Απορρίφθηκε αγωγή κατά του ΕΚΑΒ από οικείους οδηγού που κατέρρευσε από καρδιακή ανακοπή εν ώρα εργασίας

Με την υπ’ αρίθμ. 287/2024 απόφαση του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Μυτι­λή­νης απορ­ρί­φθηκε η αγωγή που άσκησαν δύο κάτοι­κοι της Ρόδου κατά του ΕΚΑΒ.

Οι ενά­γο­ντες ζήτησαν να ανα­γνω­ρι­στεί η υπο­χρέ­ωση του Ε.Κ.Α.Β. να τους κατα­βά­λει 700.000 ευρώ, ως απο­ζη­μί­ωση λόγω ψυχικής οδύνης, εξαι­τίας του θανάτου του συζύγου της πρώτης ενά­γου­σας και πατέρα του δεύ­τε­ρου ενά­γο­ντος, σε ηλικία 45 ετών από έμφραγμα κατά την εκτέ­λεση των καθη­κό­ντων του ως οδηγός ασθε­νο­φό­ρου.

Οι ενά­γο­ντες ισχυ­ρί­στη­καν ότι το έμφραγμα προ­κλή­θηκε από την υπερ­βο­λική εργασία και την παρά­νομη παρά­λειψη του Ε.Κ.Α.Β. να προ­σλά­βει επι­πλέον προ­σω­πικό ή να αυξήσει τον στόλο των ασθε­νο­φό­ρων, γεγονός που οδήγησε τον θανόντα να εργά­ζε­ται χωρίς την κατάλ­ληλη ανά­παυση.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν υπήρχε αιτιώ­δης σύν­δε­σμος μεταξύ της φερό­με­νης παρά­λει­ψης του Ε.Κ.Α.Β. και του θανάτου του εργα­ζο­μέ­νου.

Συγκε­κρι­μένα, οι ενά­γο­ντες δεν κατά­φε­ραν να απο­δεί­ξουν ότι ο θανών εργα­ζό­ταν υπό συν­θή­κες υπερ­βο­λι­κής κατα­πό­νη­σης ή ότι οι συν­θή­κες εργα­σίας του ξεπερ­νού­σαν τις συνή­θεις.

Κατά τη διάρ­κεια της οκτά­ω­ρης βάρδιας του, ο θανών είχε πραγ­μα­το­ποι­ή­σει τέσ­σε­ρις δια­κο­μι­δές, αριθμός που το δικα­στή­ριο έκρινε ως λογικό.

Επι­πλέον, οι ανα­φο­ρές στις δυσκο­λίες της εργα­σίας ήταν αόρι­στες και δεν υπο­στη­ρί­χθη­καν από επαρκή απο­δει­κτικά στοι­χεία.

Ως εκ τούτου, το δικα­στή­ριο απο­φά­σισε ότι δεν υπήρχε απο­ζη­μιω­τική ευθύνη του Ε.Κ.Α.Β., απορ­ρί­πτο­ντας την αγωγή ως αβάσιμη.

Ο θανών υπη­ρέ­τησε έως και την 24-7-2001 ως μόνιμος υπάλ­λη­λος του κλάδου ΔΕ Τεχνι­κών (οδηγών) στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, ενώ κατόπιν αιτή­σεώς του, απόφαση του γενικού γραμ­μα­τέα του Υπουρ­γείου Υγείας και Πρό­νοιας, απο­σπά­στηκε από το Νοσο­κο­μείο στο ενα­γό­μενο ΕΚΑΒ – Τομέας Ρόδου, για το χρονικό διά­στημα από 24-7-2001 έως και 23-7-2002.

Την 27-2-2002 απο­τε­λούσε πλήρωμα απο­γευ­μα­τι­νής βάρδιας οδηγού ασθε­νο­φό­ρου, από τις 15:00 έως και τις 23:00, σε ασθε­νο­φόρο του ΕΚΑΒ και εκτέ­λεσε 4 δια­κο­μι­δές ασθενών.

Προ­έ­κυψε ότι την 27-2-2002, ο παθών, ήταν πλήρωμα ασθε­νο­φό­ρου του ΕΚΑΒ κατά την απο­γευ­μα­τινή βάρδια (15:00 μ.μ. έως 23:00 μ.μ.). Την ημέρα εκείνη υπήρχε αυξη­μέ­νος αριθμός κλήσεων, με απο­τέ­λε­σμα να υπάρχει αυξη­μένο άγχος στα πλη­ρώ­ματα των ασθε­νο­φό­ρων εκείνης της βάρδιας, με απο­κο­ρύ­φωμα την κλήση για παρα­λαβή ασθε­νούς με συμ­πτώ­ματα εμφράγ­μα­τος, ο οποίος είχε δια­κο­μι­σθεί στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου με ελι­κό­πτερο από την Λέρο.

Κατά την παρα­λαβή του ασθε­νούς από το ελι­κό­πτερο του ΕΚΑΒ, ένιωσε πόνο στην πλάτη, τον οποίο απέδωσε σε κρυο­λό­γημα, αφού δεν είχε πρό­βλημα υγείας σχετικά με την καρδιά του.

Στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου, όπου μετέ­φε­ραν το περι­στα­τικό από τη Λέρο, ένιωσε ταχυ­καρ­δία, του έγινε καρ­διο­γρά­φημα και αμέσως εισήχθη στην εντα­τική μονάδα, όπου τον ανέλαβε ιατρός, χορη­γώ­ντας του τα απα­ραί­τητα (ορό, διου­ρη­τικά, αντι­πη­κτικά), εν τούτοις όμως μετά δίωρο κατέ­ληξε.

Οι ενά­γο­ντες, υπο­στη­ρί­ζουν ότι ο θάνατος του επήλθε εξαι­τίας της υπη­ρε­σίας του και τελεί σε άμεσο αιτιώδη σύν­δε­σμο με αυτήν, προ­κλή­θηκε δε από την εξα­ντλη­τική απα­σχό­λησή του.

Ειδι­κό­τερα, οι ενά­γο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι αφενός μεν ο στόλος των ασθε­νο­φό­ρων του ενα­γό­με­νου, αφε­τέ­ρου δε το προ­σλη­φθέν προ­σω­πικό, ήταν ελλιπή και δεν επαρ­κού­σαν για την εξυ­πη­ρέ­τηση των αναγκών της υπη­ρε­σίας.

Δια­τεί­νο­νται ότι ο απο­βιώ­σας εργα­ζό­ταν υπέρ­με­τρα, δίχως την απα­ραί­τητη ανά­παυση, ήτοι δίχως να λαμ­βά­νει τα απα­ραί­τητα σε αυτόν ρεπό, καθώς του οφεί­λο­νταν από το ενα­γό­μενο 15 ημέρες ρεπό και από το Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου 22 ημέρες ρεπό.

Συναφώς, ισχυ­ρί­ζο­νται ότι για τις δια­κο­μι­δές ασθενών, το ενα­γό­μενο παρά­νομα και υπαίτια παρέ­λειψε να συμπλη­ρώ­σει το πλήρωμα των ασθε­νο­φό­ρων που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν την επίμαχη βάρδια, αλλά και να αυξήσει τον στόλο των ασθε­νο­φό­ρων ώστε να μπορούν να αντε­πε­ξέλ­θουν στις αυξη­μέ­νες αυτές ανάγκες των υπη­ρε­σιών της βάρδιας αυτής.

Ως εκ τούτου, η παρά­νομη παρά­λειψη του ενα­γό­με­νου είχε ως απο­τέ­λε­σμα ο απο­βιώ­σας να κατα­βά­λει υπερ­βο­λική προ­σπά­θεια και να μετέλ­θει εξα­ντλη­τική εργασία, προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θει στις αυξη­μέ­νες ανάγκες της υπη­ρε­σίας, γεγονός το οποίο επέφερε ασυ­νή­θι­στη κατα­πό­νηση του οργα­νι­σμού του, ψυχική και σωμα­τική, τον επι­βά­ρυνε δε με αυξη­μένο άγχος, με απο­τέ­λε­σμα να υποστεί έμφραγμα και εν συνε­χεία ανακοπή καρδιάς, εξαι­τίας της οποίας και κατέ­ληξε, παρά το γεγονός ότι δεν αντι­με­τώ­πιζε κανένα πρό­βλημα υγείας ως τότε.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται εν προ­κει­μένω απο­ζη­μιω­τική ευθύνη του ενα­γό­με­νου, καθόσον, και αληθής υπο­τε­θείς ο ισχυ­ρι­σμός των ενα­γό­ντων ότι τα όργανα του παρα­πάνω ενα­γό­με­νου παρα­νό­μως δεν μερί­μνη­σαν για την συμπλή­ρωση του πλη­ρώ­μα­τος του ασθε­νο­φό­ρου του ΕΚΑΒ που πραγ­μα­το­ποί­ησε την επίμαχη βάρδια (15:00-23:00) την 27-2-2002, ούτε αύξησαν τον στόλο των ασθε­νο­φό­ρων κατά την ως άνω βάρδια, δεν υφί­στα­ται εν προ­κει­μένω αιτιώ­δης σύν­δε­σμος μεταξύ της επι­κλη­θεί­σας παρά­λει­ψης και της βλάβης, που ισχυ­ρί­ζο­νται ότι υπέστη ο θανών.

Ειδι­κό­τερα, κρίθηκε πως οι ενά­γο­ντες δεν απέ­δει­ξαν ότι συνε­πεία της έλλει­ψης αυτής υπο­χρε­ώ­θηκε ο σύζυγος και πατέρας τους σε άσκηση συγκε­κρι­μέ­νων καθη­κό­ντων, τα οποία δεν περι­λαμ­βά­νο­νταν μεταξύ των νομίμως προ­βλε­πο­μέ­νων καθη­κό­ντων του, ή ότι αυτός κλήθηκε να αντα­πο­κρι­θεί σε ασυ­νή­θεις όρους εργα­σίας ή υπο­χρε­ώ­θηκε να εργα­σθεί υπό εξαι­ρε­τικά δυσμε­νείς συν­θή­κες, καθώς κατά την επίμαχη οχτάωρη βάρδια (15:00-23:00) την 27-2-2002, όπως προ­κύ­πτει από το ημε­ρή­σιο Δελτίο ασθε­νο­φό­ρου, κλήθηκε να δια­κο­μί­σει στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου τέσσερα περι­στα­τικά ασθενών, ήτοι αριθμός, ο οποίος κρίθηκε εύλογος.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Ειρήνη – Μαρίνα Κατσι­μπρή.