Νατάσα Ράγιου: Είμαι πολύ ντόμπρα για την πολιτική… Θα έπρεπε να είμαι λίγο λαμόγιο και δεν το ‘χω!

Από το Αίγιο και την Αθήνα, είσαι πλέον μόνιμη κάτοι­κος στο ωραιό­τερο νησί της Ελλάδας. Έχεις γίνει Ροδί­τισσα, ασχέτως που ακόμη δεν μπορείς να προ­σα­να­το­λι­στείς στους δρόμους του νησιού…

Είμαι και παρα­μείνω μια Αιγιώ­τισσα που αγάπησε την Ρόδο. Το πιστεύ­εις ότι είχα έρθει πρώτη φορά οικο­γε­νεια­κές δια­κο­πές όταν ήμουν 14 χρονών; Πού να ήξερα τότε τι μου επε­φύ­λασσε η μοίρα.. Η αλήθεια είναι ότι μπερ­δεύ­ο­μαι συνέ­χεια με τους δρόμους, είμαι γενικά απο­προ­σα­να­τό­λι­στη, η κοπέλα του GPS είναι η καλύ­τερη φίλη μου!

Πόσα χρόνια πλέον μένεις μόνιμα στο νησί; Πέρα από τον Τζιο­βάνι, τι αγά­πη­σες στην Ρόδο;

Τέσσερα χρόνια πια. Τι να πρωτοπώ; Όλα είναι υπέροχα και ερω­τεύ­σιμα στην Ρόδο: Οι παρα­λίες, η θάλασσα, τα κτίρια, η Παλιά Πόλη, η ωραία αύρα του νησιού, η ιταλική αισθη­τική παντού, οι ανοι­χτές αγκα­λιές, τα χαμό­γελα, το κρι­θα­ρότο σου, πολλά…

Έχοντας δια­νύ­σει πολλά χρόνια στην δημο­σιο­γρα­φία πρώτης γραμμής, στα κοι­νο­βου­λευ­τικά έδρανα, αλλά και στην Αυτο­διοί­κηση, θεωρείς ότι γίνο­νται βήματα με τους ρυθμούς που πρέπει; Θα ήθελες να ξανα­σχο­λη­θείς με την πολι­τική ή την Τοπική Αυτο­διοί­κηση;

Στην Ελλάδα ποτέ δεν γίνο­νται βήματα με τους ρυθμούς που πρέπει. Τα περισ­σό­τερα γίνο­νται απελ­πι­στικά αργά και ενίοτε βασα­νι­στικά. Θα μου πεις, αυτό δεν είναι καλύ­τερο από το καθόλου; Όχι. Η γρα­φειο­κρα­τία βασι­λεύει ακόμα, όσο κι αν κομπά­ζουμε ότι έχουμε…ψηφιο­ποι­η­θεί.

Ευτυχώς ή δυστυ­χώς, τόσα χρόνια μετά, δέχομαι προ­τά­σεις για επα­νέ­νταξή μου στην πολι­τική σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Η τελευ­ταία ήταν τώρα στις Ευρω­ε­κλο­γές. Και μάλιστα από δύο κόμματα! Προς το παρόν είμαι αρνη­τική, λέω “ευχα­ρι­στώ δεν θα πάρω”, αλλά δεν απο­κλείω τίποτα, ποτέ δεν ξέρεις… Νομίζω ότι είμαι πολύ ντόμπρα για την πολι­τική έτσι όπως υπη­ρε­τεί­ται σήμερα, θα έπρεπε να είμαι λίγο λαμόγιο και δεν το ‘χω.

Πως βλέπεις όλη αυτή την κατά­σταση στα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης, με έναν ΣΥΡΙΖΑ υπό διάλυση και ένα ΠΑΣΟΚ που ακόμη ψάχνει τον επα­να­προ­σα­να­το­λι­σμό του. «Βούτυρο» στο ψωμί του Μητσο­τάκη βεβαίως…

Πάντως το βούτυρο δεν κάνει καλό. Ανθυ­γιεινό και παχυ­ντικό. Τραγική η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, όχι πως δεν ήταν ανα­με­νό­μενο κι ένα ΠΑΣΟΚ που ενώ θα μπο­ρούσε, δεν… Κρίμα. Είναι λυπηρό για μια χώρα να μην έχει έλεγχο και σοβαρή αντι­πο­λι­τευ­τική φωνή. Η Δημο­κρα­τία αγκυ­λώ­νε­ται.•Πριν από μερικά χρόνια ακού­σθηκε το όνομά σου ότι σου προ­τά­θηκε να ανα­λά­βεις διοι­κή­τρια του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου. Ισχύει και αν ναι, γιατί αρνή­θη­κες;

Ισχύει αλλά σας παρα­καλώ…είναι δυνατόν να αναλάβω κάτι για το οποίο δεν έχω ιδέα και καμιά εμπει­ρία; Τι δουλειά έχει μια δημο­σιο­γρά­φος στην Διοί­κηση Υγείας; Να ελέγχω είναι η δουλειά μου, να ανα­δει­κνύω τα κακώς κείμενα, να φωνάζω, να καταγ­γέλλω, να πιέζω, όχι να διοικώ κάτι που δεν είναι της ειδι­κό­τη­τάς μου. Δεν είχα ποτέ ανάγκη να πιάσω μια θεσούλα ό,τι να ‘ναι, δεν είμαι του βολέ­μα­τος.

