­θειας των F-35. Ακόμη και με την επι­κρά­τηση του Τραμπ, πάντως, ο κοινός βημα­τι­σμός ΗΠΑ – Τουρ­κίας δεν πρέπει να θεω­ρεί­ται δεδο­μέ­νος, καθώς για την Ουά­σιγ­κτον συνιστά μεγάλη περι­πλοκή η στάση που τηρεί ο Ερντο­γάν έναντι του Ισραήλ.

Σενάρια νέου δικομ­μα­τι­σμού

Ισχυρό θεω­ρεί­ται πλέον, όχι μόνο από τη Χαρι­λάου Τρι­κούπη, αλλά και στο Μέγαρο Μαξίμου, το ενδε­χό­μενο το ΠΑΣΟΚ να στα­θε­ρο­ποι­η­θεί σε ποσοστά στην περιοχή του 20%, με ανοδική τάση, και η χώρα να επι­στρέ­ψει στον αστε­ρι­σμό του δικομ­μα­τι­σμού μετά το διά­λειμμα των μηνών που ακο­λού­θη­σαν τις εθνικές εκλογές του 2023. Βεβαίως, ορι­σμέ­νοι θεωρούν την εκτί­μηση πρόωρη: υπεν­θυ­μί­ζουν πως το ΠΑΣΟΚ είχε κατα­γρά­ψει δημο­σκο­πική άνοδο και το 2021, μετά την πρώτη εκλογή Ανδρου­λάκη στην ηγεσία, αλλά στη συνέ­χεια τα ποσοστά του υπο­χώ­ρη­σαν. Τώρα όμως τα δεδο­μένα είναι δια­φο­ρε­τικά. Οπως επι­ση­μαί­νε­ται, με τη στροφή των πολιτών προς τα δεξιά, τα κόμματα της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς στην Ελλάδα, δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, την τελευ­ταία διετία κατα­γρά­φο­νται αθροι­στικά στην περιοχή του 27%-30%. Αλλά η πλήρης απα­ξί­ωση του ΣΥΡΙΖΑ των τελευ­ταίων μηνών –είτε παρα­μεί­νει ενιαίος είτε, το πιθα­νό­τερο, οδη­γη­θεί σε διά­σπαση– δύσκολα θα οδη­γή­σει τις όποιες «εκφρά­σεις» του σε ποσοστά άνω του 10%. Ως εκ τούτου, το σχεδόν 20% που δίνουν τώρα στο ΠΑΣΟΚ (19,2% στην εκτί­μηση ψήφου σύμφωνα με την τελευ­ταία έρευνα της Marc για τον AΝΤ1) οι δημο­σκο­πή­σεις πιθα­νό­τατα θα απο­τε­λεί εφεξής «κεκτη­μένο» και ενδε­χο­μέ­νως αφε­τη­ρία περαι­τέρω ανόδου για τη Χαρι­λάου Τρι­κούπη. Ωστόσο, παρότι η επι­στροφή του δικομ­μα­τι­σμού είναι, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, ορατή στον ορί­ζο­ντα, ερώτημα απο­τε­λεί η μορφή που αυτός θα προ­σλά­βει. Κατά πόσον, δηλαδή, θα είναι ισχυρός, με τον νικητή να περνάει τον πήχυ της αυτο­δυ­να­μίας με τον υφι­στά­μενο ή έναν νέο, ευνοϊ­κό­τερο για το εκά­στοτε πρώτο κόμμα, εκλο­γικό νόμο, όπως συνέβη τον Ιούνιο του 2019, όταν η Ν.Δ. επι­κρά­τησε με 39,8%, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ συγκέ­ντρωσε 31,9%. Ή εάν θα είναι ασθενής όπως τον Ιούνιο του 2012, όταν η Ν.Δ. ήταν πρώτο κόμμα, αλλά με μόλις 29,6%, και ο ΣΥΡΙΖΑ δεύ­τε­ρος με 26,8%. Είναι προ­φα­νές πως στη δεύτερη περί­πτωση, του ασθε­νούς δικομ­μα­τι­σμού, η χώρα θα εισέλ­θει και πάλι σε περίοδο κυβερ­νή­σεων συνερ­γα­σίας, όπως από το 2012 έως το 2019.

Η πράσινη νηνεμία και το κρας τεστ

Σε «ήρεμα νερά» διαρ­κείας και απουσία εσω­κομ­μα­τι­κών εντά­σεων οδεύει το ΠΑΣΟΚ στον απόηχο της άνετης επα­νε­κλο­γής Ανδρου­λάκη στην ηγεσία. Παρότι οι προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξίες –και στρα­τη­γι­κές– δεν απου­σιά­ζουν από τη Χαρι­λάου Τρι­κούπη, όπως και από οποιο­δή­ποτε άλλο κόμμα, είναι δεδο­μένο πως άπαντες το επόμενο διά­στημα θα τηρή­σουν στάση ανα­μο­νής. Η ανα­νέ­ωση της εντολής στον Ν. Ανδρου­λάκη είναι νωπή και τυχόν δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις στε­λε­χών θα ήταν εύκολο γίνουν αντι­λη­πτές ως προ­σπά­θειες υπο­νό­μευ­σης, ενώ εάν εκδη­λω­θούν είναι εύκολο να αντι­με­τω­πι­στούν με τον ίδιο σε απόλυτη θέση ισχύος. Επίσης, το ΠΑΣΟΚ κινεί­ται ανοδικά σε όλες τις δημο­σκο­πή­σεις, εξέλιξη απο­τρε­πτική για την όποια κριτική. Τέλος, όσοι στο παρα­σκή­νιο δια­τη­ρούν ηγε­τι­κές φιλο­δο­ξίες παρά τη νωπή επα­νε­κλογή του προ­έ­δρου του κόμ­μα­τος, αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι στο υφι­στά­μενο σκηνικό τυχόν «υπο­χώ­ρηση» του Ν. Ανδρου­λάκη θα είχε ως ωφε­λη­μένο απο­κλει­στικά τον Π. Γερου­λάνο, ο οποίος παρότι στις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές δεν πέρασε στον β΄ γύρο, σε μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης κατα­γρά­φηκε ως ο «Νο 2» του κόμ­μα­τος. Ως εκ τούτου, μόνο κρας τεστ για τη Χαρι­λάου Τρι­κούπη είναι να κινηθεί συντε­ταγ­μένα εάν και όταν η Ν.Δ. προ­ω­θή­σει πρω­το­βου­λίες που μπορεί να ανα­βιώ­σουν τον δια­χρο­νικό «διχασμό» μεταξύ παρα­δο­σια­κού και μεταρ­ρυθ­μι­στι­κού ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι, εξάλλου, πολύ μακρι­νές οι ανα­τα­ρά­ξεις που προ­κλή­θη­καν στη Χαρι­λάου Τρι­κούπη από θέματα όπως ο γάμος των ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών και τα μη κρατικά πανε­πι­στή­μια.

Πηγή: kathimerini.gr