Νικηφόρος Παπανικόλας: «Το ΠΑΣΟΚ θα μεγαλώσει ξανά, μόνο αν καταφέρει να εκφράσει γνήσια τις αγωνίες του συνόλου της κοινωνίας»

Κύριε Παπα­νι­κόλα, να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη από τις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ. Απο­μέ­νει λιγό­τε­ρος από ένας μήνας, πώς θα χαρα­κτη­ρί­ζατε το κλίμα μεταξύ των υπο­ψη­φίων;

Το κλίμα μεταξύ των υπο­ψη­φίων είναι εξαι­ρε­τικά καλό και η όποια αντι­πα­ρά­θεση έχει καθαρά πολι­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά. Άλλωστε, αυτό το μήνυμα ενό­τη­τας και ομο­ψυ­χίας εξέ­πεμψε η παρου­σία τριών υπο­ψή­φιων προ­έ­δρων στην ομιλία του νυν προ­έ­δρου του Κινή­μα­τος Νίκου Ανδρου­λάκη στη ΔΕΘ την προη­γού­μενη Τετάρτη. Επο­μέ­νως, θεωρώ ότι βρι­σκό­μα­στε στη μέση μιας βαθιά πολι­τι­κής δια­δι­κα­σίας, η οποία πρό­κει­ται να κορυ­φω­θεί με το debate των υπο­ψη­φίων, μέσα από την οποία ο κόσμος της παρά­τα­ξης, θα εξάγει τα συμπε­ρά­σματά του και θα κληθεί να απο­φα­σί­σει για το πολι­τικό στίγμα του ΠΑΣΟΚ της επό­με­νης μέρας.

Σας ανη­συ­χεί η επόμενη μέρα ως προς την ενότητα του κόμ­μα­τος; Οι υπο­ψή­φιοι πρό­ε­δροι έχουν αρχίσει να ανε­βά­ζουν ρυθμούς με υπο­νο­ού­μενα και βολές του ενός ενα­ντίον του άλλου. Μπορούν να συνυ­πάρ­ξουν όχι μόνο οι υπο­ψή­φιοι πρό­ε­δροι αλλά και οι τάσεις μετά τις δια­δι­κα­σίες;

Οι υψηλοί τόνοι δεν θα μπο­ρού­σαν να λείψουν από μία τέτοια δια­δι­κα­σία. Είμαστε ζωντα­νός πολι­τι­κός οργα­νι­σμός. Έχουμε ανάσα και σφυγμό. Οι δια­ξι­φι­σμοί, όπως και η ύπαρξη δια­φό­ρων τάσεων στους κόλπους ενός μεγάλου κόμ­μα­τος που φιλο­δο­ξεί να κυβερ­νή­σει, είναι δείγμα υγείας, αρκεί φυσικά να δια­θέ­τουμε την ωρι­μό­τητα, να περιο­ρί­ζουμε τις δια­φω­νίες μας σε πολι­τικό επίπεδο. Θεωρώ ότι αυτό το έχουμε κατα­κτή­σει. Το ΠΑΣΟΚ ήταν ανέ­κα­θεν ένα πολυ­τα­σικό κόμμα που φιλο­ξε­νούσε στις τάξεις του ευρύ φάσμα απόψεων από τη ριζο­σπα­στική αρι­στερά μέχρι το εκσυγ­χρο­νι­στικό κέντρο. Πάντα, όμως, μέσα από δημο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες και με αμέ­ρι­στο σεβασμό στις αρχές και τις αξίες μας, κατορ­θώ­ναμε να προ­χω­ράμε μπροστά ενω­μέ­νοι. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα.

Εσείς υπο­γρά­ψατε δήλωση στή­ρι­ξης στον Νίκο Ανδρου­λάκη. Γιατί κατά τη γνώμη σας είναι καταλ­λη­λό­τε­ρος μεταξύ των υπο­ψη­φίων;

Έχω σαφή προ­τί­μηση και καθαρή πολι­τική θέση. Στηρίζω την υπο­ψη­φιό­τητα του Νίκου Ανδρου­λάκη για μία σειρά από λόγους τους οποίους θα ανα­πτύξω συνο­πτικά.

