Βασ. Υψηλάντης: « Τέλος στην ατιμωρησία. Η κοινωνία πρέπει να πηγαίνει μπροστά. Είναι θέμα φιλοσοφίας, είναι θέμα παιδείας »

Ο Κοσμή­το­ρας της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Βασίλης Α. Υψη­λά­ντης στην ομιλία του για το σ/ν του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης: «Παρεμ­βά­σεις στον Ποινικό Κώδικα και τον Κώδικα Ποι­νι­κής Δικο­νο­μίας για την επι­τά­χυνση και την ποιο­τική ανα­βάθ­μιση της ποι­νι­κής δίκης – Εκσυγ­χρο­νι­σμός του νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου για την πρόληψη και την κατα­πο­λέ­μηση της ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας» στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής των Ελλήνων, τόνισε την ανάγκη ρύθ­μι­σης με τον καλύ­τερο τρόπο απο­νο­μής της Δικαιο­σύ­νης και σεβα­σμού των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των. Προ­ά­γε­ται είπε, το Κράτος Δικαίου, ρυθ­μί­ζο­ντας ανάμεσα σε άλλα και ζητή­ματα την ενδο­οι­κο­γε­νειακή και έμφυλης βία.

Τα σημα­ντι­κό­τερα σημεία της ομιλίας του βου­λευτή είναι τα ακό­λουθα:

« Αξιό­τιμε Κύριε Υπουργέ,

Κυρίες και Κύριοι Βου­λευ­τές,

Ο Αρι­στο­τέ­λης στο πέμπτο βιβλίο του από τα Ηθικά Νικο­μά­χεια ,απο­κα­λώ­ντας τη δικαιο­σύνη «τελείαν αρετή», τη θεωρεί προ­ϋ­πό­θεση όλων των ηθικών και πολι­τι­κών αρετών, αφού, όπως σχετικά σημειώ­νει: «εν δικαιο­σύνη συλ­λή­βδην πάσα αρετή εστίν», στη δικαιο­σύνη, δηλαδή, συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται όλες οι αρετές. Είναι δε κοινώς παρα­δε­κτό ότι δεν νοείται δικαιο­σύνη χωρίς ανα­λο­γι­κό­τητα.

Το υπό ψήφιση νομο­σχέ­διο ρυθ­μί­ζει ακριβώς με τον βέλ­τι­στο τρόπο μείζονα ζητή­ματα απο­νο­μής της Δικαιο­σύ­νης και σεβα­σμού των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, προάγει δε το Κράτος Δικαίου, ρυθ­μί­ζο­ντας ανάμεσα σε άλλα και ζητή­ματα ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής και έμφυλης βίας.

Απο­τέ­λεσε αντι­κεί­μενο πολύ­μη­νου δημο­σίου δια­λό­γου και δόθηκε η δυνα­τό­τητα στους φορείς να κατα­θέ­σουν τις απόψεις τους, σε αντί­θεση με τα όσα φαιδρά έγιναν στην προη­γού­μενη τρο­πο­ποί­ηση του Ποι­νι­κού Κώδικα το 2019 από την Κυβέρ­νηση Σύριζα , για την οποία ο επίσης Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης του ΣΥΡΙΖΑ και νομικός Σταύρος Κοντο­νής είχε ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά ότι: επελέγη τότε μία δια­δι­κα­σία του κατε­πεί­γο­ντος για να ψηφι­στούν χίλια άρθρα σε μία συνε­δρί­αση χωρίς ουσια­στική δια­βού­λευση με τις νομικές σχολές και τις ενώσεις ποι­νι­κο­λό­γων και ψηφί­στηκε τέσ­σε­ρις ημέρες πριν κλείσει η Βουλή για τις εθνικές εκλογές του 2019.

