Μαρία Καμμά: Κλείνω τα μάτια μου κι ακόμη βλέπω μπροστά μου τα 47 ανήλικα παιδιά να κατεβαίνουν από το σκάφος φοβισμένα

«Κλείνω τα μάτια μου κι ακόμη βλέπω μπροστά μου δεκάδες ανήλικα παιδιά να κατε­βαί­νουν από το σκάφος φοβι­σμένα. Μιλάμε για συνο­λικά 47 παιδιά, όσα έχει το δημο­τικό σχολείο του νησιού», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ» η δήμαρ­χος της Τήλου Μαρία Καμμά, η οποία έγινε το πρόσωπο των ημερών.

Οσοι τη γνω­ρί­ζουν, περί­με­ναν την αντί­δραση αυτή στο περι­στα­τικό που έλαβε χώρα στα τέλη της εβδο­μά­δας. Οταν του­ρί­στρια… ενο­χλή­θηκε που στο λιμάνι του νησιού έφτασε το σκάφος το οποίο μόλις είχε δια­σώ­σει 106 πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες, προ­τρέ­πο­ντας μάλιστα τις Αρχές να πετά­ξουν τους πρό­σφυ­γες στη θάλασσα, η απά­ντηση της δημάρ­χου ήταν απο­στο­μω­τική: «Κυρία μου, αυτό το νησί δεν είναι για εσάς. Να πάτε σε άλλα μέρη».

Θετικά μηνύ­ματα

Τα μηνύ­ματα που άρχισε να λαμ­βά­νει ήταν ως επί το πλεί­στον θετικά. Μετά το συμβάν, έλαβε τηλε­φώ­νημα από την Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, η οποία της επε­σή­μανε πως, ό,τι και να συμ­βαί­νει, δεν πρέπει να χάνεται ο ανθρω­πι­σμός. Τις τελευ­ταίες ημέρες, όμως, δυστυ­χώς, υπάρ­χουν και αρκετά απει­λη­τικά μηνύ­ματα, με ακραία εθνι­κι­στικό περιε­χό­μενο.

«Τόσο πολλά άτομα σε μια «καραβιά» είχαμε χρόνια να δούμε στο νησί, από τότε που η προ­σφυ­γική κρίση ήταν σε έξαρση. Για τη συγκε­κρι­μένη βάρκα με τους του­λά­χι­στον 100 ανθρώ­πους γνω­ρί­ζαμε μία μέρα νωρί­τερα από τον εντο­πι­σμό τους, όταν εξέ­πεμψε σήμα κιν­δύ­νου. Το σημείο όπου βρί­σκο­νταν ήταν δύσβατο και από­κρη­μνο, σε μια μικρή παραλία ανάμεσα στον Αγιο Παντε­λε­ή­μονα και την Εριστο. Και παρόλο που δύο σκάφη πήγαν την ίδια στιγμή, δεν κατά­φε­ραν να τους εντο­πί­σουν», εξηγεί η δήμαρ­χος του νησιού, η μακρο­βιό­τερη εν ενερ­γεία – και μονα­δική στα Δωδε­κά­νησα – γυναίκα σε αυτή τη θέση. «Επι­στρα­τεύ­θηκε» τελικά ένα μεγάλο σκάφος του Λιμε­νι­κού για να τους περι­συλ­λέ­ξει.

«Είναι του­λά­χι­στον απάν­θρωπο να έχεις μπροστά σου ανθρώ­πους σε ανάγκη, μικρά παιδιά – το ένα, δε, ήταν ΑμεΑ και όταν οι λιμε­νι­κοί το κατέ­βα­σαν από το σκάφος, λύγισαν τα ποδα­ρά­κια του –, και να μη συγκι­νεί­σαι, να μη θες να τρέξεις να βοη­θή­σεις. Εμείς οι κάτοι­κοι των ακρι­τι­κών νησιών, με τις δυσκο­λίες που είμαστε ανα­γκα­σμέ­νοι να ζούμε και τα βιώματα που έχουμε, κατα­λα­βαί­νουμε πολύ καλά το ρίσκο που παίρ­νουν οι άνθρω­ποι αυτοί φεύ­γο­ντας από την πατρίδα τους και κάνο­ντας ένα ταξίδι μηνών για να φτάσουν τελικά στην ασφά­λεια. Εχουμε μάθει πια πως τελικά αυτό που έχει σημασία είναι η ζωή και ο άνθρω­πος», σπεύδει να προ­σθέ­σει.

Μετά τον Δεκα­πε­νταύ­γου­στο

Δεν είναι η πρώτη φορά, πάντως, που η ευαι­σθη­σία των κατοί­κων της Τήλου και της δημάρ­χου βγαίνει κι εκτός των ορίων του νησιού. Μόλις δύο ημέρες μετά τον Δεκα­πε­νταύ­γου­στο, κάτοι­κοι και Λιμε­νικό διέ­σω­σαν μια οικο­γέ­νεια με ένα βρέφος 50 ημερών από τα βράχια, στα οποία ήταν απο­κλει­σμέ­νοι τρία εικο­σι­τε­τρά­ωρα.

«Το μωρό ήταν σε λήθαργο. Οταν οι άνδρες το έβαλαν στο σκάφος, τα άκρα του ήταν μελα­νια­σμένα. Αύγου­στο μήνα. Ο μικρός Ιωνας – αυτό το όνομα του δώσαμε – όπως και η οικο­γέ­νειά του έπρεπε να σωθούν».

Στα χρόνια της μεγάλης προ­σφυ­γι­κής κρίσης, η Τήλος δεχόταν καρα­βιές με πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες. Μετά τη συμ­φω­νία ΕΕ – Τουρ­κίας, οι ροές προς το νησί άρχισαν να μειώ­νο­νται. Ωστόσο, είχαν φτιάξει ένα Ανοιχτό Κέντρο Φιλο­ξε­νίας με 10 κοντέι­νερ, στο οποίο μπο­ρού­σαν να φιλο­ξε­νή­σουν 10 οικο­γέ­νειες.

Οπως σημειώ­νει η δήμαρ­χος, δεν έκαναν κάτι περισ­σό­τερο από αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε κοι­νω­νία, να απο­δε­χτεί, δηλαδή, και να ενσω­μα­τώ­σει – ανάλογα με τον πλη­θυ­σμό της – ένα λογικό ποσοστό προ­σφύ­γων.

«Τότε ήμασταν περίπου 400 μόνιμοι κάτοι­κοι, άρα δεν θα μπο­ρού­σαμε να φιλο­ξε­νή­σουμε πάνω από 10 οικο­γέ­νειες, δηλαδή 60-70 άτομα. Προ­ϋ­πό­θεση ήταν να είναι της ίδιας εθνι­κό­τη­τας για να μην υπάρ­χουν εντά­σεις και προ­βλή­ματα. Κι αυτό λει­τούρ­γησε, καθώς ήρθαν οικο­γέ­νειες, τα παιδιά τους πήγαν στο σχολείο, για τους γονείς πριν κριθεί το αίτημά τους είχαμε φρο­ντί­σει να έχουν ΑΜΚΑ, ΑΦΜ και νόμιμη άδεια εργα­σίας και δού­λευαν στο νησί. Είχαν ενσω­μα­τω­θεί. Ξαφνικά άλλαξαν οι πολι­τι­κές απο­φά­σεις, η λει­τουρ­γία του Κέντρου στα­μά­τησε και οι οικο­γέ­νειες απο­μα­κρύν­θη­καν».

Premium Έκδοση Τα Νέα

Πηγή: in.gr