Πρώτον, επί της προ­ε­δρίας του, το ΠΑΣΟΚ παρου­σιά­ζει συνεχώς στα­διακή άνοδο. Το πρώτο βήμα έγινε στις βου­λευ­τι­κές εκλογές του 2023 και συνε­χί­στηκε στις ευρω­παϊ­κές εκλογές του 2024, την ώρα που Νέα Δημο­κρα­τία και ΣΥΡΙΖΑ παρου­σί­α­ζαν σημα­ντι­κό­τα­τες απώ­λειες, γεγονός που σημαί­νει ότι οι πολίτες έχουν ξεκι­νή­σει να άρουν την εμπι­στο­σύνη τους προς τα δύο, πάλαι πότε, μεγάλα κόμματα και την επα­να­το­πο­θε­τούν στα­διακά προς το ΠΑΣΟΚ. Επίσης, κατα­γρά­ψαμε σημα­ντι­κές νίκες στις πρό­σφα­τες αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές με την επι­κρά­τηση σε αρκε­τούς μεγά­λους Δήμους και Περι­φέ­ρειες.

Δεύ­τε­ρον, πέτυχε τον στόχο που είχε θέσει στην αρχή της θητείας του, όπως εκφρά­στηκε μέσα από το τρί­πτυχο ΕΝΟΤΗΤΑ-ΑΝΑΝΕΩΣΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ. Επί των ημερών του Νίκου Ανδρου­λάκη το ΠΑΣΟΚ πορεύ­τηκε ενωμένο, χωρίς απο­κλει­σμούς, με σημα­ντική στε­λε­χιακή ανα­νέ­ωση τόσο στα Όργανα όσο και στην Κοι­νο­βου­λευ­τική Ομάδα και κατόρ­θωσε να εξα­φα­νί­σει από το δημόσιο διάλογο την ερώτηση «Εσείς με ποιον θα πάτε;».

Τρίτον, είναι κατάλ­λη­λος για πρω­θυ­πουρ­γός. Η παρου­σία του στη ΔΕΘ, την περα­σμένη εβδο­μάδα, με την παρου­σί­αση των 8 εθνικών στόχων του ΠΑΣΟΚ για τη βιώσιμη ανά­πτυξη, ήταν «πρω­θυ­πουρ­γική». Σε αυτό ευνοεί η εμπει­ρία, από τη μακρά θητεία του στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο, η οποία του επι­τρέ­πει να γνω­ρί­ζει άριστα θέματα ευρω­παϊ­κής και διε­θνούς πολι­τι­κής, που βρί­σκο­νται σε άμεση συνάρ­τηση με τα εθνικά μας ζητή­ματα. Ένα πολύ απτό παρά­δειγμα, είναι η ανά­δειξη του τερά­στιου ζητή­μα­τος της στε­γα­στι­κής κρίσης, όπου το ΠΑΣΟΚ συμπε­ριέ­λαβε στην πρότασή του, πετυ­χη­μέ­νες πρα­κτι­κές που εφαρ­μό­στη­καν σε άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες, όπως η Ισπανία και η Πορ­το­γα­λία.

Τέταρ­τον, θεωρώ ότι έχει γίνει πολύ σοβαρή και μεθο­δική δουλειά σε επίπεδο παρα­γω­γι­κής πολι­τι­κών θέσεων. Το ΠΑΣΟΚ έχει δια­μορ­φώ­σει σαφείς και κοστο­λο­γη­μέ­νες προ­τά­σεις για την αντι­με­τώ­πιση των σύγ­χρο­νων προ­κλή­σεων, όπως είναι η ανα­διάρ­θρωση του ΕΣΥ, το δημο­γρα­φικό πρό­βλημα, η στε­γα­στική κρίση, τα κόκκινα δάνεια και πολλά άλλα. Χρειά­ζε­ται, όμως, χρόνος και προ­σπά­θεια για να φτάσουν οι προ­τά­σεις αυτές με εύληπτο τρόπο στους πολίτες.

Τέλος, πρό­κει­ται για έναν άνθρωπο που προ­έρ­χε­ται από τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ, με ατα­λά­ντευτη πορεία και παρα­τα­ξιακή συνεί­δηση, ο οποίος έχει υπη­ρε­τή­σει το Κίνημά μας παντοιο­τρό­πως, από τη θέση του γραμ­μα­τέα της Νεο­λαίας και έπειτα του Κινή­μα­τος έως το ύψιστο αξίωμα του προ­έ­δρου. Και όλα αυτά τα πέτυχε μόνος του, μέσα από τη δουλειά του. Δεν τα κλη­ρο­νό­μησε και δεν του τα χάρισε κανείς.

Το παρά­δειγμα του Νίκου Ανδρου­λάκη στέλνει ξεκά­θαρο μήνυμα στην κοι­νω­νία ότι, ανε­ξαρ­τή­τως του ποιος είσαι, από πού προ­έρ­χε­σαι και πόσα χρήματα δια­θέ­τεις, αν θέσεις έναν στόχο και δου­λέ­ψεις σκληρά για να τον πετύ­χεις, θα μπο­ρέ­σεις να τον κατα­κτή­σεις ανε­μπό­δι­στα. Αυτή, άλλωστε, είναι η ουσία της πολι­τι­κής του ΠΑΣΟΚ.

