Μητέρα του αδικοχαμένου σε τροχαίο δυστύχημα Νικόλα: «Φτάνει πια με την ανθρωποφαγία»

Ανάρ­τηση στην ομάδα «Συμ­βαί­νει τώρα στη Ρόδο»

H κ Χαρά Οικο­νό­μου, μητέρα του αδι­κο­χα­μέ­νου  σε τροχαίο δυστύ­χημα 20χρονου που βύθισε στο πένθος το νησί της Ρόδου την 11η Αυγού­στου 2024, ανήρ­τησε στην ομάδα «Συμ­βαί­νει τώρα στη Ρόδο» το ακό­λουθο σχόλιο:

«Πριν λίγες μέρες έχασα το παιδί μου. Έχασα το φως μου, την ανάσα μου.

Όμως σήμερα δεν θέλω να σας πω πως νιώθω, τι βιώνω γιατί δεν υπάρ­χουν λέξεις να το περι­γρά­ψουν και δεν μπορεί να κατα­λά­βει κανείς παρά μόνο όσοι το έχουν ζήσει.

Δεν είχα σκοπό να γράψω τίποτα, αλλά μετά από όσα διάβασα εδώ στην ομάδα σας για το παιδί μου νιώθω την ανάγκη να ακου­στεί η αλήθεια όχι για μένα αλλά για εκείνον διότι δεν άντεχε το ψέμα και την υπο­κρι­σία και του το οφείλω.

Δεν θέλω να σας πω ποσό καλό παιδί ήταν και όλα αυτά που λένε οι γονείς για τα παιδιά τους αλλά να σας πω ποσό καλός και υπεύ­θυ­νος οδηγός ήταν.

Ο Νικόλας μου οδήγησε όταν ενη­λι­κιώ­θηκε και πήρε το δίπλωμα του. Σαν γονείς επι­λέ­ξαμε να περι­μέ­νουμε και να μην τον αφή­σουμε να οδη­γή­σει στα 16 πιστεύ­ο­ντας πως για να βγει στον δρόμο είτε με μηχανή είτε με αυτο­κί­νητο έπρεπε να ωρι­μά­σει λίγο ακόμα.

Αυτός ήταν ήδη ώριμος.

Τώρα πλέον ανα­γνω­ρίζω πως εγώ ήμουν που χρεια­ζό­μουν χρόνο.

Μόλις έκλεισε τα 18 πήρε το δίπλωμα του και αγόρασε ένα μηχα­νάκι 125 κυβικών, η σωμα­τική του διά­πλαση δεν τον βοη­θούσε για οτι­δή­ποτε μικρό­τερο, ο Νικόλας μου ήταν 1.87 και 130 κιλά.

Δεν το πήρε για να τρέχει, να κάνει κόντρες ή όλες αυτές τις νεα­νι­κές τρελές που κάνουν τα παιδιά και ομολογώ πως τις έχω κάνει και εγώ όταν ήμουν στην ηλικία του.

Το πήρε για την μετα­κί­νηση του στην δουλειά του και στην σχολή του και για τους ίδιους λόγους που όλοι μας έχουμε ένα όχημα.

Στα 21 αντι­κα­τέ­στησε την μηχανή του με μια μεγα­λύ­τε­ρου κυβι­σμού για τους ίδιους λόγους ακριβώς.

Είχε άριστη οδηγική παιδεία από τον πατέρα του, ομολογώ πως εμένα με μαλώ­νανε και οι δυο γιατί με το ζόρι φορούσα ζώνη ή κράνος.

Όμως ο Νικόλας μου δεν έκανε ούτε ένα μέτρο κυριο­λε­κτικά χωρίς κράνος και αν υπήρχε περί­πτωση να πάρει συνε­πι­βάτη είχε πάντοτε ως δεύτερο κράνος το δικό μου για να μην αφήσει απρο­στά­τευτο το άτομο που θα έπαιρνε μαζί του νιώ­θο­ντας την ευθύνη που είχε.

Είχαμε συμ­φω­νή­σει όταν έφευγε από το σπίτι με την μηχανή να μου έκανε ένα τηλέ­φωνο λέγο­ντας μου μαμά έφτασα! Το ίδιο συνέ­βαινε και στην επι­στροφή για το σπίτι με καλούσε και έλεγε μαμά ξεκινάω.

