ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο μεγάλος λιμός και η συμβολή του Ερυθρού Σταυρού

Σπύρος Σαλαμαστράκης
10 λεπτά ανάγνωση

Στο έπος του ’40, η αδυ­να­μία των Ιτα­λι­κών δυνά­μεων να ξεπε­ρά­σουν τη γενναία αντί­σταση του Ελλη­νι­κού Στρατού και οι βαριές απώ­λειές τους (διπλά­σιοι Ιταλοί εκτός μάχης) ανα­γκά­ζει το Χίτλερ να αλλάξει τα σχέδιά του και να επι­διώ­ξει την κατά­ληψη της Ελλάδος. Η Γερ­μα­νική εισβολή ξεκί­νησε αιφ­νι­δια­στικά στις 06/04/1941 με το Γερμανό πρε­σβευτή στην Ελλάδα να χρη­σι­μο­ποιεί ως δικαιο­λο­γία για την πράξη αυτή πολέμου τη μη τήρηση ουδε­τε­ρό­τη­τας από τη χώρα μας.

Οι εχθρο­πρα­ξίες ξεκι­νούν στην ελλη­νο­βουλ­γα­ρική μεθώριο, ενώ ταυ­τό­χρονα ο Πει­ραιάς και η Ελευ­σίνα βομ­βαρ­δί­ζο­νται. Στις δε 27 Απρι­λίου 1941 τα γερ­μα­νικά στρα­τεύ­ματα είχαν μπει στην Αθήνα. Μετά και τη μάχη της Κρήτης (31/05/1941), οι Γερ­μα­νοί αρχί­ζουν εκτε­τα­μέ­νες επι­τά­ξεις ειδών δια­τρο­φής και πρώτων υλών με σκοπό τη μετα­φορά τους στη Γερ­μα­νία για την αξιο­ποί­ησή τους στο Ανα­το­λικό μέτωπο και όχι μόνο. Το Εθνικό Εισό­δημα έφτασε μόλις στο 1/3 του αντί­στοι­χου του 1939 και αυτό γιατί ό,τι δεν κατα­στρά­φηκε από τις εχθρο­πρα­ξίες στον τομέα της γεωρ­γίας, κτη­νο­τρο­φίας, βιο­μη­χα­νίας και των μετα­φο­ρών, το ιδιο­ποι­ή­θη­καν οι δυνά­μεις κατοχής.

Όσα εργο­στά­σια απέ­μει­ναν είχαν να αντι­με­τω­πί­σουν και την έλλειψη ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος, μιας και οι κατα­κτη­τές το ήλεγχαν και φυσικά το παρεί­χαν μόνο σε όσα λει­τουρ­γού­σαν προς όφελός τους. Ο Ελλη­νι­κός λαός στην κυριο­λε­ξία ζούσε στο σκοτάδι! Οι δε σύμ­μα­χοι, για να πλήξουν τους Γερ­μα­νούς, απο­κλεί­ουν τα παράλια. Ο απο­κλει­σμός σε συν­δυα­σμό με τον βαρύ χειμώνα του 1941-1942 και τον αχα­λί­νωτο χρη­μα­τικό πλη­θω­ρι­σμό δημιουρ­γούν ένα εκρη­κτικό μείγμα. Η έλλειψη αγαθών ήταν τέτοια που ούτε το τραμ δεν λει­τουρ­γούσε, αφού δεν υπήρχε καύσιμη ύλη! Στους δρόμους που πριν λίγο καιρό έσφυζαν από ζωή, τώρα κυκλο­φο­ρού­σαν μόνο υπο­σι­τι­σμέ­νοι πεζοί. Η επίταξη, άλλωστε, των μέσων συγκοι­νω­νίας και των καυ­σί­μων ανέκοψε την επι­κοι­νω­νία με πηγές ανε­φο­δια­σμού της αγοράς, με απο­τέ­λε­σμα να ανα­πτυ­χθεί από μια μειο­ψη­φία επι­τή­δειων, η «μαύρη αγορά».

