Ο «Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως Ισραηλιτών» ιδιοκτήτης προνομιακών ακινήτων στη Μεσαιωνική Πόλη!

Με δύο απο­φά­σεις που εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έγιναν εν μέρει δεκτές ισά­ριθ­μες αγωγές που άσκησε ο «Οργα­νι­σμός Περι­θάλ­ψεως και Απο­κα­τα­στά­σεως Ισραη­λι­τών Ελλάδος» κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου για την διεκ­δί­κηση ακι­νή­των, που, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, αφαι­ρέ­θη­καν από την ιδιο­κτη­σία των Ισραη­λι­τών της Ρόδου με λαν­θα­σμένη ερμη­νεία συν­θή­κης που ουσια­στικά κατέ­ταξε το Ισραήλ στις εχθρι­κές της Ελλάδας!

Με την πρώτη αγωγή διεκ­δι­κού­νται 7 προ­νο­μιακά ακίνητα στα «Εβραϊκά» και στην θέση «Μερκάτο» (Αγορά) της Μεσαιω­νι­κής Πόλης.

Σύμφωνα με τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές αρχικοί και θεμε­λιώ­δεις τιτλού­χοι του ακι­νή­του ήταν οι Αλχαδέφ Ιωσήφ του Σολο­μώ­ντος, κατά ποσοστό ½ εξ αδιαι­ρέ­του και Αλχαδέφ Ασέρ του Σολο­μώ­ντος, κατά ποσοστό ½ εξ αδιαι­ρέ­του, Έλληνες Ισραη­λί­τες της Ρόδου οι οποίοι εθα­να­τώ­θη­σαν υπό των ναζι­στών κατά τη διάρ­κεια των φυλε­τι­κών διωγμών των ετών 1943-1945.

Το ακίνητο μετα­βι­βά­στηκε στο Ελλη­νικό Δημόσιο συνε­πεία της με αριθμό 693/28-7-1950 πράξεως του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λίου και της από 31-8-1949 Συμ­βά­σεως «Οικο­νο­μι­κής Συνερ­γα­σίας και Ρυθ­μί­σεως των εκ της μεταξύ των Συμ­μά­χων και Συνη­σπι­σμέ­νων Δυνά­μεων και της Ιταλίας Συν­θή­κης Ειρήνης προ­κυ­πτό­ντων ζητη­μά­των» η οποία συνήφθη μεταξύ Ελλάδος και Ιταλίας και υπε­γράφη στη Ρώμη την 31-8-1949, κυρώ­θηκε δε με το ν.δ. 1264 της 29/31 Οκτω­βρίου 1949, ΦΕΚ τεύχος Α’ 290.

Τα ακίνητα περι­ήλ­θαν στον Οργα­νι­σμό Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου Δωδε­κα­νή­σου βάσει του νόμου 2100/1952.

Σύμφωνα με δια­τά­ξεις, στον Οργα­νι­σμό Περι­θάλ­ψεως και Απο­κα­τα­στά­σεως Ισραη­λι­τών Ελλάδος (Ο.Π.Α.Ι.Ε.), περιέρ­χο­νται κατά δια­χεί­ριση και νομή τα ακίνητα των Ισραη­λι­τών που απε­βί­ω­σαν στα στρα­τό­πεδα συγκε­ντρώ­σεως και δεν επέ­στρε­ψαν προ­κει­μέ­νου να επα­νε­γκα­τα­στα­θούν στα ακίνητά τους.

Οπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, στην αγωγή εσφαλ­μένα το Ελλη­νικό Δημόσιο ενέ­γραψε κατά­ληψη των άνω ακι­νή­των, αφού η νομή που εκ του νόμου αποκτά ο Ο.Π.Α.Ι.Ε. επί των ακι­νή­των των Ισραη­λι­τών Ελλάδος, είναι δικαί­ωμα υπέρ­τερο της πλα­σμα­τι­κής κατοχής του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου επί των εν λόγω ακι­νή­των.

Δοθέ­ντος ότι άγνοια νόμου δεν συγ­χω­ρεί­ται, το Ελλη­νικό Δημόσιο όφειλε να γνω­ρί­ζει ότι ουδέ­ποτε απέ­κτησε τη νομή των ως άνω περι­γρα­φο­μέ­νων ακι­νή­των, η οποία δυνάμει των παρα­πάνω δια­τά­ξεων επι­φυ­λάσ­σετο υπέρ του Ο.Π.Α.Ι.Ε.

Υπο­στη­ρί­χθηκε ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο κάνο­ντας εσφαλ­μένη ερμη­νεία των δια­τά­ξεων της άνω από 31-8-1949 σύμ­βα­σης «Οικο­νο­μι­κής Συνερ­γα­σίας και Ρυθ­μί­σεως των εκ της μεταξύ των Συμ­μά­χων και Συνη­σπι­σμέ­νων Δυνά­μεων και της Ιταλίας Συν­θή­κης Ειρήνης προ­κυ­πτό­ντων ζητη­μά­των» έκρινε το Ελλη­νικό Δημόσιο ότι αφού δεν προ­σήλ­θαν οι Ρόδιοι Ισραη­λί­τες να απο­ποι­η­θούν την ιταλική ιθα­γέ­νεια (την οποία δια­τη­ρού­σαν προ­πο­λε­μικά όπως όλοι οι Ρόδιοι, ορθό­δο­ξοι, καθο­λι­κοί και μου­σουλ­μά­νοι), για τον λόγο αυτό, απώ­λε­σαν τις εν Δωδε­κα­νήσω περιου­σίες τους, των περιου­σιών λογι­ζο­μέ­νων ως δήθεν «εχθρική περιου­σία».

Οπως τονί­ζε­ται, οι Εβραίοι της Ρόδου ιδιο­κτή­τες των επί­δι­κων ακι­νή­των δεν θα μπο­ρού­σαν να έχουν επι­λέ­ξει άλλη ιθα­γέ­νεια, αφενός μεν διότι για περισ­σό­τερο από μιάμιση χιλιε­τία ζούσαν στην Ελλάδα ως Έλληνες πολίτες, όπως όλοι οι υπό­λοι­ποι Έλληνες πολίτες άλλων θρη­σκευ­μά­των και δεν σχε­τί­ζο­ντο με καμία άλλη χώρα, αφε­τέ­ρου δε, διότι είχαν απο­βιώ­σει στα στρα­τό­πεδα συγκέ­ντρω­σης και ο Ο.Π.Α.Ι.Ε. είχε υπει­σέλ­θει ήδη στα δικαιώ­ματά τους ήτοι στην κυριό­τητα, νομή και δια­χεί­ριση των ακι­νή­των.

Με την δεύτερη απόφαση διεκ­δι­κή­θη­καν ακόμη 14 προ­νο­μοιακά ακίνητα.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Γιάννης Καρα­μι­χά­λης.