Το τηρούσε πάντα. Το ίδιο έγινε και το μοιραίο βράδυ του δυστυ­χή­μα­τος.

Πάντα μου έκανε εντύ­πωση η ωρι­μό­τητα που είχε στον δρόμο και απο­ρούσα πως σε αυτήν την ηλικία είχε πλήρη επί­γνωση της ευθύνης που έφερε και του κιν­δύ­νου που υπάρχει και αμέσως συνει­δη­το­ποιούσα πως όλα αυτά τα χρόνια στο μεγά­λωμα του ο πατέρας τον γαλού­χησε σωστά, ένας άνθρω­πος που όνειρο του ήταν να φτιάξει ένα πάρκο οδη­γι­κής παι­δείας για νεαρά παιδιά κάθε ηλικίας βλέ­πο­ντας κάθε μέρα σαν οδηγός μηχανής τι συνέ­βαινε στον τόπο που ζούμε.

Όποτε η πρώτη αλήθεια είναι πως το παιδί μου φορούσε κράνος.

Η δεύτερη αλήθεια είναι πως δεν είχε ασφά­λεια. Ισχύει και την ευθύνη την έχω απο­κλει­στικά εγώ γιατί είχα ανα­λά­βει να την πληρώσω και δεν το έκανα, το ξέχασα και δεν έχω καμία δικαιο­λο­γία.

Η τρίτη αλήθεια είναι πως ο Νικόλας μου όλο το καλο­καίρι δούλευε 10:00 με 18:00 και η δια­δρομή που έκανε ήταν από την δια­σταύ­ρωση Τρα­γα­νού μέχρι την δουλειά του που είναι λίγο μετά τα φανάρια του Γκολφ και μέσα στην κίνηση πήγαινε πάντα με πολύ χαμηλή ταχύ­τητα και πολύ προ­σε­κτικά.

Η μηχανή του ήταν σχετικά και­νούρ­για και την έστρωνε ακόμα.

Αυτή την τραγική μέρα που τον έχασα πήγε βόλτα δεν θα σας πω πως δεν κινή­θηκε με κάποια χιλιό­με­τρα παρα­πάνω γιατί δεν το γνωρίζω.

Θα σας πω μόνο πως δεν είναι εφικτό να πήγαινε με 200 όπως κάποιοι από εσάς ανα­φέ­ρατε.

Η μηχανή του Νικόλα μου είναι cf moto 450 δεν πιάνει 200 χλμ την ώρα και άστρωτη δεν πιάνει ούτε 160 τελική. Εικάζω γιατί τον γνωρίζω καλύ­τερα από τον καθένα πως αν ήθελε να την τρέξει λίγο θα πήγαινε με 120 130;;

Η τέταρτη αλήθεια είναι πως παλαιό­τερα όταν ανα­φε­ρό­μα­σταν σε αυτό­ματο, σκούτερ, παπάκι κτλ όλοι είχαμε στο μυαλό μας μηχα­νά­κια μικρού κυβι­σμού.

Τώρα τα πράγ­ματα είναι τελείως δια­φο­ρε­τικά, τα αυτό­ματα σκούτερ που βγάζουν οι εται­ρίες είναι μεγα­λύ­τε­ρου κυβι­σμού και 200, 300, 400, 530, 550, 600, 750 κτλ

Με λίγα λόγια μιλάμε για μεγάλες ταχύ­τη­τες εν κίνηση και το ίδιο μεγάλες τελικές.

Δηλαδή το γεγονός πως το ένα έχει ταχύ­τη­τες και το άλλο είναι αυτό­ματο σκούτερ καθιστά το σκούτερ αδύνατο να ανα­πτύ­ξει μεγάλη ταχύ­τητα ;;;

Η πεμπτη αλήθεια είναι πως η μηχανή του Νικόλα μου είναι άθικτη μπροστά τιμόνι, μάσκα, πιρού­νια , φερινγκ, ντε­πό­ζιτο δεν έχουν πάθει τίποτα όλη η ζημιά είναι στο πίσω μέρος από την σέλα και πίσω. Το είδα από κοντά γιατί στα­μα­τή­σαμε στον τόπο του δυστυ­χή­μα­τος καθ’ οδον για το νοσο­κο­μείο.

