Ζήτω το ελληνικό τραγούδι

Πολύ συζή­τηση και αντι­δρά­σεις έχει σηκώσει η απόφαση του υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού, να επι­βάλ­λει υπο­χρε­ω­τική ποσό­στωση «εκτέ­λε­σης του­λά­χι­στον 45% ελλη­νό­φω­νων τρα­γου­διών ή ορχη­στρι­κής μου­σι­κής από­δο­σης ελλη­νό­φω­νου τρα­γου­διού» σε διά­φο­ρους κοι­νό­χρη­στους χώρους « για την προ­στα­σία και διάχυση της ελλη­νι­κής γλώσσας, στο πλαίσιο της δια­φύ­λα­ξης και ανά­δει­ξης της άυλης πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς» Μερικά πρό­χειρα ερω­τή­ματα: Τι σημαί­νει σήμερα «ελλη­νικό τρα­γούδι»; Ο,τιδή­ποτε έχει ελλη­νικό στίχο χρήζει αυτο­δι­καίως ενί­σχυ­σης και υπο­στή­ρι­ξης; Δηλαδή η τραπ με τους κακο­ποι­η­τι­κούς, ρατσι­στι­κούς στίχους, γεμά­τους με χρήμα, όπλα και παρά­νο­μες ουσίες σε αφθονία, μάλλον δεν μας ενοχλεί, αλλά πρέπει να την ακούμε κι όσο ανε­βαί­νουμε από το ισόγειο μέχρι τον 3ο; Γίνεται, κι αν ναι ποιος θα το απο­φα­σί­σει, να τεθούν ποιο­τικά κρι­τή­ρια για να μη γίνουν οι κοι­νό­χρη­στοι χώροι προ­έ­κταση των μπου­ζου­κιών; Κι αν γίνουν, μας πει­ρά­ζει; Κι αυτό το 45% ποιος θα το ελέγχει;  Από την άλλη, τα όσα ανέφερε η υπουρ­γός περί Γαλλίας και Ισπα­νίας, για να στη­ρί­ξει τις αιτιά­σεις της είναι το λιγό­τερο, φαιδρά. Γιατί αν δει κανείς τι ισχύει για αυτά τα κράτη και το πώς επι­δο­τούν τη μουσική τους, θα δακρύ­σει. Η Ισπανία προ­ϋ­πο­λο­γί­ζει περίπου 5,5 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια, σε εθνικό και περι­φε­ρειακό επίπεδο, για την εξαγωγή της μου­σι­κής της στο εξω­τε­ρικό. Η Γαλλία δε, που ανέφερε η κ. Μενδώνη, είναι πρώτη παγκο­σμίως στις μου­σι­κές επι­δο­τή­σεις, επεν­δύ­ο­ντας πάνω από 300 εκ. δολάρια ετησίως για τη μουσική της. Ομως εκεί ο Πολι­τι­σμός εν γένει στη­ρί­ζε­ται αδρά. Αδρό­τερα, έστω. Στην Ελλάδα, κοιτίδα, υπο­τί­θε­ται, του Δυτικού πολι­τι­σμού, έχουμε και σε νούμερα και σε ανα­λο­γι­κούς αριθ­μούς τη χαμη­λό­τερη οικο­νο­μική στήριξη του πολι­τι­σμού. Από πολλές, πάρα πολλές, μα πάρα πάρα πολλές άλλες χώρες, που δεν βαυ­κα­λί­ζο­νται ότι είναι και… κοι­τί­δες. Απέ­να­ντι σε αυτά η Ελλάδα έχει να παρου­σιά­σει μηδε­νι­κές απ’ ευθείας επι­δο­τή­σεις για παρα­γωγή “ελλη­νι­κής μου­σι­κής”, ελλη­νό­φω­νης,  ή ορχη­στρι­κής και την ανά­δειξή της στο εξω­τε­ρικό.