Το δικαί­ωμα των παιδιών που γεν­νιού­νται σε ένα καθόλου ή λιγό­τερο προ­νο­μιακό περι­βάλ­λον, να μπορούν, μέσα από τη δουλειά τους, να κινη­θούν ανοδικά στα ανώτερα κοι­νω­νικά στρώ­ματα, χωρίς εμπόδια και απο­κλει­σμούς.

Αυτό πάντως που του κατα­λο­γί­ζουν οι υπό­λοι­ποι υπο­ψή­φιοι πρό­ε­δροι είναι πως δεν κατά­φερε, παρά τις ευνοϊ­κές για το ΠΑΣΟΚ πολι­τι­κές συγκυ­ρίες, να ανε­βά­σει τα ποσοστά του κόμ­μα­τος γι΄αυτό και ουσια­στικά κινή­θη­καν οι δια­δι­κα­σίες για την ανά­δειξη νέου προ­έ­δρου. Εσείς πού απο­δί­δετε αυτή τη στα­σι­μό­τητα θα λέγαμε, ως προς τη δυνα­μική του Κινή­μα­τος;

Τα πρώτα βήματα σε μία νέα προ­σπά­θεια είναι πάντα τα πιο δύσκολα. Μόλις, όμως, κατα­φέ­ρεις να απο­κτή­σεις ισορ­ρο­πία και να βρεις βημα­τι­σμό, αρχί­ζεις να επι­τα­χύ­νεις και να ανα­πτύσ­σεις ταχύ­τητα. Πρέπει να αφή­σουμε χρόνο στη δουλειά μας να παρου­σιά­σει απο­τε­λέ­σματα. Σε αυτήν τη βάση, θεωρώ άδικη την κριτική που ασκή­θηκε και άκομψο τον τρόπο που εκδη­λώ­θηκε.

Είναι η πρώτη φορά που δεν επι­τρέ­πουμε σε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να ολο­κλη­ρώ­σει μία πλήρη κοι­νο­βου­λευ­τική θητεία και τον θέτουμε σε κρίση με τη συμπλή­ρωση μόλις ενός έτους από τις τελευ­ταίες εθνικές εκλογές, όπως επίσης είναι πρω­το­φα­νές στα μετα­πο­λι­τευ­τικά δεδο­μένα, να ανοίγει θέμα ηγεσίας, μετά από απο­τέ­λε­σμα ευρω­παϊ­κών εκλογών. Τέλος, το γεγονός ότι οι πρω­τα­γω­νι­στές της εκλο­γι­κής κατάρ­ρευ­σης του κόμ­μα­τος, πρώτοι διαρ­ρη­γνύ­ουν τα ιμάτιά τους και δια­μαρ­τύ­ρο­νται ότι το ΠΑΣΟΚ δεν ανε­βαί­νει αρκετά γρήγορα, το αφήνω στην κρίση των μελών του Κινή­μα­τος.

Ανε­ξαρ­τή­τως πάντως ποιος θα είναι πρό­ε­δρος την επόμενη ημέρα, ποιες ενέρ­γειες θα πρέπει να γίνουν στο νέο κεφά­λαιο που θα ανοίξει;

Ανε­ξαρ­τή­τως απο­τε­λέ­σμα­τος και δεδο­μέ­νου ότι το επίπεδο των υπο­ψη­φίων προ­έ­δρων είναι εξαι­ρε­τικά υψηλό, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πρω­τα­γω­νι­στή­σει ξανά ως ένα σύγ­χρονο ευρω­παϊκό κόμμα που απα­ντάει στα προ­βλή­ματα της εποχής. Να βγει έξω στον κόσμο με το λαϊκό χαρα­κτήρα, που πάντα το διέ­κρινε, και να μιλήσει στους πολίτες με απλή γλώσσα για το πού βρι­σκό­μα­στε ως χώρα, που ονει­ρευό­μα­στε να πάμε και κυρίως πώς θα φτά­σουμε στον προ­ο­ρι­σμό μας. Με άλλα λόγια, να θέσουμε τον εθνικό μας στόχο και να εξη­γή­σουμε με ποιες πολι­τι­κές πιστεύ­ουμε ότι μπο­ρούμε να τον κατα­κτή­σουμε.