Είναι δυνατόν αυτό το μηχα­νάκι να τράκαρε το άλλο μηχα­νάκι και μάλιστα σε ευθεία με 200 χιλ και να μην έπαθε τίποτα;

Δεν θα έμενε τίποτα από την μηχανή μπροστά και θα βρι­σκό­ταν χιλιό­με­τρα μακριά από το σύρσιμο με ζημιές παντού μπροστά και στο πλάι αν είχε ανα­πτύ­ξει μεγάλη ταχύ­τητα.

Το παιδί μου το εμβό­λισε η άλλη μηχανή και το χτύπησε στο σημείο που έχει την ζημιά πίσω και φαί­νε­ται ξεκά­θαρα και από τις φωτο­γρα­φίες. Το αγόρι μου από την σύγκρουση πετά­χτηκε στον αέρα και του έφυγε το κράνος που βρέθηκε στον τόπο του ατυ­χή­μα­τος αλλά ορι­σμέ­νοι επι­μέ­νουν να λένε πως δεν είχε.

Η έκτη αλήθεια είναι πως από την εικόνα που έχω δει από την άλλη μηχανή η οποία κατα­στρά­φηκε και πήρε φωτιά συμπε­ραίνω πως έτρεχε με μεγάλη ταχύ­τητα διότι δια­φο­ρε­τικά η μηχανή θα ήταν σε καλύ­τερη κατά­σταση και όχι όπως φαί­νε­ται στις φωτο­γρα­φίες ( την είδα από κοντά).

Η έβδομη αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε αν και ποιος παρα­βί­ασε φανάρι, αν και ποιος έκανε ανα­στροφή, ποια πορεία είχαν οι μηχανές, ποιος ευθύ­νε­ται για τον χαμό και των δυο, του παιδιού μου και του συγ­χω­ρια­νού μου.

Αυτό θα φανεί όταν τελειώ­σει όλη η δια­δι­κα­σία που απαι­τεί­ται για να δια­πι­στω­θούν τα ακριβή αίτια του δυστυ­χή­μα­τος.

Στο σημείο αυτό θα σας παρα­κα­λέσω να περι­μέ­νετε και εσείς πριν εκφέ­ρετε έτσι απε­ρί­σκε­πτα γνώμη για ένα παιδί που δεν το γνω­ρί­ζατε καν.

Φτάνει πια με την ανθρω­πο­φα­γία.

Και η όγδοη και τελευ­ταία αλήθεια είναι πως τα νέα παιδιά, αυτή η νέα γενιά δεν είναι σαν τα μούτρα μας, είναι η ελπίδα και το μέλλον μας. Εμείς είμαστε ανεύ­θυ­νοι, απρό­σε­κτοι, χωρίς οδηγική παιδεία.

Και εκτός από εμάς, υπάρ­χουν και αυτοί οι μικρό­ψυ­χοι, οι πικρό­χο­λοι, οι κακοί, οι και­ρο­σκό­ποι, οι εκμε­ταλ­λευ­τές που προ­σπα­θούν να μετα­τρέ­ψουν σε χρήμα μια τρα­γω­δία, οι ψεύτες, οι υπο­κρι­τές που δεν δια­θέ­τουν τον παρα­μι­κρό σεβασμό για τους συναν­θρώ­πους τους είτε είναι εν ζωή, είτε έχουν φύγει.

Ήταν ζεστό το σώμα του παιδιού μου όταν το είχα αγκαλιά άψυχο πια στο νοσο­κο­μείο, όταν ξεκί­νη­σαν να γράφουν και να λένε κακίες και ανα­λή­θειες για τον Νικόλα μου, τον τρόπο που μεγά­λωσε, τον χαρα­κτήρα και το ήθος του.

Τέλος εύχομαι τα παιδιά τα δικά σας να είναι γερά, δυνατά, υγιή και καλό­τυχα.

Να ζήσουν μια γεμάτη ζωή και να εκπλη­ρώ­σουν τα όνειρα τους κάτι που το δικό μου το παιδί δεν κατά­φερε.

Η μαμά του Νίκου.