Οι τελευ­ταίοι (γνωστοί ως μαυ­ρα­γο­ρί­τες) πλού­τι­σαν εκμε­ταλ­λευό­με­νοι την δυστυ­χία και την απελ­πι­σία των πει­να­σμέ­νων, συνερ­γα­ζό­με­νοι στενά με τους κατα­κτη­τές, εκτο­ξεύ­ο­ντας μάλιστα τις τιμές σε σημείο που η ζάχαρη από τις 40 δραχμές ανά οκά έφτασε τις 400 και ο καφές από τις 78 δραχμές ανά οκά εκτο­ξεύ­τηκε στις χίλιες δραχμές. Τον Οκτώ­βριο του 1941 οι πατάτες κόστι­ζαν 3.070 δραχμές ανά οκά και τρία έτη μετά 1.460.000.000.000 δραχμές! Περιου­σίες χάθηκαν (και στον αντί­ποδα περιου­σίας δημιουρ­γή­θη­καν) σε μία νύχτα, μιας και στην αρχή ο κάθε πολίτης προ­σπα­θούσε ατομικά να λύσει το πρό­βλημα επι­βί­ω­σής του. Υπο­λο­γί­ζε­ται πως 220 χιλιά­δες ακίνητα άλλαξαν χέρια κατά τη διάρ­κεια της κατοχής. Η ζήτηση αγαθών αυξή­θηκε, ενώ η προ­σφορά τους γινόταν όλο και πιο ανε­παρ­κής, οι δε ανα­τι­μή­σεις γίνο­νταν ανά βδομάδα και κάποιες φορές από μέρα σε μέρα!

Ως μία πράξη αντί­στα­σης, οι καλ­λιερ­γη­τές αρνιό­ντου­σαν να παρα­δώ­σουν το σύνολο της παρα­γω­γής τους στους Γερ­μα­νούς, ενώ οι μετα­φο­ρές τρο­φί­μων είχαν σχεδόν στα­μα­τή­σει, με απο­τέ­λε­σμα η Αθήνα να δέχεται βαρύ πλήγμα αφού δεν μπο­ρούσε να λάβει αγαθά από τη Θράκη, τη Μακε­δο­νία, την Ήπειρο και την Πελο­πόν­νησο. Την εποχή εκείνη, μόνο η Ανα­το­λική Μακε­δο­νία εξα­σφά­λιζε το ¼ περίπου των ειδών δια­τρο­φής του Ελλη­νι­κού λαού. Ακόμα και το νερό στην πρω­τεύ­ουσα έγινε είδος πολυ­τε­λείας λόγω και της ανομ­βρίας, με απο­τέ­λε­σμα οι δημό­σιες βρύσες να κατα­κλύ­ζο­νται από κατοί­κους για να γεμί­σουν νερό στους ντε­νε­κέ­δες! Τον κρύο χειμώνα του 1941-1942 οι Αθη­ναίοι παγώ­νουν μέσα στα σπίτια τους, έχοντας κάψει ό,τι έπιπλο δεν είχαν που­λή­σει. Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι πως στον αερα­γωγό στην Πλατεία Ομο­νοίας γύρω από το Σταθμό του Ηλε­κτρι­κού μαζεύ­ο­νταν νεαροί τις νύχτες για να ζεστα­θούν επειδή έβγαζε ζεστό αέρα αψη­φώ­ντας τον όποιο κίνδυνο, μιας και ο αέρας αυτός ήταν μολυ­σμέ­νος.

Η τραγική αυτή κατά­σταση οδηγεί τον Απρίλιο του 1942 στην πρώτη απεργία στη Γερ­μα­νο­κρα­τού­μενη Ευρώπη! Συγκε­κρι­μένα, το από­γευμα της 14ης Απρι­λίου 1942 λιπο­θυ­μάει από την πείνα ένας δημό­σιος υπάλ­λη­λος στα Ελλη­νικά Ταχυ­δρο­μεία. Οι συνά­δελ­φοί του μαζί με τους υπαλ­λή­λους της Τηλε­φω­νίας και της Τηλε­γρα­φίας κατε­βαί­νουν σε απεργία. Παρά της απειλές της κατο­χι­κής κυβέρ­νη­σης Τσο­λά­κο­γλου , τις επό­με­νες μέρες κατε­βαί­νουν σε απεργία και άλλοι κλάδοι, τόσο στην Αθήνα, όσο και στην επαρχία, με απο­τέ­λε­σμα στις 22 Απρίλη να κηρυ­χθεί η πρώτη καθο­λική απεργία των δημο­σίων υπαλ­λή­λων και να νεκρώ­σει ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός.