Τι θεωρείς ότι πρέπει να βελ­τιω­θεί στην Ρόδο;

Να μετα­κι­νη­θεί λίγο από τα θαλάσ­σια σύνορα της Τουρ­κίας γίνεται; Ε, αφού δεν γίνεται αυτό, όλα τα άλλα βελ­τιώ­νο­νται με καλή θέληση και ικανούς ανθρώ­πους. Συχνό­τερη και φθη­νό­τερη δια­σύν­δεση αερο­πο­ρική και ακτο­πλοϊκή με τα νησιά και την υπό­λοιπη Ελλάδα θα ήταν το ιδανικό. Πάντως την γεω­γρα­φική μετα­κί­νηση της Ρόδου μόνο το πολυ­ερ­γα­λείο Χατζη­μάρ­κος θα μπο­ρούσε να την πετύχει αφού τα κάνει όλα και συμ­φέ­ρει!

Η ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα μέσα από την τηλε­ό­ραση κυρίως και το star system, σε βοήθησε στη ζωή σου;

Προ­φα­νώς με βοήθησε. Έχω γλι­τώ­σει κλήσεις από την Τροχαία, έχω περάσει σε άβατα, έχω εισα­κου­στεί σε διεκ­δι­κή­σεις. Αλλά μη νομί­ζεις, δεν είναι πάντα θετικό το πρόσημο της ανα­γνω­ρι­σι­μό­τη­τας. Έχει και πολλούς μπε­λά­δες.

Ραδιο­φω­νικά σε ακούμε εδώ και ένα χρόνο στη συχνό­τητα του Real Voice 99.5. Ήταν εύκολο για σένα να προ­σαρ­μο­στείς σε ένα περι­φε­ρειακό μέσο ενη­μέ­ρω­σης, σε έναν τόπο που δεν ξέρεις αρκετά καλά;

Βεβαίως και ήταν. Άλλωστε δεν διεκ­δικώ την γνώση για τα τοπικά θέματα. Οι συνά­δελ­φοί μου από την Ρόδο, τα γνω­ρί­ζετε πολύ καλύ­τερα και εις βάθος. Στον υπέροχο Real Voice βρήκα ένα φιλό­ξενο μέσο κι εκεί μετα­φέρω τον παλμό της πρω­τεύ­ου­σας και της υπό­λοι­πης Ελλάδας που γνωρίζω καλά μετά από τόσα χρόνια εμπει­ρίας.

Ποιες προ­σω­πι­κό­τη­τες ξεχώ­ρι­σες όλα αυτά τα χρόνια από τις εκα­το­ντά­δες συνε­ντεύ­ξεις σου;

Τώρα θα γίνω βαρετή αλλά πραγ­μα­τικά δεν μπορώ να ξεχω­ρίσω. Και δεν θυμάμαι κιόλας. Αξιο­ση­μεί­ω­τες ήταν οι δημο­σιο­γρα­φι­κές μου συνα­ντή­σεις με τον Γεώργιο Ράλλη, τον Κώστα Καρα­μανλή, τον Γιώργο Παπαν­δρέου, την Αλκυόνη Παπα­δάκη, την Αλίκη Βου­γιου­κλάκη… Μπορώ όμως να αναφέρω ανθρώ­πους που έγιναν φίλοι μου μέσα από την δουλειά: Νίκος Μαστο­ρά­κης, Δημή­τρης Μελισ­σα­νί­δης, Γιώργος Χατζη­νά­σιος, Έλντα Πανο­πού­λου, Χρι­στίνα Αλε­ξα­νιάν, Στέ­φα­νος Κορ­κο­λής, Αγγε­λική Νικο­λούλη, Σεμίνα Διγενή. Σίγουρα ξεχνάω πολλούς και βασι­κούς, γι αυτό δεν θέλω να μπαίνω σε ονο­μα­το­λο­γία.

Από τις συνερ­γα­σίες σου όλα αυτά τα χρόνια, ποιες ξεχω­ρί­ζεις;

Ρίκα Βαγιάννη, Χρι­στίνα Λυκιαρ­δο­πού­λου, Χρήστος Γιαν­να­ράς. Έχουν φύγει και οι τρεις…

Τελικά ο γάμος με τον Τζιο­βάνι θα γίνει στα Μέγαρα ή στο Positano;

Τα εξωτικά Μέγαρα ήταν η απροσ­δό­κητη αρχή και το Positano η συναρ­πα­στική συνέ­χεια δύο ανθρώ­πων που ερω­τεύ­τη­καν κεραυ­νο­βόλα και αγα­πή­θη­καν πολύ. Τώρα που το ξανα­σκέ­φτο­μαι, είμαι πολύ μικρή ακόμα για δεύτερο γάμο! Αφήστε με να χαρώ την ελευ­θε­ρία μου!