Με ποια κρι­τή­ρια πρέπει να πάνε στις κάλπες τα στελέχη, τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ για να επι­λέ­ξουν πρόεδρο;

Τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να κρίνουν ποιος ή ποια εκ των υπο­ψη­φίων έχει την ικα­νό­τητα να εμπνεύ­σει και να οδη­γή­σει το ΠΑΣΟΚ στη νίκη προ­κει­μέ­νου να εφαρ­μό­σουμε το πολι­τικό μας πρό­γραμμα προς όφελος της πατρί­δας και των πολιτών.

Είναι πάντως κύριε Παπα­νι­κόλα μια περί­ο­δος ανα­κα­τα­τά­ξεων στον χώρο της ευρύ­τε­ρης Κεντρο­α­ρι­στε­ράς λαμ­βά­νο­ντας υπ’ όψιν και το τι γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή την περίοδο. Πώς σχο­λιά­ζετε τα όσα συμ­βαί­νουν στο κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης;

Αν μου επι­τρέ­πε­ται μία γενική παρα­τή­ρηση και χωρίς πρόθεση ανά­μι­ξης στα εσω­τε­ρικά του ζητή­ματα, θα ήθελα για να κατα­θέσω την άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε τον ιστο­ρικό του κύκλο ως κόμμα εξου­σίας. Η άνοδός του ήταν ένα παρο­δικό φαι­νό­μενο, που οφεί­λε­ται κατά κύριο λόγο στο επι­κοι­νω­νιακό χάρισμα του πρώην αρχηγού του, Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος αρχικά γοή­τευσε με τις υπο­σχέ­σεις του και τελικά απο­γο­ή­τευσε με τις πράξεις του. Αυτήν την στιγμή, η κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ έχει προ­σλά­βει υπαρ­ξιακά χαρα­κτη­ρι­στικά και τα στελέχη του καλού­νται να επα­να­προσ­διο­ρί­σουν τη θέση του στον πολι­τικό χάρτη.

Μπορεί να ενι­σχυ­θεί η δυνα­μική του ΠΑΣΟΚ από όσα συμ­βαί­νουν στον ΣΥΡΙΖΑ; Κι επειδή αυτή η άποψη ακού­γε­ται εντόνως, θέλω να σας ρωτήσω αν τελικά το ζητού­μενο είναι να ωφε­λη­θεί το ΠΑΣΟΚ από τον εσω­κομ­μα­τικό σπα­ραγμό στον ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρ­χουν αυτοί που θεωρούν ότι ο ΠΑΣΟΚ οφείλει να απευ­θυν­θεί στους παρα­δο­σια­κούς ψηφο­φό­ρους του που πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ και αυτοί που πιστεύ­ουν ότι πρέπει να κερ­δί­σει ξανά τη «μάχη του Κέντρου» επεν­δύ­ο­ντας στην εμπι­στο­σύνη των πολιτών που δάνει­σαν την ψήφο τους στην Νέα Δημο­κρα­τία για να μην επα­νέλ­θει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Ακούω και τις δύο απόψεις.

Προ­σω­πικά, όμως, θεωρώ ότι το μεγάλο στοί­χημα είναι να απευ­θυν­θούμε στον κόσμο που δεν πάει να ψηφίσει, στο 50% των ανθρώ­πων που έχουν γυρίσει την πλάτη τους στην πολι­τική γενι­κό­τερα. Το ΠΑΣΟΚ θα μεγα­λώ­σει ξανά, μόνο αν κατα­φέ­ρει να εκφρά­σει γνήσια τις αγωνίες του συνόλου της κοι­νω­νίας και κυρίως των ανθρώ­πων που αισθά­νο­νται ότι η φωνή τους δεν ακού­γε­ται.

Ποιος είναι ο πήχης που θέτει το ΠΑΣΟΚ ως προς τη συμ­με­τοχή στις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές; Στα Δωδε­κά­νησα εκτι­μά­ται ότι θα έχουμε ανάλογη συμ­με­τοχή με το 2021 που ομο­λο­γου­μέ­νως αντα­πο­κρί­θηκε ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ;

Στόχος είναι η μέγιστη δυνατή συμ­με­τοχή. Σίγουρα, οι πολλές υπο­ψη­φιό­τη­τες την ευνοούν, αλλά η κινη­τή­ριος δύναμη, αυτό που θα παρα­κι­νή­σει τον κόσμο να έρθει στην κάλπη για να ψηφίσει, είναι η βαθιά πεποί­θηση ότι μέσα από τη δια­δι­κα­σία αυτή θα ανα­δει­χθεί ο νέος πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας. Επο­μέ­νως, στις 6 και στις 13 Οκτω­βρίου ψηφί­ζουμε πρω­θυ­πουργό.