Την ίδια εποχή, σε συλ­λο­γικό επίπεδο, ξεκι­νούν τα συσ­σί­τια ο θεσμός του δελτίου, με το οποίο δίνο­νταν τρόφιμα, οι δια­νο­μές, τα γεύματα στους τόπους εργα­σίας και η λει­τουρ­γία των συνε­ται­ρι­σμών. Όμως, το κρατικό σύστημα δια­νο­μών με δελτία απο­τυγ­χά­νει και ναυαγεί λόγω των εγγενών αδυ­να­μιών του και της έλλει­ψης ειδών δια­τρο­φής για διανομή. Η προ­σπά­θεια τής Αγρο­τι­κής Τρά­πε­ζας για συγκέ­ντρωση δημη­τρια­κών από την ύπαιθρο σημειώ­νει πενιχρά απο­τε­λέ­σματα. Στην Αθήνα δεν κατα­φθά­νουν παρά ασή­μα­ντες ποσό­τη­τες. Μονα­δική ισχνή κρατική ανα­κού­φιση για τις ασθε­νέ­στε­ρες οικο­νο­μικά τάξεις παρα­μέ­νουν τα λαϊκά συσσί­τια, που δια­νέ­μουν το φθι­νό­πωρο του 1941 περί τις 55.000 μερίδες στοι­χειώ­δους φαγητού ανά ημέρα. Τα συσ­σί­τια δεν είναι αρκετά (μόνο οι γραμ­μέ­νοι σε αυτά ήταν 160.000) με απο­τέ­λε­σμα να σχη­μα­τί­ζο­νται ατε­λεί­ω­τες ουρές σκε­λε­τω­μέ­νων ανθρώ­πων. Τα δε παιδιά ήταν καχε­κτικά, αδύναμα και εξα­ντλη­μένα σε σημείο να δυσκο­λεύ­ο­νται να σταθούν στα πόδια τους. Από ιατρι­κής απόψεως παρα­τη­ρή­θηκε μείωση του συντε­λε­στή σχέσεως μεταξύ ανα­στή­μα­τος και ηλικίας.

Η πείνα είχε πλέον πάρει τα χαρα­κτη­ρι­στικά λιμού, οι άνθρω­ποι κατέρ­ρεαν μη έχοντας δυνά­μεις να ξανα­ση­κω­θούν. Οι περισ­σό­τε­ροι πέθαι­ναν στον ύπνο τους, στον οποίο βυθί­ζο­νταν από την εξά­ντληση. Παράλ­ληλα οι γεν­νή­σεις μειώ­θη­καν στο μισό σε σύγκριση με το 1939! Ο δε αριθμός των νεκρών από την πείνα υπο­λο­γί­ζε­ται στις 300.000 χωρίς να υπάρ­χουν επίσημα στοι­χεία. Ανα­λο­γι­ζό­με­νος τις τρο­μα­κτι­κές συνέ­πειες του επερ­χό­με­νου εξο­ντω­τι­κού λιμού, ο Πρό­ε­δρος του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού, Ιωάννης  Αθα­να­σά­κης, απευ­θύ­νει από τον Αύγου­στο του 1941, απε­γνω­σμέ­νες εκκλή­σεις προς το Διεθνές Κομι­τάτο του Ερυθρού Σταυρού στη Γενεύη, ζητώ­ντας επεί­γουσα και απο­τε­λε­σμα­τική αρωγή. Τις αγω­νιώ­δεις προ­σπά­θειες του Προ­έ­δρου του Ε.Ε.Σ. ενι­σχύει δραστι­κά και ο μόνιμος αντι­πρό­σω­πος του Κομι­τά­του στην Ελλάδα, Ελβετός ανθρωπι­στής και ένθερ­μος φιλέλ­λη­νας Robert Brunel, τον οποίο προ­τεί­νει ως πρόεδρο Ειδικής Επι­τρο­πής, που θα έχει τη δυνα­τό­τητα ελεύ­θε­ρης κι ανε­μπό­δι­στης – υπό διεθνή έλεγχο – δια­χεί­ρι­σης των τρο­φί­μων και φαρ­μά­κων που θα απο­στα­λούν από το Διεθνές Κομι­τάτο του Ερυθρού Σταυρού. Επι­πλέον, βλέ­πο­ντας αυτήν την άθλια κατά­σταση του Ελλη­νι­κού λαού, ο Αρι­στεί­δης Κου­τσου­μά­ρης, δικη­γό­ρος και μέλος του Ερυθρού Σταυρού με τον Αλέ­ξαν­δρο Ζάννα (πρώτος Υπουρ­γός Αερο­πο­ρίας της χώρας, εντε­ταλ­μέ­νος αντι­πρό­σω­πος του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού και μετέ­πειτα Πρό­ε­δρός του), λαμ­βά­νουν την πρω­το­βου­λία μαζί με συνερ­γά­τες τους να φωτο­γρα­φή­σουν κρυφά θύματα του λιμού και να στεί­λουν τις φωτο­γρα­φίες στο Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, προ­κει­μέ­νου να γίνει περαι­τέρω γνωστή η κατά­σταση στην Ελλάδα και να κινη­το­ποι­η­θεί η διεθνής κοινή γνώμη για την άρση του ναυ­τι­κού απο­κλει­σμού, που είχαν επι­βά­λει οι Σύμ­μα­χοι, και την απο­στολή άμεσα τρο­φί­μων και ανθρω­πι­στι­κής βοή­θειας στη χώρα.