Ποιος δεν θυμάται τον αλήστου μνήμης Νόμο 4322/2015, γνωστό ως Νόμο Παρα­σκευό­που­λου, δυνάμει του οποίου την τετρα­ε­τία 2015-2019 απο­φυ­λα­κί­στη­καν περισ­σό­τε­ροι από 17.000 κρα­τού­με­νοι με το πρό­σχημα της απο­συμ­φό­ρη­σης των φυλακών. Ανάμεσα τους κακο­ποιοί που απο­φυ­λα­κί­στη­καν σε σκαν­δα­λω­δώς σύντομο χρονικό διά­στημα, ανε­ξαρ­τή­τως του αδι­κή­μα­τος το οποίο είχαν δια­πρά­ξει και ανε­ξαρ­τή­τως του ύψους της ποινής

τους, έχοντας εκτίσει ένα μικρό μόνο μέρος αυτής. Επι­πλέον, για την απο­φυ­λά­κιση των κρα­του­μέ­νων δεν έπαιζε καμία σημασία η διαγωγή τους στη φυλακή, με απο­τέ­λε­σμα να απο­φυ­λα­κί­ζο­νται κρα­τού­με­νοι που όχι μόνο ενδε­χο­μέ­νως είχαν δια­πρά­ξει βαριά εγκλή­ματα και είχαν κατα­δι­κα­στεί σε πολυ­ε­τείς ποινές κάθειρ­ξης, αλλά επι­πλέον κατά τη διάρ­κεια της κρά­τη­σης τους η διαγωγή τους δεν ήταν καλή έχοντας δια­πρά­ξει πει­θαρ­χικά αδι­κή­ματα γεγονός που κατα­δει­κνύει απουσία σωφρο­νι­σμού και μετα­μέ­λειας. Επο­μέ­νως, ορθά χαρα­κτη­ρί­στηκε ότι ήταν ένας πολύ κακός και πρό­χει­ρος νόμος.

Τα λέω όλα αυτά για να κατα­δείξω ότι για την δική μας κυβέρ­νηση η Δικαιο­σύνη είναι ένα πολύ­τιμο αγαθό που αντι­με­τω­πί­ζε­ται με σοβα­ρό­τητα και υπευ­θυ­νό­τητα. Η φιλο­σο­φία των προ­βλε­πό­με­νων δια­τά­ξεων είναι αυτό που φωνάζει η κοι­νω­νία και όλοι οι εμπλε­κό­με­νοι παρά­γο­ντες της δικαιο­σύ­νης: ότι ΜΠΑΙΝΕΙ τέλος στην ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ, οι ποινές θα εκτί­ο­νται, είτε αυτό συνε­πά­γε­ται την κατα­βολή των Διοι­κη­τι­κών Προ­στί­μων ή την είσπραξη των χρη­μα­τι­κών Ποινών, είτε την έκτιση της ποινής δια φυλά­κι­σης σεβό­με­νοι πάντα την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Η κοι­νω­νία έχει αλλάξει και η δικαιο­σύνη πρέπει να συμ­βα­δί­σει με τις αλλαγές, αν όχι να τις προ­λά­βει. Γι’ αυτό αξίζει να σημειω­θεί ότι θεσπί­ζε­ται με το παρόν για πρώτη φορά ως ειδικό ποινικό αδίκημα η δια­τά­ραξη της λει­τουρ­γίας των νοσο­κο­μείων και των σχο­λείων πρω­το­βάθ­μιας και δευ­τε­ρο­βάθ­μιας εκπαί­δευ­σης με την προ­σθήκη παρ. 4 και 5 στο άρθρο 168 του Ποι­νι­κού Κώδικα, ώστε να αντι­με­τω­πι­στεί το θλιβερό φαι­νό­μενο των επι­θέ­σεων κατά δασκά­λων στα σχολεία και των επι­θέ­σεων κατά υπαλ­λή­λων νοσο­κο­μείων και δια­σω­στών του ΕΚΑΒ, που έχει γιγα­ντω­θεί εσχάτως και κάνει τη ζωή των ανθρώ­πων αυτών δύσκολη, με απο­τέ­λε­σμα να αδυ­να­τούν πολλές φορές να επι­τε­λέ­σουν το λει­τούρ­γημα τους.

