Εργολαβική εταιρεία και οι δύο εταίροι της θα αποζημιώσουν αλλοδαπό για την κατασκευή πολυτελούς κατοικίας στη Μύκονο

• Απει­λού­νται με προ­σω­πο­κρά­τηση αν δεν κατα­βά­λουν απο­ζη­μί­ωση ύψους 70.000 ευρώ έντοκα

Ακόμη μια πτυχή σφοδρής αντι­δι­κίας που αφορά στην κατα­σκευή πολυ­τε­λούς κατοι­κίας στην Μύκονο από εται­ρεία της Ρόδου απα­σχό­λησε το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου.

Στην υπόθεση έχει κριθεί από το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των ένοχος εξα­κο­λου­θη­τι­κής απάτης εκ της οποίας η συνο­λική ζημία και το σκο­πού­μενο παρά­νομο όφελος υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ ένας εργο­λά­βος της Ρόδου, που κατα­μη­νύ­θηκε, με τον συνέ­ταιρό του, για απάτη και υπε­ξαί­ρεση, από τον αλλο­δαπό, που υπο­στή­ριξε ότι τους ανέθεσε την απο­πε­ρά­τωση πολυ­τε­λούς κατοι­κίας στη Μύκονο, χωρίς να υλο­ποι­ή­σουν το έργο.

Με βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου είχε απαλ­λα­γεί ο συνέ­ται­ρός του.

Το δικα­στή­ριο του επέβαλε ποινή κάθειρ­ξης 7 ετών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα.

Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επι­λή­φθηκε αγωγής που άσκησε ο κάτοι­κος Κιν­τσάσα Κογκό και προ­σω­ρινά Ρόδου κατά της ομορ­ρύθ­μου κατα­σκευα­στι­κής εται­ρείας και των δύο εκπρο­σώ­πων της, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μιώ­σεις για επι­τα­γές που είχε πλη­ρώ­σει για την κατα­σκευή της βίλας.

Ο μηνυτής με τους μηνυό­με­νους γνω­ρί­στη­καν στη Ρόδο το έτος 2012 και συμ­φώ­νη­σαν να ανα­λά­βουν την απο­πε­ρά­τωση μίας πολυ­τε­λούς μονο­κα­τοι­κίας, ιδιο­κτη­σίας του, στην Μύκονο, στην περιοχή Χου­λά­κια, ευρι­σκό­μενη κατά τον χρόνο και των συζη­τή­σεων αλλά και της καταρ­τί­σεως της συμ­φω­νίας σε κατά­σταση ολο­κλη­ρω­μέ­νου σκε­λε­τού από μπετόν αρμέ και της τοι­χο­ποι­ίας.

Κρίσιμο και απο­φα­σι­στικό στοι­χείο για την επιλογή του στην εται­ρεία των εγκα­λου­μέ­νων, ήταν, όπως υπο­στη­ρί­ζει, το γεγονός ότι ο πρώτος εξ’ αυτών μετά από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις συμπί­εσε την αρχική προ­σφορά από το ποσό των 638.000 ευρώ στο ποσό των 516.000 ευρώ.

Υπέ­γρα­ψαν ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό και συγ­γραφή υπο­χρε­ώ­σεων το οποίο θεω­ρή­θηκε από τη ΔΟΥ Ρόδου σύμφωνα με το οποίο θα παρέ­δι­δαν ολο­κλη­ρω­μένη την κατοι­κία έως την 10η Δεκεμ­βρίου 2013.

Οι εργα­σίες δεν προ­χώ­ρη­σαν με τον ρυθμό που είχε συμ­φω­νη­θεί και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι εγκα­λού­με­νοι διέ­θε­σαν για τις ανάγκες του έργου ποσό 204.000 ευρώ αντί των 499.792 ευρώ που είχαν εισπρά­ξει.

Δια­τεί­νε­ται ότι κατά την επί­σκεψη στη Μύκονο απο­κα­λύ­φθηκε από όλους τους υπερ­γο­λά­βους οι οποίοι είχαν εργα­σθεί εκεί ότι αφενός είχαν λάβει μικρό­τερα ποσά από αυτά τα οποία είχαν κατα­θέ­σει στο λογα­ρια­σμό της εται­ρείας των εγκα­λου­μέ­νων αφε­τέ­ρου ότι υπήρχαν ακόμη και οφειλές των και προς τους υπερ­γο­λά­βους και προς το ΙΚΑ.

Σε ό,τι αφορά στο σκέλος της υπό­θε­σης που αφορά σε επι­τα­γές που είχε εκδώσει το Εφετείο έκρινε πως οι ενα­γό­με­νοι ισχυ­ρί­ζο­νται ότι οι επι­τα­γές αυτές δεν αντι­προ­σώ­πευαν πραγ­μα­τική οφειλή προς τους αντί­στοι­χους υπερ­γο­λά­βους, αλλά δόθηκαν ως εγγύηση για την καλή εκτέ­λεση των υπερ­γο­λα­βιών και ότι αυτές θα επι­στρέ­φο­νταν στην εκδό­τρια εταιρία με την ολο­κλή­ρωση του έργου.

Ο ισχυ­ρι­σμός αυτός κρίθηκε πως δεν υπο­δει­κνύ­ε­ται. Δεν είναι λογικό να δόθηκαν οι επι­τα­γές ως εγγύηση, χωρίς την ύπαρξη κάποιου εγγρά­φου σχετικά, δεδο­μέ­νου ότι οι ενα­γό­με­νοι, όταν ανέ­λα­βαν το έργο, ήταν άγνω­στοι στη Μύκονο και στα εκεί συνερ­γεία, αφού μέχρι τότε δρα­στη­ριο­ποιού­νταν στη Ρόδο. Πέραν αυτού, από κατα­θέ­σεις προ­κύ­πτει με σαφή­νεια ότι οι ένδικες επι­τα­γές (και άλλες, που δεν ενδια­φέ­ρουν στην προ­κει­μένη υπόθεση) δόθηκαν σε εξό­φληση των εργα­σιών και ότι οι περισ­σό­τε­ρες ήταν απλή­ρω­τες.

Οι επι­τα­γές μετά την οπι­σθο­γρά­φηση προς τον ενά­γο­ντα, ο οποίος κατέ­βαλε το ποσό τους στους υπερ­γο­λά­βους, εμφα­νί­στη­καν προς πληρωμή και σφρα­γί­στη­καν λόγω έλλει­ψης υπο­λοί­που στον τρα­πε­ζικό λογα­ρια­σμό της πρώτης ενα­γο­μέ­νης.

Το Εφετείο έτσι υπο­χρε­ώ­νει τους ενα­γο­μέ­νους να κατα­βά­λουν, ευθυ­νό­με­νοι εις ολό­κλη­ρον ο καθένας, στον ενά­γο­ντα το ποσό των 70.000 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την εξό­φληση.

Απαγ­γέλ­λει σε βάρος του δεύ­τε­ρου και του τρίτου των ενα­γο­μέ­νων προ­σω­πική κράτηση, διάρ­κειας δύο μηνών, ως μέσο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης της από­φα­σης.

Ο ενάγων εκπρο­σω­πή­θηκε από τον κ. Γ. Μαυ­ρομ­μάτη.