Οι ως άνω ενέρ­γειες έχουν ως απο­τέ­λε­σμα την απο­τε­λε­σμα­τική κινη­το­ποί­ηση του Διε­θνούς Κομι­τά­του του Ερυθρού Σταυρού, ενώ η πρόταση του Προ­έ­δρου του Ε.Ε.Σ. περί συγκρό­τη­σης Επι­τρο­πής γίνεται απο­δε­κτή. Η κρίσιμη συγκα­τά­θεση και συναί­νεση των αρχών κατοχής διευ­κο­λύνε­ται σημα­ντικά και από το Dr. Hartmann, πρόεδρο εξω­τε­ρι­κών υπο­θέ­σεων του Γερ­μα­νι­κού Ερυθρού Σταυρού, που επι­σκέ­πτε­ται την Αθήνα στις αρχές τού φθι­νο­πώ­ρου 1941. Ο τελευ­ταίος που δια­τη­ρούσε αισθή­ματα σεβα­σμού και εκτί­μη­σης προς το πρόσωπο του Έλληνα Προ­έ­δρου, του δηλώνει πως θα συν­δρά­μει το έργο του Ε.Ε.Σ.. Με τη μεσο­λά­βησή του οι κατο­χι­κές αρχές παρα­δί­δουν στον Ε.Ε.Σ. 5.000 κιβώτια γάλα­κτος που είχε δωρίσει ο Σου­η­δι­κός Ερυθρός Σταυρός, αλλά οι αρχές κατοχής κατα­κρα­τού­σαν αδι­καιο­λό­γητα. Επι­πλέον οι Γερ­μα­νι­κές, Ιτα­λι­κές και Βρε­τα­νι­κές αρχές συναι­νούν στην ίδρυση στην Ελλάδα στις αρχές Οκτω­βρίου 1941 της πρώτης «Επι­τρο­πής Δια­χει­ρί­σεως των Απο­στο­λών Τρο­φί­μων του Διε­θνούς Κομι­τά­του του Ερυθρού Σταύρου», γνωστή ως «Επι­τροπή Δια­νο­μών του Διε­θνούς Ερυθρού Σταυρού». Οι δε δια­νο­μές πραγ­μα­το­ποιού­νται βάσει σχε­τι­κής συμ­φω­νίας του Κομι­τά­του με την Τουρ­κική Ερυθρά Ημι­σέ­ληνο και την έγκριση τής Τουρ­κι­κής κυβέρ­νη­σης, ως ουδέ­τε­ρης και γεί­το­νας χώρας.

Ακα­τα­πό­νη­τος κι ακα­τά­βλη­τος εμψυ­χω­τής και διορ­γανω­τής του σωστι­κού έργου της Επι­τρο­πής ανα­δεί­χθηκε ο Αλέ­ξαν­δρος Ζάννας, ώσπου στις 22 Απρι­λίου 1942 συνε­λή­φθη αιφ­νι­δίως από τους Ιταλούς, με την κατη­γο­ρία της «συνερ­γα­σίας με τον εχθρό», κατα­δι­κά­στηκε από Ιταλικό στρα­το­δι­κείο στην Αθήνα και φυλα­κί­στηκε στην Ιταλία μέχρι το τέλος του πολέμου. Πιστός κι άοκνος συνερ­γά­της του Ζάννα, ήταν ο Γεώρ­γιος Ζευ­γώ­λης, που παρά την κλο­νι­σμένη υγεία του, κατέ­βαλλε α­διά­κο­πες προ­σπά­θειες για την επι­τυ­χία της απο­στο­λής της Επι­τρο­πής, πεθαί­νο­ντας από εξά­ντληση στις 11 Σεπτεμ­βρίου 1943. Τον Αλέ­ξαν­δρο Ζάννα, που είχε την ιδιό­τητα του διευ­θύ­νο­ντος συμ­βού­λου της Επι­τρο­πής, δια­δέ­χθηκε προσωρι­νά, έως τον Ιούνιο του 1942, ο Ευάγ­γε­λος Παπα­στρά­τος – βιο­μή­χα­νος και μέλος της Επι­τρο­πής, ο οποίος συνέ­βαλε δρα­στικά στην επι­τυ­χία του έργου της.