Κυρίες και κύριοι Συνά­δελ­φοι, όλοι θυμό­μα­στε ότι η φωτιά, με τις τρα­γι­κές συνέ­πειες στο ΜΑΤΙ, ξεκί­νησε όταν ένας απε­ρί­σκε­πτος συμπο­λί­της έβαλε φωτιά για να κάψει ξερά χόρτα στο χωράφι του, στην περιοχή Νταού Πεντέ­λης και τελικά ξέφυγε από τον έλεγχο του λόγω του δυνατού αέρα.

Προ­κει­μέ­νου λοιπόν να μην υπάρξει και άλλο ΜΑΤΙ ρυθ­μί­ζε­ται για πρώτη φορά στο άρθρο 265 του ΠΚ με την προ­σθήκη παρα­γρά­φου 3 ως αδίκημα το άναμμα φωτιάς ή εκτέ­λεση εργα­σιών που προ­κα­λούν σπιν­θήρα σε ημέρες που ο δείκτης επι­κιν­δυ­νό­τη­τας, σύμφωνα με τον Ημε­ρή­σιο Χάρτη πρό­βλε­ψης κιν­δύ­νου πυρ­κα­γιάς της Γενικής Γραμ­μα­τείας Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας είναι 4 (πολύ υψηλή) ή 5 (κατά­σταση συνα­γερ­μού). Όποιος επο­μέ­νως παρα­βιά­ζει αυτό το προ­λη­πτικό μέτρο πλέον θα τιμω­ρεί­ται και μάλιστα αυστηρά, ώστε να μπει ένα τέλος στην απε­ρι­σκε­ψία και την έλλειψη συνεί­δη­σης των πολιτών αυτών όταν υπάρ­χουν προει­δο­ποι­ή­σεις για δυνα­τούς ανέμους.

Εξαι­ρε­τι­κής σπου­δαιό­τη­τας είναι η διάταξη της ΥΦ’ ΟΡΟΝ ΑΠΟΛΥΣΗΣ, όπου εφεξής θα συνε­κτι­μώ­νται και τα χαρα­κτη­ρι­στικά της πράξης για να κριθεί η απόλυση, ώστε δια­σφα­λι­σθεί ότι δεν θα επα­να­λη­φθούν οι στρε­βλώ­σεις του νόμου Παρα­σκευό­που­λου. Συγκε­κρι­μένα, με το άρθρο 25 του νομο­σχε­δίου, η προ­τει­νό­μενη προ­σθήκη στην παρ. 1 του άρθρου 106 του ΠΚ απο­σκο­πεί στο να σταθ­μί­ζε­ται από το αρμόδιο δικα­στικό συμ­βού­λιο που απο­φα­σί­ζει σχετικά με τη χορή­γηση ή μη υφ’ όρον από­λυ­σης, πέραν της συν­δρο­μής των τυπικών προ­ϋ­πο­θέ­σεων, και το ουσια­στικό κρι­τή­ριο που συνί­στα­ται στη διά­γνωση της πιθα­νό­τη­τας επα­νά­λη­ψης του εγκλή­μα­τος κατά τον χρόνο δοκι­μα­σίας, ως προ­κύ­πτει από την εν γένει εκτί­μηση των ατο­μι­κών και κοι­νω­νι­κών περι­στά­σεων του κατα­δι­κα­σθέ­ντος, αλλά και του εγκλή­μα­τος για το κοι­νω­νικό σύνολο.

Θα μπο­ρούσα να μιλήσω και για σωρεία άλλων δια­τά­ξεων που χρήζουν μνείας αλλά ήδη το έχει πράξει με τον καλύ­τερο τρόπο ο ειση­γη­τής μας κ. Καπ­πά­τος. Κλεί­νο­ντας, το μήνυμα του νομο­σχε­δίου είναι σαφές: ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ. Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ. ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.

Κύριε Πρόεδρε, δηλώνω ότι υπερ­ψη­φίζω το νομο­σχέ­διο.

Ευχα­ρι­στώ πολύ. »