Αφάντου Beach Golf Damage

Υπάρ­χουν δύο (2) δια­φο­ρε­τι­κές του­λά­χι­στον απόψεις για το αν μία απ’ τις ομορ­φό­τε­ρες και μεγα­λύ­τε­ρες παρα­λίες της Ρόδου, η παραλία στ’ Αφάντου θα πρέπει ν’ αξιο­ποι­η­θεί ή έπρεπε ν’ αξιο­ποι­η­θεί ή όχι από επεν­δυ­τές εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Μία από τις καθα­ρό­τε­ρες θάλασ­σες του νησιού κοντά στην πόλη της Ρόδου, εκεί όπου δημιουρ­γή­θηκε το μονα­δικό γήπεδο Γκολφ στο νησί και απ’ τα λιγοστά στην Ελλάδα, κοντά στις απαρ­χαιο­μέ­νες και εγκα­τα­λελ­λει­μέ­νες κολυμ­βη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις Ολυ­μπια­κών δια­στά­σεων που δεν χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ποτέ, κοντά στον αρχαιο­λο­γικό χώρο του ένδοξου βασι­λειά Τραϊ­α­νού (παραλία Τρα­γα­νού), που ενώνει την Ανα­το­λική Ρόδο με το νότιο τμήμα του Νησιού…. κοντά στην πάλαι ποτέ Φωνή της Αμε­ρι­κής, το πεσμένο γεφύρι που έγινε βάλτος και κατα­λή­γει ο ποταμός Λου­τά­νης και το ένδοξο παρα­λιακό ποδη­λα­το­δρό­μιο που κάθε χρόνο το «κατα­βρο­χθί­ζει» το κύμα.

Τελικά όλες οι προ­σπά­θειες για «ανά­πτυξη» μένουν άκαρπες εδώ και χρόνια γιατί πολύ απλά δεν ενδια­φέ­ρε­ται κανείς…

Μια απλή βόλτα στην παραλία Αφάντου είναι ικανή να πείσει τον καθένα για την εγκα­τά­λειψη που επι­κρα­τεί. Οι πάπιες στον βάλτο που δημιουρ­γή­θηκε απλά μαρ­τυ­ρούν την παρα­τε­τα­μένη εγκα­τά­λειψη, παρόλο που οι ίδιες οι πάπιες μας αρέσουν σαν εικόνα αφού δεν υπάρ­χουν ζωο­λο­γι­κοί κήποι ή πάρκα. Μεγα­λώ­σαμε την εποχή που υπήρχε ζωο­λο­γι­κός κήπος στο Ροδίνι κάτι που δεν πρό­κει­ται να δούν ποτέ οι επό­με­νες γενιές και ευθυ­νό­μα­στε εμείς.

Το γκρε­μι­σμένο ποδη­λα­το­δρό­μιο στ’ Αφάντου απει­κο­νί­ζει ενδε­χο­μέ­νως την συνο­λική και δια­χρο­νική μας αντί­ληψη για την δημιουρ­γία ποδη­λα­τό­δρο­μων στο νησί μας και εν προ­κει­μένω συν­δυά­ζε­ται με τον ποδη­λα­τό­δρομο στην οδό Αυστρα­λίας που κι εκεί έχει αρχή, τέλος και μηδε­νική ασφά­λεια για τους ποδη­λά­τες…

Η εγκα­τά­λειψη των κολυμ­βη­τι­κών εγκα­τα­στά­σεων που δεν χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ποτέ συμ­βο­λί­ζει το όραμά μας για δημιουρ­γία υπο­δο­μών αθλη­τι­κών για τους νέους μας πέραν αυτών των παρα­δο­σια­κών που έχουμε όλοι συνη­θί­σει και αγαπάμε. Υπάρ­χουν και αθλή­ματα για τα οποία οι γονείς θα πρέπει να πλη­ρώ­νουν μία μικρή περιου­σία για να τα απο­κτή­σουν εφόσον δεν υπάρ­χουν υπο­δο­μές στο νησί μας, αν υπήρχαν άλλωστε θα είχαμε πολλούς μεγά­λους αθλητές σε όλα τα αθλή­ματα.

Όπως και να χει πάντως, με επεν­δυ­τές ή μη, η κατά­σταση παρα­μέ­νει η ίδια, η εγκα­τά­λειψη, οι κακο­τε­χνίες, οι ελλεί­ψεις υπο­δο­μών παρα­μέ­νουν σταθερά οι ίδιες, τελικά χαι­ρό­μα­στε γιατί υπε­ρι­σχύει το φυσικό περι­βάλ­λον.

Τέλος τα σκου­πί­δια στις παρα­λίες μας είναι ότι η φύση μας επέ­στρεψε για να αυτο­κα­θα­ρι­στεί από αυτά που πετάμε εμείς οι ίδιοι στη θάλασσα, περι­μέ­νουμε με αγωνία τους νέους του­ρί­στες μας για να τους δεί­ξουμε τα ευρή­ματά μας.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Αθλή­τρια Τριάθου