Στο βιβλίο ανα­μνή­σεών του «Krumelur I tidens Marginal» ο Σουηδός διπλω­μά­της Paul Mohn, πρώτος πρό­ε­δρος της δεύ­τε­ρης μικτής Σου­η­δο­ελ­βε­τι­κής Επι­τρο­πής Βοή­θειας του Διε­θνούς Ερυθρού Σταυρού, η οποία δια­δέ­χθηκε το Σεπτέμ­βριο του 1942 την πρώτη, ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά: «… Η πόλη παρου­σί­αζε θέαμα απελ­πι­στικό. Άντρες πει­να­σμέ­νοι, με τα μάγουλα ρου­φηγ­μένα, έσερναν στους δρόμους. Παιδιά, με όψη σταχτιά και γάμπες λιγνές σαν πόδια αράχνης, μάχο­νταν με τα σκυλιά γύρω στους σωρούς των σκου­πι­διών. Όταν το φθι­νό­πωρο του 1941 άρχισε το κρύο, οι άνθρω­ποι έπεφταν στους δρόμους από εξά­ντληση. Τους μήνες εκείνου του χειμώνα σκό­ντα­φτε κάθε πρωί κανείς πάνω σέ πτώματα. Σέ διά­φο­ρες συνοι­κίες τής Αθήνας οργα­νώ­θη­καν νεκρο­φυ­λά­κια. Τα καμιό­νια της Δημαρ­χίας έκαναν κάθε μέρα τον γύρο τους, για να μαζεύ­ουν τους πεθα­μέ­νους. Στα νεκρο­τα­φεία τους σώρια­ζαν τον ένα πάνω στον άλλο. Ο σεβα­σμός για τους νεκρούς, τόσο βαθιά ριζω­μέ­νος στους “Έλ­ληνες, είχε στο­μω­θεί…Δεν τολμά κανείς να ανα­λο­γι­στεί ποια θα ήταν ή μοίρα του Ελλη­νι­κού λαού αν δεν είχε φτάσει ή βοήθεια από το εξω­τε­ρικό…». Το πλούσιο φωτο­γρα­φικό αρχειακό υλικό της Διε­θνούς Επι­τρο­πής του Ερυθρού Σταυρού (ICRC) απο­τε­λεί τρανή από­δειξη της τρα­γι­κής κατά­στα­σης που επι­κρα­τούσε.

Αυτήν την τραγική κατά­σταση είχε να αντι­με­τω­πί­σει η πρώτη Επι­τροπή. Σε εφαρ­μογή κι εκτέ­λεση της συμ­φω­νίας του Διε­θνούς Κομι­τά­του του Ε­ρυθρού Σταυρού με την Τουρ­κική Ερυθρά Ημι­σέ­ληνο, για την απο­στολή τρο­φί­μων από την Τουρκία στην κατε­χό­μενη Ελλάδα – με την έγκριση και συγκα­τά­θεση της Τουρ­κι­κής κυβερ­νή­σεως – έφθασε στον Πειραιά, στις 17 Οκτω­βρίου 1941 από την Κων­στα­ντι­νού­πολη, το «θρυλικό» Τουρ­κικό ατμό­πλοιο «Κουρ­του­λούς», με το πρώτο φορτίο τρο­φί­μων 1.130 περίπου τόνων, το οποίο περι­λάμ­βανε 800 τόνους όσπρια, 240 τόνους κρεμ­μύ­δια και από 45 τόνους αυγά και παστά ψάρια, αγο­ρα­σμένα με χρήματα των Ελλη­νο­α­μερι­κανικών Οργα­νώ­σεων και κυρίως της «Ελλη­νι­κής Πολε­μι­κής Περι­θάλψε­ως- Greek War Relief Association», που είχε ιδρυθεί το 1940 για την παροχή ηθικής και οικο­νο­μι­κής αρωγής στο Έθνος, με «ψυχή» τον Ελλη­νο­α­με­ρι­κανό μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τία του κινη­μα­το­γρά­φου Σπύρο Σκούρα.

Με τα τρόφιμα αυτά και τα υπό­λοιπα που κομί­σθη­καν στη συνέ­χεια από την Τουρκία, τρο­φο­δο­τή­θη­καν τα Νοσο­κο­μεία, Άσυ­λα και λοιπά φιλαν­θρω­πικά Ιδρύ­ματα, συντη­ρή­θη­καν κι ενι­σχύ­θη­καν τα Λαϊκά Συσ­σί­τια, που κατόρ­θω­σαν έτσι να μοι­ρά­ζουν το δύσκολο εκείνο χειμώνα του 1941-1942 πάνω από 200.000 μερίδες φαγητού την ημέρα, τις οποίες αύξησαν σε 400.000 το Μάρτιο του 1942. Το Σεπτέμ­βριο του 1942 πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε μία ακόμα διανομή τρο­φί­μων, ενώ προ­ω­θή­θηκε και δια­τέ­θηκε μέρος των τρο­φί­μων για την ανα­κού­φιση του πλη­θυ­σμού της επαρ­χίας από τον Οκτώ­βριο του 1941 έως το τέλος Αυγού­στου 1942. Για την ορθή διανομή των αγαθών στην επαρχία, καταρ­τί­στη­καν Κεντρι­κές Επι­τρο­πές με πυρήνες τα μέλη των Επαρ­χια­κών Τμη­μά­των κι Επι­τρο­πών του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού και έγκρι­τους κοι­νω­νι­κούς παρά­γο­ντες, πλαι­σιω­μέ­νους από δρα­στή­ριους Ερυ­θρο­σταυ­ρί­τες Εθε­λο­ντές. Από τα μέσα Μαρτίου 1942 παρε­λή­φθη­σαν από την Επι­τροπή 13.5000 τόνοι σιτάρι και 10.000 τόνοι αλεύρι, Αμε­ρι­κα­νι­κής και Κανα­δι­κής προ­έ­λευ­σης, μετά από τερά­στιες προ­σπά­θειες λόγω της αδυ­να­μίας αγοράς σιτα­ριού από την Τουρκία. Τα πολύ­τιμα αυτά αγαθά κομί­σθη­καν με Σου­η­δικά ατμό­πλοια από τη Νέα Υόρκη και τη Χάιφα, τα οποία είχαν δια­τε­θεί από τη Σου­η­δική Ναυ­τι­κο­α­τμο­πλοϊκή Εται­ρεία, πρό­ε­δρος της οποίας ήταν ο πρί­γκη­πας Κάρολος, και είχαν ναυ­λω­θεί από το Σου­η­δικό Ερυθρό Σταυρό για τη μετα­φορά τρο­φί­μων στην Ελλάδα. Με τα φορτία αυτά διπλα­σιά­στηκε από το τέλος Μαρτίου 1942 η μερίδα του δια­νε­μό­με­νου άρτου στον πλη­θυ­σμό της Αθήνας, του Πειραιά και των περι­χώ­ρων τους από 30 δράμια την ημέρα σε 60, φτά­νο­ντας προ­ο­δευ­τικά τα 479 δράμια από το Μάιο του 1942.

Το ανθρω­πι­στικό έργο που επι­τέ­λεσε η πρώτη Ελλη­νο­ελ­βε­τική Επι­τροπή Δια­νο­μών του Διε­θνούς Ερυθρού Σταυρού στην κατε­χό­μενη Ελλάδα (και στη συνέ­χεια η δεύτερη), ήταν σπου­δαίο και ανε­κτί­μητο, δια­σώ­ζο­ντας κυριο­λε­κτικά μεγάλο μέρος του πλη­θυ­σμού, κυρίως της πρω­τεύ­ου­σας και του Πειραιά, από τον κατα­στρο­φικό λιμό. Πέτυχε δε το στόχο της χάρει στο κύρος και την παγκό­σμια ανα­γνώ­ριση του Διε­θνούς Κομι­τά­του του Ερυθρού Σταυρού, τη συν­δρομή του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού και την επιλογή των δρα­στή­ριων Ελλήνων συνερ­γα­τών της.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Konstantinos Tampakis

    Εξαιρετικό το άρθρο